Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘მოხუცი’

დღეს სტუმრად მიგვიწვიეს.
ასე 2 საათისთვის უკვე ვიყავით იმ ქუჩაზე და იმ კორპუსში, სადაც გვითხრეს მოდითო.
დიდი, თეთრი და რკინის კარის წინ ვიდექით მე, მამაჩემი და ჩემი ორი შვილი. ზარი დავრეკეთ ორჯერ. მესამე ცდაზე კარი გაიღო და მომღიმარი მოხუცი ქალის ჭაღარა თავი გამოჩნდა.
– მობრძანდით, მობრძანდით!  კარი ყურთამდე გამოაღო და შეგვიპატიჟა. ცხვირი წამაძრო წამლების სუნმა, კიდევ აი ისეთმა, მარტოსული მოხუცების სახლებში რომ იცის..
შევაბიჯეთ კი არა – შევლაგდით. რიგრიგობით.
მოხუცმა ქალმა სასტუმრო ოთახისკენ მიგვითითა, თან ბავშვებს გაეთამაშა და ისე, სხვათაშორის იკითხა – მეზობლები ხართო?
სახტად დავრჩი… ჰოდა მასპინძელი მოვიკითხეთ. ანუ, ის ადამიანი ვისთანაც მივდიოდით. ქალის ღიმილიანი გამომეტყველება არც შეცვლია – შეგეშალათ? აჰ, შეიძლება, ჰო შეიძლება ზემოთ ცხოვრობდეს…
აქ ჩვენი ბოდიშების კორიანტელი წამოვიდა და უკანსვლა დავიწყეთ. სამზარეულოდან კიდევ უფრო მოხუცი კაცი გამოჩლაჩუნდა ძველებური “შოფრული” ტვიდის ქუდით და ფაჩუჩების ფრატუნით – ჩვენც გვესიამოვნება თქვენი სტუმრობა და თუ შეიძლება ცოტა ხანი დარჩითო..
მოკლედ, კი იქნება, არ იქნება და როგორც იქნა გამოვაღწიეთ მარტოობის და წამლებისსუნიანი სახლიდან.
კიბეზე ავდიოდით და უკან ამ ქალის ლოცვა მოგვყვებოდა. თან მადლობას გვიხდიდა – ეს პატარა ანგელოზები რომ  შემოიყვანეთ ჩვენს სახლში და გვანახეთო..

მოკლედ, ამ ორი ადამიანის სახე თვალებიდან არ ამომდის.
სტუმრებით გახარებულების… ბავშვების ნახვით გაბედნიერებულების..
ადამიანებთან კონტაქტს მონატრებულების…
კიდევ გამახსენდა პატარა ხის სახლი წყალტუბოში გზის პირას. მისი მორყეული ღობის წინ მუდამ იჯდა მოხუცი კაცი, რომელიც ყველა გამვლელსა და გამომვლელს საათს ეკითხებოდა.. შინ ხმის გამცემი არავინ ჰყავდა.

მერე გამახსენდა ყველა ჩემი ნაცნობი და ახლობელი, რომელიც სხვადასხვა მიზეზების გამო ოჯახის შექმნას არ აპირებს თუ თავს არიდებს, გადაწყვეტილების მიღება უჭირს, ან არ უნდა, შვილების გაჩენა უაზრობად მიაჩნია, ან არ ვიცი…
ჰო, ვის არ უნდა იყოს Forever Young…

იქნებ იკითხოთ, სად მოხუცი ცოლ–ქმარი და სად ადამიანები, ვისაც ოჯახის შექმნა არ უნდათო..
ამათ ერთმანეთი მაინც ყავდათ…
მერე რომელიღაც დაასწრებს.. თუ გაასწრებს.. და მერე, ალბათ უარესი მარტოობა დაიწყება, რისი ამოვსებაც მარტო ადამიანებს თუ შეუძლიათ, ადამიანებს და მათ ყოველდღიურ ხმაურს, ქვაბების რახუნს, ბავშვების ჭყივილს, მტვერსასრუტის ხმას, ჩხუბს, სიცილს, ტირილს…
თუ თავიდანვე ჩაჭრი ადამიანებთან ურთიერთობების ძაფებს, მერე მეეჭვება მისი აღდგენა მოუნდეს ვინმეს. მერე, როცა მარტო დარჩები.
რაც არ უნდა მარტივი იყოს მხოლოდ საკუთარი თავისთვის ცხოვრება, დასასრული არა მგონია სასიამოვნო ჰქონდეს.
თუმცა, ვინ იცის… იქნებ ვცდები..
პრინციპში, მე რას მისმენთ, იცხოვრეთ ისე, როგორც საჭიროდ ჩათვლით.

Read Full Post »

%d bloggers like this: