Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘ჟურნალისტი’

დარწმუნებული ვარ, ბავშვობაში ყველას გვიოცნებია, რომ გავიზრდებოდით ვიღაც ისეთი გამოვსულიყავით, ვინც არ გამოვედით და რაზეც ახლა გულიანად გვეცინება…

მე მაგალითად მინდოდა გამოვსულიყავი ექთანი, რომ ომში დაჭრილი მებრძოლებისთვის სისხლიან ჭრილობებზე სპირტიანი საფენები მედო, ან ფეხბურთის მოედანზე მოცელილი და ტკივილისგან დაგრეხილი სპორტსმენებისთვის ოფლით დაცვარული შუბლები მეწმინდა…

მინდოდა ფიზიკის მასწავლებელი გამოვსულიყავი, რომ სკოლის კარადაში პრიალა ლითონის, წკარუნა ბურთები და ნაირ-ნაირი ზომის და წონის პინები მქონდა (მათ შორის ძალიან, ძალიან პაწიები და საყვარლებიც), კიდევ მინდოდა ადამიანებისთვის სისხლის ანალიზები ამეღო და  შუშის ოთხკუთხა ფირფიტებს გასათბობად ზედ დავჯდომოდი,  მერე შუშის სინჯარებში შუშის პიპეტები უსასრულოდ მერაკუნებინა…

მოგვიანებით მომინდა ჟურნალისტი გავხდარიყავი და რეპორტაჟები ისეთი ცხელი წერტილებიდან გამეკეთებინა, სადაც სხვა წასვლას ვერა და ვერ გაბედავდა! ჰო, ტელეწამყვანობაც მინდოდა, ცისფერი ეკრანიდან დასტა ფურცლებით ხელში საინფორმაციო ნიუსების კითხვა (მე რომ პატარა ვიყავი, ტელეწამყვანები მხოლოდ ნიუსებს კითხულობდნენ!) და ბოლოს, ტელემაყურებლებთან დამშვიდობებისას ამ ფურცლებით მაგიდაზე მრავლისმეტყველად დაკაკუნება!

კიდევ, რადიოში დიჯეობა მინდოდა… მე და ჩემი მეგობარი ვიგონებდით და კასეტებზე ვიწერდით უზარმაზარ მონოლოგებს, რომლითაც ვითომდა მსმენელებს ვესაუბრებოდით და მხოლოდ ძალიან გვიან მივხვდი, რომ, რაც უფრო მეტს ლაპარაკობს ”დიჯეი”, მით უფრო მეტ სიბრიყვეს ფქვავს და მით უფრო გინდება, უბრალოდ ადგე და სხვა სიხშირეზე გადაერთო…

პრეზიდენტობა, პრეზიდენტის ცოლობა და დედოფლობაც კი, თქვენ წარმოიდგინეთ და არასდროს მისურვია… ალბათ ვერ ვიყავი და ვერ ვარ საკმარისად ამბიციური ნატურა!

რამოდენიმე დღის წინ წიგნების მაღაზიაში შევიარე, ერთ-ერთ დიდ სავაჭრო ცენტრში… კონსულტანტი გოგონა სალაროსთან იჯდა და ახალთახალ, პიწკინა წიგნს საგულდაგულოდ კითხულობდა. რომ შევაბოტე, ფურცლებს შორის სანიშნე ფაქიზად ჩადო, ფრთხილად დახურა და ”რით შემიძლია დაგეხმაროთო” – მითხრა (სავსებით უბოროტოდ).

წიგნი მინდოდა ჩემი შვილისთვის. მომიძებნა, მერე ფული გამომართვა, ხურდა დამიბრუნა და როცა მაღაზიიდან გამოვედი, დავინახე – ისევ იმ პიწკინა წიგნის კითხვას შედგომოდა. ვითომ სულაც არ დამერღვიოს მისი მყუდროება, ვითომ სულაც არ ჩაედოს ფურცლებს შორის სანიშნე… ვითომ დეჟავუ მქონდა და სულ ეს იყო.

წამოვედი და თან ვფიქრობდი, ალბათ რა კარგია მუშაობდე პიწკინა და ფერადი წიგნებით სავსე მაღაზიაში, რომელიც ფრანგული პარფიუმერიისა და ძვირფასი ჩაისა და თამბაქოს მაღაზიებს შორისაა მოთავსებული და სადაც ყველა წიგნი შენია, თუნდაც მხოლოდ განსაზღვრული დროით… გარკვეული მიზეზების გამო, სიმყუდროვესაც მაინცადამიანც ხშირად არ დაგირღვევენ, ჩაისა და თამბაქოსთვის შორს წასვლა არ დაგჭირდება, კვირაში ხუთი (ან ექვსი) დღე, დილის 10-დან საღამოს 6 საათამდე შეგიძლია ფეხი-ფეხზე გადაიდო და იკითხო ყველაზე ახალი თუ ყველაზე ძველი, ყველაზე საინტერესო და ყველაზე უინტერესო, ყველაზე ფერადი და ყველაზე უფერული, ყველაზე ძვირადღირებული და ყველაზე იაფფასიანი, ყველაზე მხიარული თუ ყველაზე სევდიანი, ყველაზე პოპულარული თუ ყველაზე არაპოპულარული წიგნები…  და დროდადრო, როცა თვალები გადაგეღლება, ხელებზესახედაყრდნობილმა უბრალოდ უცქირო შუშის კედლის მიღმა საქმიანად მოსიარულე ადამიანებს, მოიწონო ან არ მოიწონო მათი ვარცხნილობა, გაგეცინოს ან არ გაგეცინოს მათ სამოსზე, იფიქრო ან არ იფიქრო მათ ცხოვრებაზე და დაელოდო თვის ბოლოს, როცა მთელი თვის მანძილზე გაწეული ამ სასიამოვნოდ მძიმე შრომისათვის კუთვნილ ანაზღაურებას მიიღებ!

ჰოდა, მორჩა – გადაწყვეტილი ამბავია – რომ გავიზრდები, კონსულტანტი გამოვალ წიგნების მაღაზიაში! მაგრამ, რა ვიცი როდის გავიზრდები.. ან საერთოდ, გავიზრდები რო?!

Advertisements

Read Full Post »

%d bloggers like this: