Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘მამაო’

სანამ ამ პოსტს წაიკითხავდეთ (თუ კი წაკითხვას აპირებთ, რათქმაუნდა, თორე, ისე ვინ გაძალებთ..), მინდა დაბეჯითებით განვაცხადო (კიდევ ერთხელ და მემილიონედ), რომ მართლმადიდებელი ვარ, თუმცა, რიგი შეხედულებების გამო და რიგიც შემთხვევითობის გამო, კარგად არ ვარ გათვითცნობიერებული ჩემს რელიგიაში, სჯულის კანონებში და აშ..
მოკლედ, ჩათვალეთ, რომ ეს პოსტი არის პირველ რიგში გულწრფელი შეკითხვა.. მეორე რიგში – გულწრფელი აღშფოთება.

ორი თვე არ არის გასული, რაც ჩემი ბავშვობის ერთ–ერთ მეგობარს შვილი შეეძინა. ჩემსა და მის ერთ საერთო მეგობარს, რომელიც კიდევ უფრო ახლობელი და დიდი ხნის მეგობარია ახალშობილის მამის და დედისაც კი, მათი შვილი უნდა მოენათლა. ამას, წინ უსწრებდა, როგორც ხდება ხოლმე ჩვენთან ჯვრისწერაზე მეჯვარეობა. მოკლედ, ეს ამბავი ამ ჩვენი მეგობრის დაოჯახებიდან მწიფდება და ყველანი ერთად ველოდით ჯერ ბავშვის გაჩენის, ხოლო შემდეგ ნათლობის დღეს.

სულ რამოდენიმე დღის წინ ეს დღეც დადგა. სამწუხაროდ, აღმოჩნდა რომ, ჩემს მეგობარს, რომელსაც ბავშვი უნდა მოენათლა ე.წ “დედათა წესი” დაეწყო. ამ დროს მართლმადიდებელ ქალებს ტაძარში შესვლა ეკრძალებათ, რადგან უწმინდურებად მოიაზრებიან (მენსტრუაცია, რაც ჩემთვის საკრალური პროცესია საშოს სანაყოფედ მოსამზადებლად რატომ ითვლება უწმინდურობად ნამდვილად არ მესმის, თუმცა, ამას შევეშვათ). ამის მიუხედავად, ჩემი მეგობარი ნათლობაზე მაინც წავიდა, იმ იმედით, რომ ტაძრის გარეთ მომლოდინეს, მას ნათლიად “მოიხსენიებდნენ” (ნათლიად მოხსენიება, კი, მოგეხსენებათ, ცხრა მთას იქეთ გადაკარგული კაცისაც შეიძლება).
არაფერიც!  როგორც შემდეგ თავად აღნიშნა, შეწუხებულმაც, გაბრაზებულმაც, გაკვირვებულმაც – მამაომ, რომელმაც ბავშვი მონათლა და რომელიც 30 წელზე დიდი ხნისა არ იქნებოდაო, ისიც და კიდევ ერთი მეჯვარე გოგონა, რომელსაც ასევე დედათა წესი ჰქონდა, ნათლიებად არც მოიხსენია, სწორედ იმ მიზეზით,რაზეც ზემოთ ვისაუბრეთ!

რამდენადაც არც მოძღვარი მყავს რომ ვკითხო, არც ვიცნობ ვინმეს ღრმად კომპეტენტურს (ისეთს მაინც, ვინც გააზრებულად არის მართლმადიდებელი.. მართლა არ ვიცნობ.. ჩემი მართლმადიდებელი ნაცნობების აბსოლიტური უმრავლესობა იმ კატეგორიის ადამიანებს მიეკუთვნება, რომლებიც ნებისმიერი მამაოს ნათქვამს, უბრალოდ, დაფიქრების გარეშე ჭეშმარიტებად მიიჩნებს, რადგან მათ შესამოსელი აცვიათ და წვერს ატარებენ), ამიტომ, ეს შეკითხვა დავწერე პირწიგნაკზე არსებულ თეოლოგიურ გვერდზე  Orthodox Theology, სადაც ისე დაემთხვა, რომ სწორედ ამ თემაზე მიდიოდა დებატები. არ ვიცნობ იმ ადამიანებს, ვინც ამ ჯგუფში წერს, თუმცა, ფაქტია, რომ მათი ნაწილი მაინც კარგადაა გარკვეული იმ საკითხში, რაზეც საუბრობს.

მოკლედ, ერთ–ერთისაგან (მხოლოდ ერთისგან, სხვამ არ ჩათვალა შეკითხვა თუ ფაქტი ყურადსაღებად, ალბათ) პასუხი ასეთი იყო: სოფიო, მე მოკლედ მოგწერ, მოძღვრის მიერ არმოხსენიებაც ზედმეტი სიმკაცრე იყო, რაც სამწუხარო რეალობაა, რომელიც იმედია ნელნელა გამოსწორდება.
ბ-ნ ლევანს მადლობა, რომ დიალოგი კორექტულად მიმდინარეობს, უბრალოდ იმედია მალევე მივალთ დასკვნებამდე, რომ ძალიან არ გაიწელოს კამათი, და მართლა კამათი კამათისათვის არ გამოვიდეს.
საკითხი სენსიტიურია და ზედმეტად ნუ დავძაბავთ, დასვკვნებისაკენ მოგიწოდებთ :)”

მოკლედ, ალბათ მიხვდით, რომ ამ პასუხის მხოლოდ პირველი აბზაცი შეეხებოდა ჩემს შეკითხვას.
რადგანაც ვთვლი, რომ პასუხი ძალიან ზოგადი იყო, ვეცადე კითხვა სხვანაირად დამესვა: “მალობა პასუხისათვის, მაგრამ, ნამდვილად არ არის ჩემთვის ეს პასუხი ამომწურავი. როგორ, ნებისმიერი ადამიანის მიერ “სამსახურეობრივი მოვალეობის გადამეტება” თუ ისჯება, სულ მცირე საყვედურით მაინც, ეს ასე უნდა დარჩეს? ადამიანმა ბავშვს ნათლია დაუკარგა, ნათლიას ნათლული. და ეს არაფერს ნიშნავს? ასეთი “ცოტა სიმკაცრე” ძალიან ბევრი გამიგია. არაფერი არ “სწორდება” თავისთავად, გაუარესებით კი ბატონო.. გაუარესდება თუ ამ ამბავს არ მიეხედა”

მოკლედ, ჩემი ამ კომენტარის ქვემოთ დებატები ისე გაგრძელდა, თითქოს არც ვარსებულიყავი და ვთვლი, რომ იქ ისევ რაიმეს დაწერას აზრი აღარ აქვს, იქაურობამ “ოლიმპო” მომაგონა, სადაც ჩემსავით “უბრალო მოვკვდავებს” არაფერი ესაქმებათ და ერთმანეთს ბუმბულიანი კალმებით ეფარიკავებიან; ამიტომ, ბოდიშს ვუხდი (გულწრფელად) ჩემს მეგობრებს, რომლებსაც ეს ისტორია გადახდათ (განსაკუთრებით “დაწუნებულ” ნათლიას, რომელიც თავიდან არ იყო მომხრე ამ ამბავზე საჯაროდ საუბრის, თუმცა, მერე მთხოვა, შენც გაიკითხე და გაარკვიეო) და გეკითხებით, ყველას, ვინც კი ასე თუ ისე კომპეტენტური ხართ ამ საკითხში –

1.იყო თუ არა ზემოთხსენებული მამაო სწორი, როდესაც დედათა წესიანი ქალები ნათლიებად არ მოიხსენია?

2. თუ არ იყო სწორი, რამდენად ნორმალურია  და აქვს უფლრბა მამაოს, თავად ღებულობდეს მსგავს გადაწყვეტილებას?

3. და თუ ასე იქცევა (ხელოვნურად ამკაცრებს და ამძიმებს მართლმადიდებლურ კანონებს), უნდა იყოს თუ არა რაიმე ბერკეტი, ამ საქციელის აღმოსაფხვრელად?

სამწუხაროდ, ეს არ არის პირველი შემთხვევა.. ჩემდა გასაოცრად, ხშირად გამიგია, რომ ერთ მამაოს მრევლისთვის “აუკრძალავს” ან ძალიან მკაცრად მოუთხოვია  რაღაც, რასაც სხვა მამაოები დიდ ყურადღებას ან საერთოდ ყურადღებას არ ანიჭებენ (მაგალითად, რამოდენიმე წლის წინ, ჩემს ნაცნობებს და მათი ეკლესიის დანარჩენ მრევლსაც კურთხევა ჰქონდათ გაეუქმებინათ “ოდნოკლასნიკები”, რადგან, თურმე იქ ოჯახები ინგრევა, სამაგიეროდ, შიგვე ასობით საეკლესიო და მართლმადიდებლური ჯგუფია გახსნილი, რომლებსაც სასულიერო პირები მართავენ. სამაგიეროდ, იგივე ნაცნობის მამაოს არ აუკრძალავს ქალებისთვის ეკლესიის გარეთ შარვლის ტარება, რაც კატეგორიულად აუკრძალეს მეორე მეგობარს, რომლისთვისაც სოციალური ქსელებიდან გამოსვლა არ მოუთხოვიათ და აშ).  ერთის მხრივ, გამიგია მრევლს ეს სიმკაცრე როგორ ემაყება, მეორეს მხრივ კი, მიჩნდება კითხვა – თუ მართლმადიდებლობა ამას არ ითხოვს, რატომ უნდა წყვეტდეს რიგითი მამაო რა აუკრძალოს ხალხს და რისი კურთხევა მისცეს?

დიდი მადლობა პოსტის წაკითხვისათვის. ველი (კომპეტენტურ) პასუხებს.

Advertisements

Read Full Post »

დღეს, სალონში, როცა ჩემს ფრჩხილებზე უღმერთოდ დაკრულ ნუნებთან ბრძოლაში რვაპიროფლგადასული ”მანიკურშა” ოფლის მეცხრე პირს იწმენდდა, ვიღაცამ მობილურზე დაურეკა.. -”დიახ მამაო.. ახლა კლინეტი მყავს, ერთ საათში მობრძანდით”-ო, თქვა მანიკურშამ, მერე ადმინისტრატორს გასძახა – მამა ესა და ეს მოვაო. ადმინისტრატორმაც ჩაინიშნა ალბათ, იმ თავის სქელ, გაქუცულ რვეულში.
ვიფიქრე, თმებს თუ იკრეჭს-მეთქი (სხვა რა საქმე უნდა ჰქონდეს მამაოს სალონში!). მამაოებს ხო, როგორც წესი გრძელი თმები აქვთ. რატომღაც, არასდროს მიფიქრია, რო სალონში დადიოდნენ თმის შესაკრეჭად. ერთხელაც არ მინახავს მამაო სალონის სავარძელში და ალბათ ამიტომ. ჰოდა – რა სულელი ვარ-მეთქი, ჩემს თავზე გამეცინა.
მანიკურშამ, ეტყობა ჩემთან თავის მოწონება გადაწყვიტა (უყვარს ისე, ამ ჩემს მანიკურშას თავის ქება) და – ეს მამაო წლებია ჩემი კლიენტიაო, მითხრა. ცოტა კი გამიკვირდა – როგორ, მანიკურს იკეთებს-მეთქი? – ჩავეკითხე.
– მანიკურს და პედიკურს ერთადო – მომიგო.
– პედიკურსაც-მეთქი? – უფრო-უფრო გამიკვირდა მე.
– ჰო, ფრჩხილის ჩაბრუნება აქვსო.
”აა”- მეთქი, და ვცადე წარმომედგინა მამაო პედიკურის იმ სკამზე (თუ როგორ დავარქვა!), ცოტა ხნის წინ მე რომ ვიჯექი. კაბას აიკეცავს (ალბათ. მოუწევს), შარვლის ტოტებს დაიკაპიწებს.. ეს ქალი დაბლა იქნება (როგორც ყოველთვის) მის (მოხარშულივით) თეთრ, ორთქლიან ფეხს დაიჭერს და ფრჩხილებს წკაპა-წკუპით დააჭრის, მერე ქუსლებს დაუხეხავს.. თუ რა ვიცი.. წარმოუდგენელი ან კი რა იყო.
– მანიკურს რაღატო იკეთებს-მეთქი, ვკითხე.
– ყველა ხელებზე კოცნის და მოწესრიგებული არ უნდა ჰქონდესო?!
ჰო, ასეა. მართალია ეს ქალი – როცა ხელს კოცნი, ყოველთვის ჯობია მანიკურიანს აკოცო, ვიდრე უმანიკუროს! წყალი არ გაუვა!
ნეტავი როგორ გამოიყურება-მეთქი, ეს მამაო, ვიფიქრე და ინტერნეტში, კარგა ხნის წინ შემთხვევით ნანახი ერთი რუსი მამაოს ფოტო გამახსენდა, რომელიც გავდა სიტყვას ”გავძეხი”.
ჰოდა, სწორედ ამ დროს, ისე მოხდა, რომ ეს მამაო დაბარებულზე ადრე მოვიდა!.. ოთახში შემოიხედა და ღიმილით მოვესალმა – არა, არანაირად არ გავდა იმ რუს მამაოს, არც სიტყვას ”გავძეხი”!… ერთი ჩვეულებრივზე ჩვეულებრივი მამაო იყო, შავკაბიანი, გრძელთმიანი, ტანდაბალი და ჭაღარა.
სერიზულად დავიწყე ფიქრი იმაზე, რომ ჩემი ზოგიერთი წარმოდგენისა და ღირებულებების გადაფასების და გაახლების, სტერეოტიპების მსხვრევის დროა! ეტყობა სერიოზული ჩამორჩენა მაქვს ამ მხრივ (just press refresh button!)!
მერე დავიწყე ფიქრი იმაზეც, საერთოდ ღირს თუ არა ჩემი წარმოდგენების და ღირებულებების გაახლება.. და სტერეოტიპების დამსხვრევა.
და სერთოდ, როგორი ტიპები არიან ეს სტერეოტიპები?!
გამახსენდა, გერმანიაში რომ დამპატიჟეს წვეულებაზე, რომელსაც პატარა ქალაქის პასტორი მართავდა – თავის მეგობარ ქალთან ერთად. ძალიან კი გამაოცა ამ ამბავმა, თუმცა არ შევიმჩნიე (თავმომწონე ქართველი, რომელსაც არაფერი აოცებს!). წვეულება მეგობრულ წრეში გაიმართა და ყველა თავისი წილი საჭმლით ხელდამშვენებული წარსდგა მასპინძელთან (მახსოვს, მაშინ ამანაც გამაოცა). პასტორი, რომელსაც მისი წოდებისთვის სავსებით შესაბამისი სახელი – გოთფრიდი ერქვა (The boy’s name Gottfried is a variant of Godfrey (Old German) and Jeffrey (Old German), and the meaning of Gottfried is “God-peace”) მშვენივრად უკრავდა პიანინოზე, წრუპავდა ვისკის და ცეკვავდა როკ’ნ’როლს. ჯინსებზე ეცვა ცისფერი, კუბოკრული პერანგი და საერთოდ, საერთოდ არ გავდა სასულიერო პირს!
გვიან, როდესაც სხვა სტუმრებივით, მეც საძილე ტომარაში გამოვეხვიე და იატაკზე დავწექი მანსარდაში, დიდხანს ვფიქრობდი, რატომ და რითი განსხვავდებოდა ეს პასტორი ჩვენებური მამაოსგან და სულაც, კარგი იყო თუ არა, რომ განსხვავბდებოდა..
ბოლოს, სიამოვნებით დავასკვენი, რომ მარტივი და ლოგიკურია – თუ ადამიანი სასულიერო ცხოვრებას ირჩევს, მისი ცხოვრება უნდა განსხვავდებოდეს კიდეც საეროსგან, და ესე იგი, ჩვენი მამაოები ნაღდად სწორად იქცევიან, რომ მეგობარი ქალები არ ჰყავთ, კუბოკრული პერანგებით არ დადიან და ასეთ წვეულებებს არ მართავენ-მეთქი.
მაშინ 19 წლის ვიყავი.
მაშინ უფრო ადვილი იყო დასკვნების გაკეთება.
ახლა ცოტა ვიჭედები.


ჰო, ის ვიცი, რომ არ უნდა განიკითხო და არ განიკითხები…

Read Full Post »

%d bloggers like this: