Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘რჩევები ცოლებს’

აი, ახლა, ფოტოზე რომ წიგნს ხედავთ, ეს წიგნი ოოოდესღაც ჩვენს ოჯახშიც იყო, მახსოვს (მხედველობითი მეხსიერების წყალობით). ვერ გეტყვით ვის უკუთვნოდა, ალბათ, უფრო ბებიაჩემს, რომელიც ბაბუაჩემის მრავალირცხოვან საყვარლებს ხან ჩანთით იგერიებდა, ხან მუჭით და ხანაც წიხლით.
ვიქნები ძალიან გულხადილი და ძალიან სუბიექტური და გეტყვით, რომ მსგავსი იდიოტიზმი იშვიათად თუ წამიკითხავს (მხედველობაში მაქვს ფოტოზე წარწერა)! საერთოდ, ძალიან ხშირად მიწევს კამათი და დავა გენდერულ საკითხებზე. ხშირად ჩიხიში შევდივარ, როცა ვხედავ, რომ კამათი გავს კედელთან დგომას და თავის ზედ გამეტებით ცემას!
ამჯერად, ნაღდად არ ვაპირებ ჩემი აზრები გადმოვახვავო ამასთან დაკავშირებით, ამას სხვა დროისთვის გადავდებ. უბრალოდ, აი ამ ფოტოს წავაწყდი და..

მოკლედ, რუსული ვიცი, ბევრმა იცის, მაგრამ, მეტი დამაჯერებლობეისთვის მაინც გადმოვაქართულებ ამ შიზოფრენიულ ციტატებს სამოციან წლებში გამოცემული წიგნიდან ოჯახის წარ/მართვის (თუ რაღაც ამდაგვარის) შესახებ და შიგადაშიგ ჩემს აზრსაც ჩავაქსოვ:

უნდა გახსოვდეთ, რომ სამსახურიდან დაბრუნებული ქმრის დასახვედრად ყოველდღიურად უნდა ემზაებოდეთ. ამას რად უნდა წიგნში წაკითხვა, როცა ადამიანი გიყვარს, მის მოსვლას დღესასწაულივით ელოდები. ეს გამომიცდია და ნაღდად ვიცი, წყალი არ გაუვა. მოამზადეთ ბავშვებიც, დაბანეთ, დავარცხნეთ და გამოაწყვეთ სუფთა, კოხტა ტანიამოსში (აქ რუსულად უფრო მრავლისმეტყველად ჟღერს სიტყვა ”ნარიადნი”!). ჯერ ერთი, გამოდის, ქმრის მოსვლამდე დასაშვებია იყვნენ გაჩეჩილები და მურიანები და მეორეც, ქმარმა რომ დაინახოს დასაბანი ბავშვები, ძაან ესთეტია და გული წაუვა თუ რა? ისინი უნდა უნდა ჩამწკრივდნენ და მიესალმონ მამას, როცა ის სახლში შემოვა. აი, მარაზმი! ხელი შუბლთან ხომ არ უნდა მიიტანონ? ან წინ გაიშვირონ? იქნებ უნდა დაიჩოქონ? იქნებ მუცლით უნდა იხოხონ? იქნებ დაფნის ფოთლები გაუფინონ? იქნებ გაწვნენ იატაკზე, რომ მამამ ზედ გადაუაროს?! რატომაც არა? ასე უფრო არ გამოხატავენ თავის პატივისცემას და მოწიწებას საყვარელი და მშრომელი მამის მიმართ? ასეთ შემთხვევაში თქვენც ჩაიცვით სუფთა წინსაფარი(გიჟია ეს ჩემისა!) და ეცადეთ გაკოპწიავდეთ, მაგალითად თმაში ჩაიმაგრეთ ბანტი! ამის ავტორს რჩევა ჩემთვის რო ეკითხა, ვეტყოდი ბანტი კი არა, ქალებს ურჩიე სუ გაიძრონ ყველაფერი და ბეწვზე წამოგორებული დახვდნენ-თქო ქმარს, ან ლაქის სტრინგი ჩაიცვან და ხელში ტყავის მათრახი დაიჭირონ. რავი, დავიჯერო თმაში ჩაბნეული ბანტის ნახვაზე უფრო მეტად, ეს არ ეამებოდა მშრომელ საბჭოთა მამაკაცს?
არ გააბათ მასთან საუბარი. გახსოვდეთ, როგორ ძალიან არის დაღლილი და რაზე წასვლა უწევს მას ყოველდღიურად სამსახურში თქვენი გულისთვის. უკაცრავად? ვისი გულისთვის? და რაზე წასვლა უწევს მაინც? ლომების მომთვინიერებლებისთვის არის წიგნი დაწერილი თუ წითელ კიბორჩხალებზე მოთევზავეებისთვის? მდუმარედ დააპურეთ და მხოლოდ მას მერე, რაც გაზეთებს გაეცნობა, შეეცადეთ დაელაპარაკოთ.” აი, თუ გაზეთების გაცნობა არ უნდა, ქეჩოში მოკიდეთ ხელი და ჟურნალების მაგიდაზე არტყმევინეთ თავი, აუცილებლად მდუმარედ!
და რაზე უნდა დაელაპარაკო, ამას რატო არ გვირჩევს ნეტავი? ალბათ იმაზე უნდა ესაუბრათ, როგორ იპყრობდნენ საბჭოთა ადამიანების ხომალდები კოსმოსის უსაზღვრო სივრცეებს.. მაგრამ ახლა? ახლა რაზე ვილაპარაკოთ გაზეთების კითხვის მერე? ჰმმ… (ნიკაპისმსრესელისმაილიკი)
კიდევ ერთი ნაწყვეტი იგივე წიგნიდან, ოღონდ ამჯერად ”რჩევები მამაკაცებისთვის””ცოლთან ინტიმური აქტის დასრულების შემდეგ თქვენ საშუალება უნდა მისცეთ ცოლს წავიდეს სააბაზანოში, მაგრამ გაყოლა საჭირო არ არის. მიეცით მას საშუალება მარტო დარჩეს. შეიძლება მას ტირილი სურს.” აქ ყბა ჩამომივარდა გაოცებისგან.. არა, მარაზმიც არის და მარაზმიც!
თავიდან, სანამ წინადადებას დავასრულებდი, მეგონა ეწერებოდა – მიეცით მას საშუალება მარტო დარჩეს, რომ მასტურბაციით მაინც დაკავდესო.. მაგრამ არა, თურმე უნდა იტიროს..
და რატომ უნდა ეტირა საბჭოთა მამაკაცის მეუღლეს?
ეს ბედნიერების ცრემლები უნდა ყოფილიყო თუ სიმწრის?
თუ ბედნიერების – ქმართან ბედნიერების ცრემლების დაღვრა არ შეიძლება?
თუ სიმწრის – ეს კიდევ ერთხელ მარწმუნებს იმაში, რომ არც თუ მაინდამაინც ნორმალური სქესობრივი ცხოვრება ჰქონდა ამის გაჭირვებულ დამწერს და ვიზიარებ მისი ცოლის მწუხარებას, თუ ის ცოცხალია რათქმაუნდა. თუმცა, სქესობრივს თავი დავანებოთ, მე მგონი ზოგადად, ცხოვრება ჰქონდა არანორმალური და უსიხარულო.. ცოლი არ ელაპარაკებოდა, ბავშვები გახამებული რობოტებივით ესალმებოდნენ, შრომაში ტრაკშიბოლგასული მისი ცხოვრების ერთადერთი ბედნიერება გაზეთების კითხვა იყო და დაახლოებით სამწუთიანი სექსი (იქნებ უფრო ხანმოკლეც), რომლის მერე, ცოლი სააბაზანოში გარბოდა, ან ქუსლებით სახეხით იხეხდა ვაგინას, ანდა ქვითინით გულს იოხებდა..

მოკლედ, აი ჩემი აზრი –
ამ წიგნის ავტორი ნამდვილი იდიოტია. ის ვინც წიგნი გამოსცა – ასევე მმაგარი იდიოტია და ის, ვინც წაიკითხა და ისე მოიქცა, როგორც აქ წერია – პენისით არის დასაკიდებელი!
აი, სწორედ ასე!

Read Full Post »

%d bloggers like this: