Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘ნაძვის ხე’

შვიდ დღეში ახალი წელია.
ჩემი შვილები მოუთმენლად ელიან. კარგა ხანია სანტას წერილი მისწერეს, თუ რა სურთ მიიღონ საჩუქრად, ერთს ლეგო კუ ნინძები უნდა, მეორეს სათამაშო ძაღლი..
რომელი გინდათ რომ მოვიდეს, სანტა თუ თოვლის ბაბუ–მეთქი, ვკითხე და ჩაფიქრდნენ. სანამ ისინი ფიქრობდნენ, მე ჩემი ბავშვობა მომაგონდა და ვურჩიე – ისევ სანტა ჯობს, თოვლის ბაბუს სამი ცალი მანდარინის და უგემური კანფეტის მეტი არაფერი მოაქვს–მეთქი. გაოცებული მიყურებდნენ და მე ჩემს ნათქვამზე მეცინებოდა..
განა ვტყუოდი? მწარე გამოცდილება მალაპარაკებდა – ჩემს ბავშვობაში, თეთწვერა და დიდხურჯინიანი თოვლის ბაბუ ბაღის თუ სასკოლო საახალწლო ზეიმების ბოლოს, პატარა პარკში გამოკრულ სამ ცალ მანდარინს და სამ ცალ უგემურ კანფეტს გვირიგებდა ბავშვებს.
ახალი წლის მოსვლა რომ მიხაროდა, ეს კარგად მახსოვს, მაგრამ აშკარად არა საჩუქრების და თოვლის ბაბუს გამო.
იცით რის გამო მიხაროდა?
იმ ფუსფუსის გამო მიხაროდა, წინასაახალწლოდ რომ იწყებოდა ჩვენს 16 მ/კვ, პაწაწუნა სახლში. ოთახებში იდგა დედაჩემის გამომხვარი “ზღაპრის”, იგივე თაფლის ნამცხვრის სურნელი, რომელიც უზომოდ მიყვარდა! შემეძლო გვიანობამდე არ დამეძინა და დედაჩემს დავხმარებოდი კვერცხის ადღვებაში, ნამცხვრის დაკრემვაში, სახაჭაპურე ცომის დაბრტყელებაში, ემალის ღრმა თასში დარჩენილი ნამცხვრის ბისკვიტის თუ კრემის თითით ამოპრიალებაში, სალათის ინგრედიენტების დაჭრაში, რაღაც–რუღაცეების არევ–დარევასა და აზელ–დაზელაში.. ახალი წელი მიხაროდა მამაჩემის მიერ გაწყობილი ჭერამდე ნაძვის ხის გამო, ფანჯარას და ტელევიზორს შორის რომ  იდგა ხოლმე (სხვაგან ვერ ეტეოდა) და ბნელ ოთახში ფერადი ნათურების წყალობით თვალისმომჭრელად ბჟღვიალებდა..
სულ ეს იყო. ასე ცოტა კმაროდა ჩემი,  ქართული ოთხმოციანების პირმშოს ბედნიერებისათვის. რა  აიპადი, რის აიფოუნ ექვსი და ლეპტოპი… მიხაროდა და მორჩა! :)
ცოტა რომ წამოვიზარდე, ევროპულ თუ ამერიკულ ფილმებში ნანახი ნაძვის ხის გარშემო შემოწყობილი პიწკინა, ლამაზ ქაღალდებში შეფუთული საჩუქრებით ეშხით, გადავწყვიტე მე თვითონ მეკისრა თოვლის ბაბუობა – ახალ წლამდე ცოტა ხნით ადრე ფულის შეგროვებას ვიწყებდი. ეს ფული ჩემი მშობლების მიერ სკოლაში სახარჯოდ მოცემული “კაპიკებისგან” შედგებოდა ბნელ და ცივ ოთხმოცდაათიანებში.
მოკლედ, ავად თუ კარგად, ჩემი ოჯახის წევრებს საჩუქრებს ვყიდულობდი, ვფუთავდი და ნაძვის ხის ქვეშ ვაწყობდი. როგორც წესი ეს იყო ხელთათმანები, წინდები, კალმები და მსგავსი უმსგავსობები :))))
ჰოდა, ახალი წელი რომ დგებოდა, ნებას ვრთავდი ჩემებს საჩუქრები გაეხსნათ. მე გაბადრული ვიდექი, ისინი კი ხსნიდნენ, ატრიალებდნენ ხელში ამ უსახურ და ხშირად სრულიად გამოუსადეგარ ნივთებს და უხერხული სახით მიღიმოდნენ…
მახსოვს, ერთხელ საშინელი ბარბი ვუყიდე ჩემს დას, რომელიც პატარა და სულელი იყო მაშინ. 12–ის მერე ზღურბლთან დავდე და კარზე დავაკაკუნე. კარი ჩემს დას გავაღებინეთ (რომელსაც, სხვა დროს რათქმაუნდა არავინ აძლევდა კარის გაღების უფლებას) და მან დაიჯერა, რომ უშნო ბარბი სწორედ თოვლის ბაბუმ მოუტანა :))

Read Full Post »

%d bloggers like this: