Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘გენდერი’

ორი დღის წინ საინტერესო შეხვედრას ვესწრებოდი.
ამერიკელი ქალბატონი, კენდრა ოლბრაითი, რომელიც GIPA–ს სტუდენტებს  გვსტუმრობდა სამხრეთ კაროლინის უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი გახლდათ. ფრიად სასიამოვნო ადამიანი იყო, სამი თუ ოთხი შვილის დედა, ძველი როკერი, ძირძველი დემოკრატების ოჯახიდან, ობამას პოლიტიკურ კურსს უჭერდა მხარს და ზოგადად, ამაზეც და კიდევ ბევრ რამეზე ისაუბრა. ერთი, რაც ყველაზე მეტად დამამახსოვრდა (ახლა ნუ დაიწყებთ კირკიტს – რატომ მაინცადამაინც ეგო, დამასრულებინეთ ჯერ თხრობა) იყო საუბარი გენდერულ ბალანსზე (რამდენადაც მახსოვს, აღნიშნა – ამ თემაზეც ვკითხულობ ლექციებსო, ) და გარკვეულ (წყარო უცნობია ჩემთვის) სტატისტიკურ მონაცემებზე დაყრდნობით მან თქვა, რომ ბოლო დროს ამერიკაში ტენდენციაა გაცილებით მეტი ქალი იყოს დასაქმებული, ვიდრე მამაკაცი; გაცილებით მეტი ქალი აგრძელებდეს სწავლას კოლეჯებში, ვიდრე მამაკაცები, ოჯახებში ქალი ხდება დომინანტური, საზოგადოებაში ქალები უფრო აქტიურები არიან, ვიდრე მამაკაცები და აშ.. ეს ქალბატონი, ამას რომ ამბობდა, წუხდა, რომ გენდერული ბალანსი ირღვევაო და ჩვენ ვაპირებთ სხვადასხვა პროექტების ამოქმედებას მამაკაცების როლის გასააქტიურებლადო..
მეთქი –  სადა ვბანაობთ.
ხო.
აქვე მეორე ამბავი..  რამდენად არის კავშირში ამ ამერიკელ ქალთან და მის მონათხრობთან, ამის გარკვევა თქვენთვის მომინდვია.
დღეს სილამაზის სალონში გახლდით. ეს ხშირად არ ხდება. მეტიც – ეს ხდება საკმაოდ იშვიათად. გამაოგნებელი ფასების გამო, რომლითაც გამოირჩევიან თბილისური “დონე სალონებე” , მათზე უარს ვამბობ, იქნებ ამიტომაც, სანამ თავზე საღებავი მედო და ნახევარი საათის გასვლას მოუთმენლად ველოდი, გავხდი მოწმე სალონის თანამშრომლების შორის გამართული რიგითი და არაფრით გამორჩეული საუბრისა.
სამნი იყვნენ.

ერთი, ახალი გათხოვილი და ფეხმძიმე საუბრობდა ოქროს სამაჯურზე, რომელიც უყიდეს და რომელშიც ათას ლარამდე გადაიხადეს. სთხოვდა მეორეს, რომ მის მეუღლესთან არაფერი წამოსცდენოდა მეორადებში ნაყიდ რვალარიან მაისურზე, წუხდა ორსულობისას მომატებული წონის გამო და ამბობდა, რომ გაისად აუცილებლად დაისვენებს ზღვაზე, ბავშვს დედამისს მიაბარებს, თვითონ კი თავს მოიწესრიგებს და კლუბში წავა.

მეორე, გაუთხოვარი, მორიდებული გოგონა ამბობდა, რომ ფულს დააგროვებს და გაისად საცურაო აუზზე ივლის. ზღვაზე წასვლისაგან თავს იკავებდა, რადგან, როგორც მისი სიტყვებიდან გაირკვა, არ ყავდა არავინ, რომ წაყოლოდა.. მარტო წასვლა კი არ მინდაო.

მესამე, რომლის კლიენტიც მე გახდლით სრული შემთხვევითობის წყალობით, თავიდან დედაჩემის ხნის მეგონა – ძალიან გაბრაზებული იყო ქმარზე, რომელსაც დებილი უწოდა რამოდენიმეჯერ, იმიტომ, რომ ის აპირებდა გამოეტანა სესხი ამ ქალის საკერდიტო ბარათით, რომ დროებით მიეცა ვიღაცისთვის და ამბობდა, ნეტავი ის ვიღაც ფულს საერთოდ არ დაუბრუნებდესო… მან ისიც თქვა, რომ სალონი  როგორც წესი 20:00 საათამდე მუშაობს, თუმცა, რადგანაც კლიენტები სწორედ საღამოს საათებში მოდიან, ის სახლში 10–11 საათისთვის ბრუნდება, აპურებს ოჯახის წევრებს (მინიმუმ სამს, რადგან თქვა, რომ 24 წლის ასაკში უკვე 6 წლის ბიჭი და 3 წლის გოგო ყავდა) და რადგან სხვა აღარაფრის თავი არ აქვს წვება, თუმცა კიდევ ორი–სამი საათი დაძინებას ვერ ახერხებს, ხოლო გათენებამდე სამჯერ–ოთხჯერ გადის საპირფარეშოში (სავარაუდოდ ჯანმრთელობის პრობლემების გამო. ავტ. შენიშ.). დილით 7:00–ზე აღვიძებს შვილების შარი–შური და აქედან იწყება მისი დღე, ალაგებს სახლს, ამზადებს საჭმელს და მიდის სამსახურში.
საუბრის დროს ახსენეს რამოდენიმე დღის წინანდელი ამბავი, როცა მას გული წაუვიდა, სალონში, კლიენტის მომსახურების დროს. მან თქვა, რომ ეს იმის ბრალია, წელს რომ არ დაუსვენია და რომ ძალიან სჭირდება დასვენება. სინანულით აღნიშნა, რომ, როცა შინ მიიყვანეს, ცუდად მყოფს ქალიშვილი დაადგა თავზე და “სნიკერსის” ფული სთხოვა.
რამოდენიმეჯერ ახსენა ჟურნალში “და ქალი” ამოკითხული ინფორმაცია სირბილის და კალორიების დაწვის შესახებ. რამდენადაც აწუხებდა ჭარბი წონა, ძალიან უნდოდა დილაობით ევარჯიშა, თუმცა, ფეხები ძალიან მტკივა და ვერ ვირბენ, მხოლოდ ვივლიო, აღნიშნა. ხოლო, როცა კალორიების დიეტაზე ჩამოვიუგდე სიტყვა, გაეცინა –დღეში მხოლოდ ერთხელ ვახერხებდა ჭამას და ის რასაც ვჭამ 1500 კლკალორია არც კი იქნებაო.
როგორც უკვე ავღნიშნე, ეს ადამიანი თავიდან დედაჩემის ხნის მეგონა, თუმცა, რეალურად ჩემზე მაქსიმუმ 5–8 წლით თუ იქნებოდა უფროსი, ანუ, დაახლოებით 35–38 წლისა..

მოკლედ, სულ ეს იყო რისი დაწერაც მინდოდა.
უბრალოდ, იმ ამერიკელი ქალბატონის გამოსვლიდან კიდევ ერთ ფრაგმენტს გავიხსენებდი, სადაც საუბარი იყო ქალისა და მამაკაცის შრომაზე და მან აღნიშნა, რომ მსოფლიო კვლევების თანახმად, ქალები მამაკაცებზე გაცილებით დიდხანს შრომობენ და გაცილებით მძმე სამუშაოს ასრულებენ; რომ მამაკაცებს აქვთ განსაზღვრული სამუშაო საათები, ხოლო ქალები შრომობენ გაღვიძებიდან დაძინებამდე.

Read Full Post »

აი, ახლა, ფოტოზე რომ წიგნს ხედავთ, ეს წიგნი ოოოდესღაც ჩვენს ოჯახშიც იყო, მახსოვს (მხედველობითი მეხსიერების წყალობით). ვერ გეტყვით ვის უკუთვნოდა, ალბათ, უფრო ბებიაჩემს, რომელიც ბაბუაჩემის მრავალირცხოვან საყვარლებს ხან ჩანთით იგერიებდა, ხან მუჭით და ხანაც წიხლით.
ვიქნები ძალიან გულხადილი და ძალიან სუბიექტური და გეტყვით, რომ მსგავსი იდიოტიზმი იშვიათად თუ წამიკითხავს (მხედველობაში მაქვს ფოტოზე წარწერა)! საერთოდ, ძალიან ხშირად მიწევს კამათი და დავა გენდერულ საკითხებზე. ხშირად ჩიხიში შევდივარ, როცა ვხედავ, რომ კამათი გავს კედელთან დგომას და თავის ზედ გამეტებით ცემას!
ამჯერად, ნაღდად არ ვაპირებ ჩემი აზრები გადმოვახვავო ამასთან დაკავშირებით, ამას სხვა დროისთვის გადავდებ. უბრალოდ, აი ამ ფოტოს წავაწყდი და..

მოკლედ, რუსული ვიცი, ბევრმა იცის, მაგრამ, მეტი დამაჯერებლობეისთვის მაინც გადმოვაქართულებ ამ შიზოფრენიულ ციტატებს სამოციან წლებში გამოცემული წიგნიდან ოჯახის წარ/მართვის (თუ რაღაც ამდაგვარის) შესახებ და შიგადაშიგ ჩემს აზრსაც ჩავაქსოვ:

უნდა გახსოვდეთ, რომ სამსახურიდან დაბრუნებული ქმრის დასახვედრად ყოველდღიურად უნდა ემზაებოდეთ. ამას რად უნდა წიგნში წაკითხვა, როცა ადამიანი გიყვარს, მის მოსვლას დღესასწაულივით ელოდები. ეს გამომიცდია და ნაღდად ვიცი, წყალი არ გაუვა. მოამზადეთ ბავშვებიც, დაბანეთ, დავარცხნეთ და გამოაწყვეთ სუფთა, კოხტა ტანიამოსში (აქ რუსულად უფრო მრავლისმეტყველად ჟღერს სიტყვა ”ნარიადნი”!). ჯერ ერთი, გამოდის, ქმრის მოსვლამდე დასაშვებია იყვნენ გაჩეჩილები და მურიანები და მეორეც, ქმარმა რომ დაინახოს დასაბანი ბავშვები, ძაან ესთეტია და გული წაუვა თუ რა? ისინი უნდა უნდა ჩამწკრივდნენ და მიესალმონ მამას, როცა ის სახლში შემოვა. აი, მარაზმი! ხელი შუბლთან ხომ არ უნდა მიიტანონ? ან წინ გაიშვირონ? იქნებ უნდა დაიჩოქონ? იქნებ მუცლით უნდა იხოხონ? იქნებ დაფნის ფოთლები გაუფინონ? იქნებ გაწვნენ იატაკზე, რომ მამამ ზედ გადაუაროს?! რატომაც არა? ასე უფრო არ გამოხატავენ თავის პატივისცემას და მოწიწებას საყვარელი და მშრომელი მამის მიმართ? ასეთ შემთხვევაში თქვენც ჩაიცვით სუფთა წინსაფარი(გიჟია ეს ჩემისა!) და ეცადეთ გაკოპწიავდეთ, მაგალითად თმაში ჩაიმაგრეთ ბანტი! ამის ავტორს რჩევა ჩემთვის რო ეკითხა, ვეტყოდი ბანტი კი არა, ქალებს ურჩიე სუ გაიძრონ ყველაფერი და ბეწვზე წამოგორებული დახვდნენ-თქო ქმარს, ან ლაქის სტრინგი ჩაიცვან და ხელში ტყავის მათრახი დაიჭირონ. რავი, დავიჯერო თმაში ჩაბნეული ბანტის ნახვაზე უფრო მეტად, ეს არ ეამებოდა მშრომელ საბჭოთა მამაკაცს?
არ გააბათ მასთან საუბარი. გახსოვდეთ, როგორ ძალიან არის დაღლილი და რაზე წასვლა უწევს მას ყოველდღიურად სამსახურში თქვენი გულისთვის. უკაცრავად? ვისი გულისთვის? და რაზე წასვლა უწევს მაინც? ლომების მომთვინიერებლებისთვის არის წიგნი დაწერილი თუ წითელ კიბორჩხალებზე მოთევზავეებისთვის? მდუმარედ დააპურეთ და მხოლოდ მას მერე, რაც გაზეთებს გაეცნობა, შეეცადეთ დაელაპარაკოთ.” აი, თუ გაზეთების გაცნობა არ უნდა, ქეჩოში მოკიდეთ ხელი და ჟურნალების მაგიდაზე არტყმევინეთ თავი, აუცილებლად მდუმარედ!
და რაზე უნდა დაელაპარაკო, ამას რატო არ გვირჩევს ნეტავი? ალბათ იმაზე უნდა ესაუბრათ, როგორ იპყრობდნენ საბჭოთა ადამიანების ხომალდები კოსმოსის უსაზღვრო სივრცეებს.. მაგრამ ახლა? ახლა რაზე ვილაპარაკოთ გაზეთების კითხვის მერე? ჰმმ… (ნიკაპისმსრესელისმაილიკი)
კიდევ ერთი ნაწყვეტი იგივე წიგნიდან, ოღონდ ამჯერად ”რჩევები მამაკაცებისთვის””ცოლთან ინტიმური აქტის დასრულების შემდეგ თქვენ საშუალება უნდა მისცეთ ცოლს წავიდეს სააბაზანოში, მაგრამ გაყოლა საჭირო არ არის. მიეცით მას საშუალება მარტო დარჩეს. შეიძლება მას ტირილი სურს.” აქ ყბა ჩამომივარდა გაოცებისგან.. არა, მარაზმიც არის და მარაზმიც!
თავიდან, სანამ წინადადებას დავასრულებდი, მეგონა ეწერებოდა – მიეცით მას საშუალება მარტო დარჩეს, რომ მასტურბაციით მაინც დაკავდესო.. მაგრამ არა, თურმე უნდა იტიროს..
და რატომ უნდა ეტირა საბჭოთა მამაკაცის მეუღლეს?
ეს ბედნიერების ცრემლები უნდა ყოფილიყო თუ სიმწრის?
თუ ბედნიერების – ქმართან ბედნიერების ცრემლების დაღვრა არ შეიძლება?
თუ სიმწრის – ეს კიდევ ერთხელ მარწმუნებს იმაში, რომ არც თუ მაინდამაინც ნორმალური სქესობრივი ცხოვრება ჰქონდა ამის გაჭირვებულ დამწერს და ვიზიარებ მისი ცოლის მწუხარებას, თუ ის ცოცხალია რათქმაუნდა. თუმცა, სქესობრივს თავი დავანებოთ, მე მგონი ზოგადად, ცხოვრება ჰქონდა არანორმალური და უსიხარულო.. ცოლი არ ელაპარაკებოდა, ბავშვები გახამებული რობოტებივით ესალმებოდნენ, შრომაში ტრაკშიბოლგასული მისი ცხოვრების ერთადერთი ბედნიერება გაზეთების კითხვა იყო და დაახლოებით სამწუთიანი სექსი (იქნებ უფრო ხანმოკლეც), რომლის მერე, ცოლი სააბაზანოში გარბოდა, ან ქუსლებით სახეხით იხეხდა ვაგინას, ანდა ქვითინით გულს იოხებდა..

მოკლედ, აი ჩემი აზრი –
ამ წიგნის ავტორი ნამდვილი იდიოტია. ის ვინც წიგნი გამოსცა – ასევე მმაგარი იდიოტია და ის, ვინც წაიკითხა და ისე მოიქცა, როგორც აქ წერია – პენისით არის დასაკიდებელი!
აი, სწორედ ასე!

Read Full Post »

%d bloggers like this: