Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘კნუტი’

არსებობს რაიმე ტერმინი, იმ ადამიანების აღსანიშნავად, რომლებსაც ძალიან უყვართ ცხოველები?  აი, ისე ძალიან უყვართ, რომ მზად არიან გაუნაწილონ მათ საკუთარი ბიუჯეტი, საწოლი, თავისუფალი დრო და ზედმეტი პასუხისმგებლობებითაც დაიტვირთონ?.. არა, “ზედმეტი” ცუდი სიტყვაა – “დამატებითი” უნდა მეთქვა.. დამატებითი პასუხისმგებლობა..

და მე თუ ვიტყვი, რომ მიყვარს ცხოველები (ნიანგების გარდა), ძალიან მინდა ისინი კარგად, კომფორტულად და უსაფრთხოდ გრძნობდნენ თავს, იქ სადაც არიან, მაგრამ, არც ერთი წუთით არ შემიძლია მათი სახლში შეფარება  და ზრუნვა, გამოდის რომ “ფარისეველი” ვარ?

არა, მე მართლა მინდა არ დახოცონ ვეშაპები, არ ინადირონ შვლებზე, იხვებზე და ხოხბებზეც კი.. მე მინდა არ ვჭამდე ხორცს (დიდი სურვილი მაქვს!), მამაჩემის მოტანილ ე.წ ცოცხალ, ანუ გაუყინავ ქათმებს არ ვაჭრიდე გრძელ და დაკიდებულ კისერზე გამობმულ თავებს , არ ვუფათურებდე მუცელში ხელს და ვადღლიზავდე შიგნეულობას.. არ მინდა ჩემს შვილებს ვაჭმევდე ბებიაჩემის გამოგზავნილ ხბოს ხორცის წვნიანს, რომელიც, როგორც ბებიაჩემმა მითხრა, ისეთი თოთო იყო, ბალახის გემოც არ იცოდაო..

არ მინდა. ხო, მაგრამ, მათზე ზრუნვაც არ შემიძლია..

ბავშვობაში მყავდა ორი ლეკვი.. ქუჩის ძაღლმა დაყარა ჩვენს ეზოსთან. ლეკვები მთელი ღამე წკმუტუნებდნენ, მეც მთელი ღამე ვიხვეწებოდი – მე მოვუვლი–მეთქი.. 6–7 წლის ვიქნებოდი და ნება დამრთეს. ლეკვებს ტასო და კესო დავარქვი და მათი გამოკვება დავიწყე.. ერთხელ, ორჯერ, სამჯერ.. მერე დამავიწყდა, მერე ისევ დამავიწყდა.. მერე დამეზარა, მერე უფრო დამეზარა… ჰოდა ლეკვებიც წავიდნენ..

ცოტა რომ გავიზარდე, ეზოში კნუტი ვიპოვნე – ისევ დავიწყე ღრიტინი, მივხედავ–მეთქი. კარგიო, ერთი პირობითო – რასაც იზამს, ეგრევე შენ აწმენდო, შენ და არავინ სხვაო. ასე დაიწყო ჩემი და კნუტის თანაცხოვრება, რომლის სახელი არ მახსენდება.. ერთხელ ავწმინდე, ორჯერ, სამჯერ.. მერე დამეზარა, მერე არ მესიამოვნა და ბოლოს გავასხვისე..

ერთხელაც, მე–11 კლასში ვსწავლობდი, 8 მარტს მეგობარმა ბიჭებმა პატარა წიწილი მაჩუქეს.. “ზეპ” დავარქვი.. რატომ, ეს არ მახსოვს. ცუდი მარტი იყო, წლევანდელივით, ციოდა, ზეპი მუყაოს ყუთში ცხოვრობდა ღუმელის თავზე.. ერთი–ორჯერ კინაღამ გაიგუდა სიცხისგან.. თითქოს არც იზრდებოდა..სადღაც ერთი თვე გავიდა და ისევ ღინღლიანი იყო, ფრთები არ ამოსდიოდა. აპრილის დასაწყისში ჩემი დაბადების დღე ავღნიშნე, ღამე ვათიეთ.. დილით ტანსაცმლით შევძვერი საწოლში და მკვდარივით დამეძინა. შუადღისას გავიღვიძე, ჩემი მეგობრებიც გავაღვიძე და ზეპი მოვიკითხე – ყუთში არ იყო.. დიდხანს ვეძახე (როცა ვეძახდი, მოდიოდა..), ვეძებე და მერე მივხვდი, რომ სიზმარი, თითქოს ზეპი მოვიდა, სციოდა და საწოლში შევიწვინე, სულაც არ იყო სიზმარი.. გავიქეცი და საწოლში გაგუდული და გაბრტყელებული წიწილი ვიპოვნე..

ზეპის მერე არც თევზის, არც კატის, არც ძაღლის, არც სპილოს და არც გორილას მოვლის სურვილი არ მაქვს.. ქოთნის ყვავილებსაც კი ძლივს ვუვლი.

მალე ზეპის სიკვდილიდან 13 წელი შესრულდება.

Advertisements

Read Full Post »

%d bloggers like this: