Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

ორი დღის წინ საინტერესო შეხვედრას ვესწრებოდი.
ამერიკელი ქალბატონი, კენდრა ოლბრაითი, რომელიც GIPA–ს სტუდენტებს  გვსტუმრობდა სამხრეთ კაროლინის უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი გახლდათ. ფრიად სასიამოვნო ადამიანი იყო, სამი თუ ოთხი შვილის დედა, ძველი როკერი, ძირძველი დემოკრატების ოჯახიდან, ობამას პოლიტიკურ კურსს უჭერდა მხარს და ზოგადად, ამაზეც და კიდევ ბევრ რამეზე ისაუბრა. ერთი, რაც ყველაზე მეტად დამამახსოვრდა (ახლა ნუ დაიწყებთ კირკიტს – რატომ მაინცადამაინც ეგო, დამასრულებინეთ ჯერ თხრობა) იყო საუბარი გენდერულ ბალანსზე (რამდენადაც მახსოვს, აღნიშნა – ამ თემაზეც ვკითხულობ ლექციებსო, ) და გარკვეულ (წყარო უცნობია ჩემთვის) სტატისტიკურ მონაცემებზე დაყრდნობით მან თქვა, რომ ბოლო დროს ამერიკაში ტენდენციაა გაცილებით მეტი ქალი იყოს დასაქმებული, ვიდრე მამაკაცი; გაცილებით მეტი ქალი აგრძელებდეს სწავლას კოლეჯებში, ვიდრე მამაკაცები, ოჯახებში ქალი ხდება დომინანტური, საზოგადოებაში ქალები უფრო აქტიურები არიან, ვიდრე მამაკაცები და აშ.. ეს ქალბატონი, ამას რომ ამბობდა, წუხდა, რომ გენდერული ბალანსი ირღვევაო და ჩვენ ვაპირებთ სხვადასხვა პროექტების ამოქმედებას მამაკაცების როლის გასააქტიურებლადო..
მეთქი –  სადა ვბანაობთ.
ხო.
აქვე მეორე ამბავი..  რამდენად არის კავშირში ამ ამერიკელ ქალთან და მის მონათხრობთან, ამის გარკვევა თქვენთვის მომინდვია.
დღეს სილამაზის სალონში გახლდით. ეს ხშირად არ ხდება. მეტიც – ეს ხდება საკმაოდ იშვიათად. გამაოგნებელი ფასების გამო, რომლითაც გამოირჩევიან თბილისური “დონე სალონებე” , მათზე უარს ვამბობ, იქნებ ამიტომაც, სანამ თავზე საღებავი მედო და ნახევარი საათის გასვლას მოუთმენლად ველოდი, გავხდი მოწმე სალონის თანამშრომლების შორის გამართული რიგითი და არაფრით გამორჩეული საუბრისა.
სამნი იყვნენ.

ერთი, ახალი გათხოვილი და ფეხმძიმე საუბრობდა ოქროს სამაჯურზე, რომელიც უყიდეს და რომელშიც ათას ლარამდე გადაიხადეს. სთხოვდა მეორეს, რომ მის მეუღლესთან არაფერი წამოსცდენოდა მეორადებში ნაყიდ რვალარიან მაისურზე, წუხდა ორსულობისას მომატებული წონის გამო და ამბობდა, რომ გაისად აუცილებლად დაისვენებს ზღვაზე, ბავშვს დედამისს მიაბარებს, თვითონ კი თავს მოიწესრიგებს და კლუბში წავა.

მეორე, გაუთხოვარი, მორიდებული გოგონა ამბობდა, რომ ფულს დააგროვებს და გაისად საცურაო აუზზე ივლის. ზღვაზე წასვლისაგან თავს იკავებდა, რადგან, როგორც მისი სიტყვებიდან გაირკვა, არ ყავდა არავინ, რომ წაყოლოდა.. მარტო წასვლა კი არ მინდაო.

მესამე, რომლის კლიენტიც მე გახდლით სრული შემთხვევითობის წყალობით, თავიდან დედაჩემის ხნის მეგონა – ძალიან გაბრაზებული იყო ქმარზე, რომელსაც დებილი უწოდა რამოდენიმეჯერ, იმიტომ, რომ ის აპირებდა გამოეტანა სესხი ამ ქალის საკერდიტო ბარათით, რომ დროებით მიეცა ვიღაცისთვის და ამბობდა, ნეტავი ის ვიღაც ფულს საერთოდ არ დაუბრუნებდესო… მან ისიც თქვა, რომ სალონი  როგორც წესი 20:00 საათამდე მუშაობს, თუმცა, რადგანაც კლიენტები სწორედ საღამოს საათებში მოდიან, ის სახლში 10–11 საათისთვის ბრუნდება, აპურებს ოჯახის წევრებს (მინიმუმ სამს, რადგან თქვა, რომ 24 წლის ასაკში უკვე 6 წლის ბიჭი და 3 წლის გოგო ყავდა) და რადგან სხვა აღარაფრის თავი არ აქვს წვება, თუმცა კიდევ ორი–სამი საათი დაძინებას ვერ ახერხებს, ხოლო გათენებამდე სამჯერ–ოთხჯერ გადის საპირფარეშოში (სავარაუდოდ ჯანმრთელობის პრობლემების გამო. ავტ. შენიშ.). დილით 7:00–ზე აღვიძებს შვილების შარი–შური და აქედან იწყება მისი დღე, ალაგებს სახლს, ამზადებს საჭმელს და მიდის სამსახურში.
საუბრის დროს ახსენეს რამოდენიმე დღის წინანდელი ამბავი, როცა მას გული წაუვიდა, სალონში, კლიენტის მომსახურების დროს. მან თქვა, რომ ეს იმის ბრალია, წელს რომ არ დაუსვენია და რომ ძალიან სჭირდება დასვენება. სინანულით აღნიშნა, რომ, როცა შინ მიიყვანეს, ცუდად მყოფს ქალიშვილი დაადგა თავზე და “სნიკერსის” ფული სთხოვა.
რამოდენიმეჯერ ახსენა ჟურნალში “და ქალი” ამოკითხული ინფორმაცია სირბილის და კალორიების დაწვის შესახებ. რამდენადაც აწუხებდა ჭარბი წონა, ძალიან უნდოდა დილაობით ევარჯიშა, თუმცა, ფეხები ძალიან მტკივა და ვერ ვირბენ, მხოლოდ ვივლიო, აღნიშნა. ხოლო, როცა კალორიების დიეტაზე ჩამოვიუგდე სიტყვა, გაეცინა –დღეში მხოლოდ ერთხელ ვახერხებდა ჭამას და ის რასაც ვჭამ 1500 კლკალორია არც კი იქნებაო.
როგორც უკვე ავღნიშნე, ეს ადამიანი თავიდან დედაჩემის ხნის მეგონა, თუმცა, რეალურად ჩემზე მაქსიმუმ 5–8 წლით თუ იქნებოდა უფროსი, ანუ, დაახლოებით 35–38 წლისა..

მოკლედ, სულ ეს იყო რისი დაწერაც მინდოდა.
უბრალოდ, იმ ამერიკელი ქალბატონის გამოსვლიდან კიდევ ერთ ფრაგმენტს გავიხსენებდი, სადაც საუბარი იყო ქალისა და მამაკაცის შრომაზე და მან აღნიშნა, რომ მსოფლიო კვლევების თანახმად, ქალები მამაკაცებზე გაცილებით დიდხანს შრომობენ და გაცილებით მძმე სამუშაოს ასრულებენ; რომ მამაკაცებს აქვთ განსაზღვრული სამუშაო საათები, ხოლო ქალები შრომობენ გაღვიძებიდან დაძინებამდე.

Advertisements

განა რას შეიძლებოდა ვეიძულებინე დამეტოვებინა რბილი საწოლი ამ შუა ღამისას და ჭრიჭინებისა და საბჭოთა მაცივრის დუეტის თანხლებით, ხელში კალმის აღების ნაცვლად, ჩემი შელანძღული, მაგრამ,მაინც მოწოდების სიმაღლეზე მდგომი ნოუთ–ბუქი გადამეხსნა – თუ არა მეგობრის უეცარ შეტყობინებას , რომელიც დაახლოებით ასე ჟღერდა:

– „ნუთუ არ გაქვს სურვილი რამე დაწერო ამაზე..“
– „რას გულისხმობ?“ – იყო ჩემი ჰორიზონტალური და ფრიად მიამიტური პასუხი.
– „ათ აგვისტოს.  მთავარ გმირად გამომიყვანე მე.“

თავს ზემოთ ძალა აღარ იყო, მეგობის მიერ ჩემს მიმართ გამოცხადებულ უძირო ნდობას ნოველების თუ თხზულებების წერის ოსტატობაში და გენიოსობაში უპასუხოდ ხომ ვერ დავაგდებდი?

მაშ ასე, ათი აგვისტო.. ოო, დიადი ათი აგვისტო!

ეს ის ათი აგვისტოა, რომელიც სოფელში თავშეყრილ თავცარიელ და ჯიბეცარიელ ახალგაზრდებს ერთ სულ და ერთ ხორც აქცევდა ხოლმე. ჭაბუკური უმანკოებით გულანთებულებს ამ დღეს გვიყვარდა მთელი სამყარო, ყველა შენობა, ყველა ხე, ყველა კუნძი, ძროხის ნაკელიანი ქვებიც კი, შუკებში რომ ოხრად ეყარა; ვეფერებოდით და ვეხუტებოდით ყველას და სულ ერთი იყო ჩვენთვის უცნობი გოჩა და აკაკი იყო ეს, თუ ნაცნობი ნინო და ნათია.. თუ ყველანი ერთად.
არა, მე არ მინდა არასწორად გამიგოთ.  ეს ის არ არის რაც თქვენ გგონიათ…

მაშ, ასე, განვაგრძნობ – ამ დღეს ჩვენ ვაგებდით ერთსულოვნების მყარ კედელს, რომელსაც დუღაბად დიმედროლიანი, მჟავე ღვინო თუ ჭაჭის არაყი ჰქონდა. ამ კედელში ჩაკირულები ჩვენ ვეწეოდით მეგობრობის ყალიონს და სამუდამო მეგობრობის ფიცით შეკრულნი ორ ტონა ფიც–ვერცხლს ვჭამდით, თუმცაღა,  გავლენ წლები და ვინ იცის, სახელები გავიხსენოთ კი არა, სახეზეც ვერ ვიცნოთ ერთმანეთი..

და მაინც, ჩვენი  იმჟამინდელი ერთსულოვნება სრულყოფილი იყო, მას ვერაფერს აკლებდა ისეთი უმნიშვნელო ტექნიკური დაბრკოლებები, როგორიც იყო უეცარი უელექტროობა, უამინდობა, უფულობა, უდინამიკობა და მისთ.. საკმარისია დიჯეის, ანუ იმ ადამიანს, რომელიც ცალდინამიკდაზიანებულ პაწაწინა მაგინტოლასთან ჩაცუცქულიყო დაეყვირა – „ლაიფ ის ლაიფ დაიწყოო!“ – რომ ყველა, დიდი თუ პატარა მოხდენილად და ელასტიურად იწყებდა წელის რწევას, ფეხების და ხელების ქნევას და თავის კანტურს, რასაც უცილობლივ ადასტურებს მრავალდ შემონახული ისტორიული და დოკუმენტური ფოტო–მასალა..

ჩვენი ისტორიის გმირი (დიახ, გმირი, თუნდაც იმიტომ, რომ, მის გარეშე, მე სავარაუდოდ საწოლს არ დავტოვებდი, ახლა ღრმა და უშფოთველ ძილში ვიქნებოდი და შესაბამისად, ეს ღრმად მელანქოლიური თხზულებაც თუ რა ჯანდაბაც არის არ დაიწერებოდა), რომელიც დაუზარლად ადგენდა საჭირო ადამიანების თუ პროდუქტების სიას, დაუღლელად არჩევდა სხვადასხვა პრობლემის გადაჭრა–არ გადაჭრის გზებს ათ აგვისტომდე გარკვეული ხნით ადრეც, ბოლომდე ჩართული იყო სოფლის ჭრაჭუნა და ფამფალა კლუბის დალაგება–დასუფთავებისა და მორთვა–მოკაზმვის საკითხებშიც,  ვერც მაშინ დუნდებოდა და ეშვებოდა ბოლომდე, როცა ყველანი სუფრას უხდებოდნენ და ჭიქებს პირველად ავსებდნენ მჟავე ღვინითა თუ მყრალი არაყით. ის ომახიანად იძლეოდა დირექტივებს, შენიშვებს, დარბოდა გაუთავებლად, მოკლედ, ერთ გაწამაწიაში იყო.. ხუმრობა საქმე ხომ არ იყო – ათი აგვისტო..

ქართული კდემამოსილი სუფრის ტრადიციებისამებრ, თამადის არჩევის რიტუალის შემდეგ (რაც, ათ აგვისტომდე კარგა ხნით ადრე წყდებოდა კომისიის მაღალ ეშელონებში) იწყებოდა მზაყარი და ტკბილმოუბარი საუბარი ყბების გამალებულ ქნევის სინქრონში, რაც, მოკლე დროში იცვლებოდა ხმაჩახლეჩილი  და წამოჭარხლებული, გულ–პირ–საყელო–ჩამოწუწული თამადის მოწოდებებებით წესრიგისაკენ, სმენისაკენ, გაგონებისაკენ, რაც, გულწრფელად რომ გითხრათ, შეზარხოშებულ ახალგაზრდებს სულ ერთ ადგილას ეხატათ და სუფრაც შემუჩნევლად თუ შესამჩნევლად ცარიელდებოდა. მისი შევსება ხდებოდა ხოლმე სუფრაზე დარჩენილი თითო–ოროლა გადამწვარი მოქეიფის ბუნტის საფუძველზე, მაგრამ, მხოლოდ ძალიან მოკლე დროით..
წელის, თეძოს და სხვა კიდურების ქნევა სოფლის კლუბის სცენაზე ხდებოდა, რაც უფრო მარათონს გავდა, ვიდრე უბრალოდ ცეკვას. რაც უფრო დიდხანს  იქნევდი წელს, მით მეტი სივრცე თავისუფლდებოდა ირგვლივ. ბოლოს,  თუ ძალიან მოინდომებდი, მატა ჰარივით სრულიად მარტოდმარტოსაც შეიძლებოდა გექნია კურტუმი. თუმცა, ტაშის მდაკვრელიც არავინ გეყოლებოდა, სცენიდან ჩამოსულს თვალები კარგად უნდა დაგექაჩა რომ რომელიმე გემრიელი და მურაბა ადამიანისთვის მუცელზე ან რაიმე სხვა ადგილას არ დაგებიჯებინა. არადა, ისინი მრავალად იყვნენ იატაკზე განფენილნი. ზოგს მაგიდისთვის მიეშურებინა და საკუთარ თუ მოძმის საცივში ეძინა.. საცივი სიტყვის ხატოვნებისათვის ვთქვი, თორემ, შეიძლება ეს სულაც ტყემლიანი კარტოფილი ყოფილიყო, ან ლობიანი ფელამუში. აივანზე გადაფენილნი მზის სადიდებელს გალობდნენ, მავანნი მათთვის წყლის მოსატანად გარბოდა, მავანს მათი მაღალი შუბლები ეჭირა..
ღვინის, არაყის და ნარწყევის შეუდარებელი და დაუვიწყარი სურნელება ტრიალებდა სოფლის კლუბის ხის კედლებში. გავლენ წლები და აუერელიანო ბუენდია იქეთ იყოს და, მეცა და ამ ამბის გმირიც ხშირად, თვალზე კურცხლითაც კი მოვიგონებთ მას..

ამასობაში ეროსი ღრუბლებიდან აცურებდა თავის ვარდისფერ კოტიტა თითებს, ხოლო ჰელიოსის ცეცლიხსფერი ეტლი ცის კამარას სერავდა და ტყემლიანი თუ ფელამუშიანი თეფშიდან თავაღებული თამადა შეშფოთებით გაიშვერდა საჩვენებელ თითს უშუშებო ფანჯრისაკენ, რომლის მიღმაც იმ არამზადის ზურგი ჩანდა, რომელიც შეუმჩნევლად, წმინდა სამების სადღეგრძელოშეუსმელად ცდილობდა გასცლოდა ბრძოლის ველს.. მაგრამ, ვაგლახ, რომ თამადას საჩვებელი თითიც ისე უვარდებოდა და თავიც, რომ მის ხორხისმიერ ბგერებს ვერავინ არჩევდა და გამყიდველიც თავს შველოდა..
მაგიდის ქვეშ, ჩემი ბავშვობისდროინდელი ერთი კაი მულტფილმისა არ იყოს, ძმურად იყოფნდნე პურს ძაღლი, მგელი და კატა… იქნებ თაგვიც.. სადღაც, დაღრეცილი იატაკის ღრიჭოებს შორის კი უკვალოდ ჩაიკარგა ჩემი ბრაზილიური ხის საყურე, ჭრელი თუთიყუში..

P.S. საყვარელო მეგობარო, მომიტევეთ, თუ ეს “თხზულება” ვერ აკმაყოფილებს თქვენს მოთხოვნებს, ან, ვინძლო იმედიც კი გაგიცრუეთ. თქვენ კარგად მოგეხსენებათ, რომ ტკბილ მოგონებებს ამ თარიღთან დაკავშირებით მე ღრმად გულში ვინახავ, ისე ღრმად, რომ, მათი ამოქექვა და ქრონოლოგიურად დალაგება ჩემთვის მთლად ადვილი საქმეც არ იყო…

ეს რათქმაუნდა ხუმრობით ;)

სანამ ამ პოსტს წაიკითხავდეთ (თუ კი წაკითხვას აპირებთ, რათქმაუნდა, თორე, ისე ვინ გაძალებთ..), მინდა დაბეჯითებით განვაცხადო (კიდევ ერთხელ და მემილიონედ), რომ მართლმადიდებელი ვარ, თუმცა, რიგი შეხედულებების გამო და რიგიც შემთხვევითობის გამო, კარგად არ ვარ გათვითცნობიერებული ჩემს რელიგიაში, სჯულის კანონებში და აშ..
მოკლედ, ჩათვალეთ, რომ ეს პოსტი არის პირველ რიგში გულწრფელი შეკითხვა.. მეორე რიგში – გულწრფელი აღშფოთება.

ორი თვე არ არის გასული, რაც ჩემი ბავშვობის ერთ–ერთ მეგობარს შვილი შეეძინა. ჩემსა და მის ერთ საერთო მეგობარს, რომელიც კიდევ უფრო ახლობელი და დიდი ხნის მეგობარია ახალშობილის მამის და დედისაც კი, მათი შვილი უნდა მოენათლა. ამას, წინ უსწრებდა, როგორც ხდება ხოლმე ჩვენთან ჯვრისწერაზე მეჯვარეობა. მოკლედ, ეს ამბავი ამ ჩვენი მეგობრის დაოჯახებიდან მწიფდება და ყველანი ერთად ველოდით ჯერ ბავშვის გაჩენის, ხოლო შემდეგ ნათლობის დღეს.

სულ რამოდენიმე დღის წინ ეს დღეც დადგა. სამწუხაროდ, აღმოჩნდა რომ, ჩემს მეგობარს, რომელსაც ბავშვი უნდა მოენათლა ე.წ “დედათა წესი” დაეწყო. ამ დროს მართლმადიდებელ ქალებს ტაძარში შესვლა ეკრძალებათ, რადგან უწმინდურებად მოიაზრებიან (მენსტრუაცია, რაც ჩემთვის საკრალური პროცესია საშოს სანაყოფედ მოსამზადებლად რატომ ითვლება უწმინდურობად ნამდვილად არ მესმის, თუმცა, ამას შევეშვათ). ამის მიუხედავად, ჩემი მეგობარი ნათლობაზე მაინც წავიდა, იმ იმედით, რომ ტაძრის გარეთ მომლოდინეს, მას ნათლიად “მოიხსენიებდნენ” (ნათლიად მოხსენიება, კი, მოგეხსენებათ, ცხრა მთას იქეთ გადაკარგული კაცისაც შეიძლება).
არაფერიც!  როგორც შემდეგ თავად აღნიშნა, შეწუხებულმაც, გაბრაზებულმაც, გაკვირვებულმაც – მამაომ, რომელმაც ბავშვი მონათლა და რომელიც 30 წელზე დიდი ხნისა არ იქნებოდაო, ისიც და კიდევ ერთი მეჯვარე გოგონა, რომელსაც ასევე დედათა წესი ჰქონდა, ნათლიებად არც მოიხსენია, სწორედ იმ მიზეზით,რაზეც ზემოთ ვისაუბრეთ!

რამდენადაც არც მოძღვარი მყავს რომ ვკითხო, არც ვიცნობ ვინმეს ღრმად კომპეტენტურს (ისეთს მაინც, ვინც გააზრებულად არის მართლმადიდებელი.. მართლა არ ვიცნობ.. ჩემი მართლმადიდებელი ნაცნობების აბსოლიტური უმრავლესობა იმ კატეგორიის ადამიანებს მიეკუთვნება, რომლებიც ნებისმიერი მამაოს ნათქვამს, უბრალოდ, დაფიქრების გარეშე ჭეშმარიტებად მიიჩნებს, რადგან მათ შესამოსელი აცვიათ და წვერს ატარებენ), ამიტომ, ეს შეკითხვა დავწერე პირწიგნაკზე არსებულ თეოლოგიურ გვერდზე  Orthodox Theology, სადაც ისე დაემთხვა, რომ სწორედ ამ თემაზე მიდიოდა დებატები. არ ვიცნობ იმ ადამიანებს, ვინც ამ ჯგუფში წერს, თუმცა, ფაქტია, რომ მათი ნაწილი მაინც კარგადაა გარკვეული იმ საკითხში, რაზეც საუბრობს.

მოკლედ, ერთ–ერთისაგან (მხოლოდ ერთისგან, სხვამ არ ჩათვალა შეკითხვა თუ ფაქტი ყურადსაღებად, ალბათ) პასუხი ასეთი იყო: სოფიო, მე მოკლედ მოგწერ, მოძღვრის მიერ არმოხსენიებაც ზედმეტი სიმკაცრე იყო, რაც სამწუხარო რეალობაა, რომელიც იმედია ნელნელა გამოსწორდება.
ბ-ნ ლევანს მადლობა, რომ დიალოგი კორექტულად მიმდინარეობს, უბრალოდ იმედია მალევე მივალთ დასკვნებამდე, რომ ძალიან არ გაიწელოს კამათი, და მართლა კამათი კამათისათვის არ გამოვიდეს.
საკითხი სენსიტიურია და ზედმეტად ნუ დავძაბავთ, დასვკვნებისაკენ მოგიწოდებთ :)”

მოკლედ, ალბათ მიხვდით, რომ ამ პასუხის მხოლოდ პირველი აბზაცი შეეხებოდა ჩემს შეკითხვას.
რადგანაც ვთვლი, რომ პასუხი ძალიან ზოგადი იყო, ვეცადე კითხვა სხვანაირად დამესვა: “მალობა პასუხისათვის, მაგრამ, ნამდვილად არ არის ჩემთვის ეს პასუხი ამომწურავი. როგორ, ნებისმიერი ადამიანის მიერ “სამსახურეობრივი მოვალეობის გადამეტება” თუ ისჯება, სულ მცირე საყვედურით მაინც, ეს ასე უნდა დარჩეს? ადამიანმა ბავშვს ნათლია დაუკარგა, ნათლიას ნათლული. და ეს არაფერს ნიშნავს? ასეთი “ცოტა სიმკაცრე” ძალიან ბევრი გამიგია. არაფერი არ “სწორდება” თავისთავად, გაუარესებით კი ბატონო.. გაუარესდება თუ ამ ამბავს არ მიეხედა”

მოკლედ, ჩემი ამ კომენტარის ქვემოთ დებატები ისე გაგრძელდა, თითქოს არც ვარსებულიყავი და ვთვლი, რომ იქ ისევ რაიმეს დაწერას აზრი აღარ აქვს, იქაურობამ “ოლიმპო” მომაგონა, სადაც ჩემსავით “უბრალო მოვკვდავებს” არაფერი ესაქმებათ და ერთმანეთს ბუმბულიანი კალმებით ეფარიკავებიან; ამიტომ, ბოდიშს ვუხდი (გულწრფელად) ჩემს მეგობრებს, რომლებსაც ეს ისტორია გადახდათ (განსაკუთრებით “დაწუნებულ” ნათლიას, რომელიც თავიდან არ იყო მომხრე ამ ამბავზე საჯაროდ საუბრის, თუმცა, მერე მთხოვა, შენც გაიკითხე და გაარკვიეო) და გეკითხებით, ყველას, ვინც კი ასე თუ ისე კომპეტენტური ხართ ამ საკითხში –

1.იყო თუ არა ზემოთხსენებული მამაო სწორი, როდესაც დედათა წესიანი ქალები ნათლიებად არ მოიხსენია?

2. თუ არ იყო სწორი, რამდენად ნორმალურია  და აქვს უფლრბა მამაოს, თავად ღებულობდეს მსგავს გადაწყვეტილებას?

3. და თუ ასე იქცევა (ხელოვნურად ამკაცრებს და ამძიმებს მართლმადიდებლურ კანონებს), უნდა იყოს თუ არა რაიმე ბერკეტი, ამ საქციელის აღმოსაფხვრელად?

სამწუხაროდ, ეს არ არის პირველი შემთხვევა.. ჩემდა გასაოცრად, ხშირად გამიგია, რომ ერთ მამაოს მრევლისთვის “აუკრძალავს” ან ძალიან მკაცრად მოუთხოვია  რაღაც, რასაც სხვა მამაოები დიდ ყურადღებას ან საერთოდ ყურადღებას არ ანიჭებენ (მაგალითად, რამოდენიმე წლის წინ, ჩემს ნაცნობებს და მათი ეკლესიის დანარჩენ მრევლსაც კურთხევა ჰქონდათ გაეუქმებინათ “ოდნოკლასნიკები”, რადგან, თურმე იქ ოჯახები ინგრევა, სამაგიეროდ, შიგვე ასობით საეკლესიო და მართლმადიდებლური ჯგუფია გახსნილი, რომლებსაც სასულიერო პირები მართავენ. სამაგიეროდ, იგივე ნაცნობის მამაოს არ აუკრძალავს ქალებისთვის ეკლესიის გარეთ შარვლის ტარება, რაც კატეგორიულად აუკრძალეს მეორე მეგობარს, რომლისთვისაც სოციალური ქსელებიდან გამოსვლა არ მოუთხოვიათ და აშ).  ერთის მხრივ, გამიგია მრევლს ეს სიმკაცრე როგორ ემაყება, მეორეს მხრივ კი, მიჩნდება კითხვა – თუ მართლმადიდებლობა ამას არ ითხოვს, რატომ უნდა წყვეტდეს რიგითი მამაო რა აუკრძალოს ხალხს და რისი კურთხევა მისცეს?

დიდი მადლობა პოსტის წაკითხვისათვის. ველი (კომპეტენტურ) პასუხებს.

დიდი ხანი არ გასულა იმ ამბის შემდეგც, რაც მე ჩემს გარდაცვლილი წიწილაზე და შინაური ცხოველებისა და ფრინველების მიმართ არასერიოზულ დამოკიდებულებაზე დავწერე პოსტი, რომ პირწიგნაკზე, ერთმა გოგონამ, სახელად მზია, სტატუსი დადო – ამადინების ბარტყები ხომ არავის გინდათ, გაჩუქებთო.. იქვე ჩიტუნების ფოტოც მოაყოლა.

ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, 1 აპრილს ორი ძალიან მოსიყვარულე პაწია ჩიტუნა ჩემი ოჯახის წევრი გახდა.

სულ რაღაც სამ კვირაში შვიდი კვერცხი დადეს და ერთ მშვენიერ დღეს, დიდი ლოდინის შემდეგ, შვიდივე გამოჩეკეს. პატარა დინოზავრებივით პირდაბჩენილი, ტიტველა, მაგრამ, მაინც საყვარელი ბარყები.

რამოდენიმე დღის შემდეგ გალიაში მკვდარი ბარტყი ვიპოვნე.. ორი დღის მერე კიდევ ერთი.. მერე კიდევ..
თავიდან ვიფიქრე, რომ ბარტყი ბუდიდან თავისით გადმოვარდა და რახან დროზე ვერ შევამჩნიე, შიმშილით და სიცივით მოკვდა. მეორე ბარტყის ნახვის შემდეგ მივხვდი, რომ დედა და მამა თავად აგდებდნენ მკვდარ ბარტყს.. მეტიც, ერთხელ დავინახე, როგორ გამოათრიეს ბუდიდან ცოცხალი, მაგრამ ყველაზე სუსტი ბარტყი და სასიკვდილო განაჩენიც გამოუტანეს.
სიმართლე გითხრათ, ძალიან ავღშფოთდი და გავბრაზდი..
ორი დღის წინ ვერ მოვითმინე და ბუდეში ცხვირი ჩავყე. დარჩენილი ოთხი ბარტყიდან ორი უკვე სამკმაოდ დიდია, შეიბუმბლენ კიდეც და პატარა დინოზავრებსაც აღარ გვანან. ორი კი, მიუხედავად იმისა, რომ ბუმბულის ამოსვლა დაეწყოთ, მაინც ძალიან პატარებად მომეჩვენენ.. თან, შევნიშნე, რომ დიდი ბარტყებისგან განსხვავებით ამ ორს ჩიჩახვი საკვებით სავსე არ ჰქონდა..
მივხვდი, რომ ეს ორიც სასიკვდილოდ იყო განწირული.. ალბათ, ჩემმა ამადინებმა შენიშნეს, რომ მათი ორი ბარტყი ისე სწრაფად ვერ იზრდებოდა, როგორც სხვები და დროსაც აღარ ხარჯავენ მათ გამოკვებაზე.

გამახსენდა, ბავშვობაში ბებიაჩემი როგორ აჭმევდა ხელით სუსტ წიწილებს. ორივე ბარტყი ამოვსვი და ვცადე წარბების  პინცეტით  როგორმე გამომეკვება, რაც საკმაოდ რთული აღმოჩნდა.. ბარტყებს საოცრად პატარა პირები აქვთ, მით უფრო, რომ საკვები ღრმად, ლამის ჩიჩახვამდე უნდა ჩაუდო. ძალიან გავწვალდი, მაგრამ ცოტ–ცოტა ორივეს ვაჭამე და ბუდეში დავაბრუნე..
ამ გამოკვების დროს მივხვდი, რომ ტყულად ვბრაზობდი ჩემს ჩიტუნებზე, ჩემზე უკეთ იციან რა და როგორ გააკეთონ… ბარტყი, რომელსაც საერთოდ აღარ კვებავდნენ ნამდვილად მომაკვდავი იყო და დღეს დილით გალიაში მისი პატარა და გაფშეკილი სხეულის ნახვა არ გამკვირვებია.

შეიძლება სულელურად ჟღერს, მაგარმ ეს დღეებია სულ ამაზე ვფიქრობ – ადამიანები სელექციის მეთოდით არ ხელმძღვანელობენ შვილებთან ურთიერთობისას.. ეგ კი არა, ხშირად ხდება, რომ ავადმყოფი და სუსტი შვილი უფრო უყვართ, თუ უფრო მფარველობენ..
ჩემს ჩიტებს სავარაუდოდ ორი ბარტყიღა დარჩებათ.. ყველაზე ჯანმრთელები და სიცოცხლისუნარიანები..  არ ვიცი რამდენად სამართლიანია სელექციის მეთოდი, მაგრამ, ფაქტია, რომ ბუნება სწორედ ამ მეთოდით ხელმძღვანელობს. მაძღარი ის არის, ვინც ყველაზე ხმამაღლა წივის, პირს აბჩენს და საჭმელს პირველი ეტანება.. ცოცხალიც სწორედ ის გადარჩება.
ისწავლეთ ადამიანებო.

(პროექტი “მომავალი წიგნის გვერდი”)

ეს იყო სქელ და  შინდისფერყდიანი წიგნი. 
ჩემი–შენი პირველი წიგნი.  ან, იქნებ – შენი–ჩემი.
ბიბლიოთეკიდან მოპარული. ასე გამოვიდა.. იმიტომ  გამოვიდა, რომ უკან დასაბრუნებლად ვერ გავიმეტე.

ზაფხული იყო.  პაპანაქება.
სასკოლო არდადეგები.
მე – ხურვებ –ცხელებიანი. აკაწკაწებული.
ჩვენი სოფლური, ხის სახლის მეორე სართულზე, საბანში შეფუთული ვიწექი და შინდისფერ–სქელყდიან წიგნს ვკითხულობდი. ფურცლების კიდეებზე მინაწერებს ვაკეთებდი. ახლა, როცა ამ მინაწერებს ვკითხულობ , მეცინება და მრცხვენია კიდეც…

ერთგან გიწერია – წიგნი ისეთი უნდა იყოს, მისი წაკითხვის მერე, ხელში ყურმილის აღება და ავტორთან დარეკვა გინდებოდესო. და იქაც ჩემი მინაწერები – „მე მინდა, მინდა, მინდა შენთან დავრეკო!“
შენ იყავი პირველი მწერალი და ვგონებ უკანასკნელიც, ვისთვისაც ოდესმე მდომებია წერილი მიმეწერა (ან დამერეკა, მენახა, დავლაპარაკებოდი) –  არა როგორც ბრძენი და გამოცდილი ადამიანისთვის, დიდი მოაზროვნისა და საზოგადო მოღვაწისათვის, გამოჩენილი ფიგურისა თუ აღიარებული მწერლისათვის – არა. მე მინდოდა  ჩვენ მეგობრები ვყოფილიყავით, მე მინდოდა გცოდნოდა, რომ ვარსებობდი და ძალიან მიყვარდი, შენი პერსონაჟებივით მიყვარდი. მინდოდა შენც გყვარებოდი.

ეს რომ ათი წლით გვიან მომხდარიყო.. ის წიგნი რომ ათი წლით გვიან წამეკითხა და შენც ცოცხალი ყოფილიყავი, ალბათ, არც ელექტრონული ფოსტის გაგება გამიჭირდებოდა, არც ნამდვილი მისამართის, ან ფან–გვერდი გექნებოდა გახსნილი.. ჰოდა მოგწერდი კიდეც. ალბათ კი არა – აუცილებლად მოგწერდი.

ძვირფასო ჯერომ,

მას მერე, რაც ხელში ის შინდისფერყდიანი წიგნი ჩამივარდა, წიგნი, რომლის პირველ გვერდზე შავ–თეთრი ჰოლდენი ეხატა, ლაბადის საყელოში ცხვირჩარგული, სიგარეტით ხელში –  ჩემი სურვილი.. არა, ჩემი ოცნება გახდა შენსავით წერა შემძლებოდა და ჰოლდენივით ადამიანს შევხვედროდი.. შენს გამოჩენამდე  ჰემინგუეის ვაღმერთებდი და ვიცი, რომ შენც.  მაგრამ, ის ისეთია  –  ყველასია, შენ კი მარტო ჩემი ხარ.

მე ვიცხოვრე შენს მოთხრობებში, ვიყავი ფიბი, ვიყავი ესმე, ვიყავი სიბილი, ჯიმი ჯიმერინო… ეს დიალოგები, ვისკი და სიგარეტის კვამლი, სურნელები, გემოები, ფერები.. ყველაფერი, რასაც ზედმეტი ახსნა არ უნდა, რასაც კითხულობ, წარმოიდგენ და ხვდები – ახლა ჩემია.

„ჭერი ასწიეთ დურგლებო, სიძე მოდის სანაქებო…“

ჰო, სანაქებო. მარტოსულიც.

მინდა იცოდე, რომ ჰოლდენი ჩემი პირველი, ნამდვილი სიყვარული იყო. მე მიყვარდა მისი დაწერილი ესსე ბეისბოლის ხელთათმანზე. ჩვენ დღემდე ვმეგობრობთ. ის ისეთივეა, როგორიც მაშინ იყო. და მგონი მეც ისეთივედ დავრჩი, მაშინ რომ ვიყავი…  დღემდე მგონია, რომ არაფერია იმაზე უფრო მნიშვნელოვანი, ჭვავის ყანაში მოთამაშე ბავშვებს თვალყური ადევნო, რომ სადმე არ გადაიჩეხონ, არაფერი იტკინონ… ბავშვები ხომ რაღაცნაირები არიან, სასაცილოები და დაუდევრები… ხან მუხლს იყვლეფენ, ხან იდაყვს..

კიდევ მინდოდა მეთქვა, რომ დღემდე ვერ ვარჩევ ერთმანეთისგან ცხენებს –  ლურჯა ფაშატი, წაბლა ულაყი, ქურანა, მერანი… დღემდე მგონია, რომ გაცილებით მნიშვნელოვანი რამეების გარჩევაა საჭირო და რათქმაუნდა, ეს ცხენებს სულაც არ ეხება.. პატარა ზღაპარი, სიმორი რომ უკითხავდა ფრენის, იმ შინდისფერყდიანი წიგნის მერე, ჩემთვის იმად გადაიქცა, ცხოვრების ფილოსოფიას რომ ეძახიან.

მიყვარხარ, მიყვარხარ, ისევე სულელურად, როგორც შინდისფერყდიანი წიგნის გვერდებზე მიყვარდი.
სიყვარული და ჭკვიანური, სად გაგონილა..

აუცილებლად შევხვდებით ერთმანეთს ოდესმე და რახან ის უკვე ვიცი, რას ეუბნება კედელი კედელს, ამჯერად იმას გავიგებ – მოთხრობაში – „შენი მწვანე თვალები და ლამაზი ტუჩები“  – ლისთან რომ ქალია, ის მართლა ართურის ცოლი არის თუ არა…

ამერიკის საელჩო საქართველოში წარმოგიდგენთ
ქალთა ისტორიის თვისადმი მიძღვნილ საუკეთესო ამბების კონკურსს.

იმ დილას თვალებგახელილი შევხვდი.
დედაჩემის გაფრთხილებების მიუხედავად , წვეთი არ მძინებია. ვიცოდი, არც მას დაეძინებოდა. მესმოდა ჩემი დების მშვიდი და თანაბარი სუნთქვა და თავს ვანუგეშებდი, რომ ყველაფერი კარგად ჩაივლიდა, რომ ეს ყველაზე კარგი დღე იქნებოდა ჩემს ცხოვრებაში. დღე, რომელსაც, ჩემზე უფრო დიდი ხანი ბებერი ბირდი და ოსკარი ელოდნენ..
სამზარეულოდან წყლის ჩხრიალი და ბირდის ხალათის შარი–შური შემომესმა. ფრთხილად გადმოვდგი ფეხები საწოლიდან და ფაჩუჩებში გავუყარე. დედაჩემი ყავას ხარშავდა, ოთახში გახუხული შავი პურის და ყავის გემრიელი სუნი იდგა. ვინმე უცნობს რომ შემოეხედა ჩვენთვის, იტყოდა, შავების ერთი ჩვეულებრივი დილა გათენებულაო.. არადა, ორივე უგერგილოდ ვიქცეოდით, ყველაფერი ძირს გვივცვიოდა, ხელები გვიცახცახებდა. დედაჩემი თვალებს კი მარიდებდა, მაგრამ ეტყობოდა ძალიან ბედნიერი და ამაყი იყო. ბედნიერი, ამაყი და ცოტათი შეშფოთებულიც..
გახუხულ პურზე კარაქი სქლად გადაუსვა და თეფშზე დამიდო. ადრე ასე სქლად არასდროს გადაუსვამს. ეგ კი არა, არც მახსენდება, ბოლოს როდის გადაუსვა ჩემთვის პურზე კარაქი .. არ მინდა–მეთქი, ჩავიბურტყუნე და მაშინვე ვინანე. ლუკმა უგემურად ჩავღეჭე. თვალი საათისკენ გამექცა –  6:21 უჩვენებდა.
–    შენთან ერთად ხომ არ წამოვიდე? – მითხრა და თვალებში ჩამაცქერდა. ალბათ, უნდოდა დარწმუნებულიყო, რომ არ მეშინოდა. არა–მეთქი, თავი გავაქნიე.  მხარზე ხელი მომითათუნა  და ოთახიდან გავიდა.
სახლი ნელ–ნელა ახმაურდა. სამზარეულოში ფეხშისველა სამუელი გამოტანტალდა.  ჩემი პურის ნარჩენი უკითხავად ჩაბღუჯა და დედას გაყვა.
ჩემს ერთადერთ გამოსასვლელ თეთრ პერანგს და უჯრულა ნაჭრით გაწყობილ ტილოს ქვედაბოლოს დედაჩემი ორ საათზე დიდხანს აუთოვებდა წუხელ.  ბებერი ბირდი ყოველ დღე ათობით შავ უსინათლოს ასწავლის ტანსაცმელების რეცხვას და გაუთოვებას; ჩემი და ჩემი ექვსი და–ძმის სარეცხსაც თვალისდახამხამებაში ატკიცინებს, მაგრამ, ჩემი კაბის გაუთოვებას, მაინც, რატომღაც, თითქმის ორი საათი მოანდომა..  აუჩქარებლად აუთოვებდა და ღიღინებდა. მისი შემყურე, ადამიანი იფიქრებდი,  ამაზე უფრო სასიამოვნო საქმე დედამიწაზე არ არსებობსო.
ერთნაირ, სასაცილო ღამის პერანგებში გამოწყობილი ბავშვები  ერთმანეთს წამდაუწუმ რაღაცეებს ეჩურჩულებოდნენ და თვალს არ მაშორებდნენ. ჩემი საწოლის თავთან დაკიდებულ პატარა სარკეში თავი შევათვალიერე  და თმებიდან სარჭების მოხსნა დავიწყე – დღეს ისეთი ლამაზი უნდა ვიყო, როგორც არასდროს! – ვუთხარი ჩემს თავს.
პერანგი გულმოდგინედ ჩავიკეცე კაბის სათავეში. რუთმა ჩემი თეთრი წინდები და ლაქის ფეხსაცმელები მომიტანა და მოწიწებით დამიწყო ფეხებთან – ღმერთო, როგორი ლამაზი ხარ, ენი – პატარა ხელები გულზე დაილაგა და ნატვრით შემომხედა – ყველაზე ლამაზი გოგო ხარ ლითლ როკში! რომ გავიზრდები, მეც შენსავით ლამაზი ვიქნები!
იმ წუთას გულით მჯეროდა მისი – მარტო ლითლ როკში კი არა, მთელ არკანზასში ყველაზე ლამაზი გოგო ვიყავი!
ბებერმა ოსკარმა, სასადილოს მაგიდასთან რძიან ყავას რომ ხვეპდა,  შუბლზე  მაკოცა. ჭაღარა ხვეული თმები საფეთქეთან კლოუნივით ასწეწოდა. დაწითლებულ თვალებზე ცრემლი ადგა. რკინიგზის ჟანგიანი ვაგონების შეკეთებისგან დაკოჟრილი ხელებით გულში ჩამიკრა და ჩემს და–ძმებს სთხოვა სათითაოდ ეკოცნათ ჩემთვის.  რკინის კიბეებზე ხმაურით ჩავირბინე. ჯამალის დედა, დეიდა დოროთი ეზოში თეთრეულს ქოშინით ავლებდა. წმინდა მარიამი გფარავდესო, მომაძახა და კოტიტა თითებით გაურკვეველი ფიგურა მოხაზა ჰარეში…
სექტემბრის თბილი და მზიანი დილა იდგა. ლითლ როკში გრილი სიო ქროდა.  ავტობუსების გაჩერებისკენ გავეშურე. ჩემი ორი თვის დანაზოგით შეძენილი ლამაზი მზის სათვალეები ცხვირზე მოვირგე და სუფთა ჰაერი ღრმად ჩავისუნთქე – არა, ეს დღე აუცილებლად ყველაზე კარგი დღე უნდა იყოს ჩემს ცხოვრებაში!

ლითლ როკ სენტრალის სკოლასთან ბუზივით ირეოდა ხალხი. სასწავლებლის ეზო მოგუგუნე ფუტკრების სკას გავდა. ვუახლოვდებოდი და გუგუნი უფრო და უფრო ძლიერდებოდა. ხეებზე მიმაგრებული რადიო–სასმენებიდან გადმოღვრილ მუსიკის ხმებს სკოლის დირექტორის მისასალმებელი სიტყვა შეენაცვლა. თვალებით ვეძებდი ერნსტს, ჯეფერსონს, ტერენსს, შარლოტას, მინიჯინს, გლორიას, ტელმას და მელბა პატილოს. ჩვენ მე–14 ქუჩის შესახვევთან უნდა შევხვედროდით ერთმანეთს, ისინი კი არსად ჩანდნენ.
ხელით მზე მოვიჩრდილე და კიდევ ერთხელ გადავავლე თვალი ხალხით გაჭედილ ეზოს. მზით განათებული ლითლ როკ სენტრალის სკოლა უშველებელ ტაძარს უფრო გავდა, თაღებიანი შესასვლელით, ორნამენტებიანი ფანჯრებით, ლამპიონებითა და ქანდაკებებით..  ერთი წამით ისიც ვიფიქრე, ნეტავ ბირდი მართლა გამომყოლოდა მეთქი, მაგრამ მაშინვე საკუთარი  უმწეობის შემრცხვა – უკვე დიდი ხარ ენი, დიდი გოგო, მთელი თხუთმეტი წლის!
სკოლის ეზოში ლამაზი სტუდენტების ფერადი კაბები და პერანგები პატარა ალმებივით ფრიალებდნენ. ქერა, წითური თუ ყავისფერი, საფეთქლებთან დახვეული, კეფასთან აწეულ თუ დაშვებულ თმებიანი ლამაზი და მოცინარი სახეები, თხელი წვივები და მბზინავი ლაქის ფეხსაცმელები ერთმანეთში ირეოდა და ბედნიერებისგან სული მიგუბდებოდა – ისეთი ლამაზები არიან, ისეთი ლამაზები არიან… ისეთი ლამაზები ვართ!
ყოველთვის, როცა ბირდის ვეკითხებოდი, რატომ არის მეთქი, რომ ავტობუსში მარტო უკან შეგვიძლია დავჯდეთ,  რატომ არის, რომ იმ ონკანიდან წყლის დალევა არ შეგვიძლია, რომლიდანაც თეთრები სვამენ, რატომ არის, რომ მე და ბობ მაკფერინს,  რომლის დედაც ხშირად მოდიოდა ჩვენთან და გასარეცხ თეთრეულს უტოვებდა დედაჩემს – ერთად თამაში არ შეგვიძლია, მპასუხობდა –  გული ნუ დაგწყდება, ჩემო გოგონი.. ეს ყველაფერი დროებითია..
– როგორ დროებით – ოდესმე ჩვენც გავთეთრდებით?
– არა, გოგონი.
– აბა, ისინი გაშავდებიან?
– არა, ენი, ყველანი ისეთებად დავრჩებით როგორებიც ვართ. იმისთვის რომ ადამიანებს ერთმანეთი უყვარდეთ, არ არის აუცილებელი ერთი ფერის კანი ჰქონდეთ. ოდესმე უფრო მეტად გავიცნობთ და შევიყვარებთ ერთმანეთს, ეს არის და ეს.
– ეგ როდის მოხდება, დედა?..
– მალე, ენი, მალე..
აი, ის დროც მოვიდა, ვფიქრობდი ჩემთვის. მართალი იყო ბებერი ოსკარი, როცა მეუბნებოდა, რომ ტყუილია, თითქოს თეთრები განსხვავდებიან შავებისაგან – აი, ორი ხელი გვაქვს ჩვენც და იმათაც, ორი თვალი, ორი ყური.. ჭრილობიდან ჩვენც და თეთრებსაც წითელი სისხლი გვდის! აბა, შეხედე – ფერის გარდა  ხედავ რაიმე განსხვავებას?
– ვერა– მეთქი, თავს ვაქნევდი მე.
– ასეა, ასე, ერთი ტალახისგან ვართ მოზელილები და ერთ ტალახად გადავიქცევით ბოლოს.. – ღიღინებდა ოსკარი და ეზოს ონკანთან ხელებს იბანდა, დაკოჟრილ და ნამუშევარ ხელებს –  ფეხებში ჩემი და–ძმები ებლანდებოდნენ. ხან რუთს დაისვამდა მხრებზე, ხან მაიკლს და ასე ღიღინ–ღიღინითვე აუყვებოდა რკინის კიბეებს.

–    ჰეი, შენ, ზანგო! – დაიძახა ვიღაცამ. წამით ვერ მივხვდი, მომეჩვენა თუ მართლა გავიგონე.  – შენ გეუბნები, ხო, შენ – სად მოეთრევი, ვერ დაეტიე შენს წვინტლიან ამხანაგებთან? – სიტყვები გამოტყორცნილი მძიმე საგანივით მომხვდა ზურგში. წავბარბაცდი. უკან მოხედვის შემეშინდა. ერთი წამით შევყოვნდი. რვეული მთელი ძალით ჩავიკარი. ტყუილია, თითქოს გაქცევა დავაპირე  – უბრალოდ, დრო მჭირდებოდა რეალობაში დასაბრუნებლად, ლითლ როკ სენტრალის სკოლის ეზოში დასაბრუნებლად, სადაც ის დრო, რომელზეც დედაჩემი მიყვებოდა, როცა ერთმანეთი უკეთ გვეცოდინებოდა და გვეყვარებოდა – ჯერაც არ დამდგარიყო..
სკოლამდე ორასიოდე მეტრი იყო. ახლა ეს მანძილი უსასრულობად მეჩვენებოდა. მით უფრო, რომ ისტერიულად გამკივანი ხმა, რომელიც ფეხდაფეხ მომდევდა, უფრო და უფრო მიახლოვდებოდა..
– აფრიკაში დაბრუნდი, ბინძურო ზანგო! – არ ცხრებოდა ვიღაც.
ნუთუ ამათ აფრიკა ჩემი პატარა ბინა ჰგონიათან, ან სულაც ჩემი და ჩემი დების საძინებელი, სადაც შეიძლებოდა შევვარდნილიყავი და  კარი საგულდაგულოდ გადამერაზა?!.  ნეტავი თუ იციან, რომ ნამყოფიც არ ვარ აფრიკაში, ნათესავიც კი არავინ მყავს იქ.. და შემოვრუნდი, რომ ხმამაღლა მეთქვა – მე აფრიკელი კი არა, ამერიკელი ვარ–მეთქი – ამერიკელი!  შემოვბრუნდი და სიტყვა შემაცივდა –  ღიმილიანი და ბედნიერი სახეები უკვალოდ გამქალიყო, ფერად–ფერადი პერანგები და კაბები უსიამოდ ფრიალებდნენ..
– „ენ, ვინ, ზენ, თან – ჩვენ არ გვინდა ზანგებთან!“ – ხმაშეწყობით მღეროდა ხელჩაკიდებული ოთხი გოგო…  კამერებმომარჯვებულმა ფოტო–რეპორტიორებმა ჩემს ირგვლივ  ცოცხალი ჯაჭვი შეკრეს,  წინ და უკან დარბოდნენ და კამერებს სახეში მჩრიდნენ.
„გაიქეცი ენ, გაიქეცი..“  – თითქოს ვიღაც ყურთან ჩამჩურჩულებდა – „არა, ფეხს არ მოვიცვლი, სკოლაში უნდა შევიდე!“ – მოკუმული ბაგეებით ვპასუხობდი მე – „ სახლში წადი, ენ, ბირდთან წადი, ოსკართან წადი“  – „არა, ბირდს გული გაუსკდება სახლში რომ მივიდე“ – „დაიმალე ენ, დაიმალე და ტირილით გული მოიჯერე“ – „არ ვიტირებ! პატარა აღარ ვარ, არ ვიტირებ!“
– შენთან ერთად გაკვეთილებს არ დავესწრებით! შენი ადგილი სამრეცხაოშია… წადი შენს აფრიკაში! მოგვწყდი თავიდან!  – გუგუნით მომდევდნენ სიტყვები და ის–ის იყო სკოლას მივუახლოვდი, რომ  ჩემს წინ რამოდენიმე შეიარაღებული და ფორმიანი აისვეტა – ვერ გაგატარებთ, მის – კბილებში გამოსცრა ერთმა.
ყელში მობჯენილი ბურთი სუნთქვას მიკრავდა.  მთელი ძალით მივაწექი ჩემს წინ აღმართულ ცოცხალ კედელს და მუდარით ვთხოვე –  გთხოვთ, გამატარეთ, სკოლაში მივდივარ!
– ვერ გაგიშვებთ, მის, ბრძანებაა! – ცივად გამიმეორა ხმამ.
რამოდენიმე წამი უშედეგოდ ვცდილობდი ამ ადამიანებს დავსხლტომოდი. თითქოს, მხოლოდ ის მინდოდა ბირდის და ოსკარის წინაშე მართალი ვყოფილიყავი, თუ მკითხავდნენ, მეთქვა – ყველაფერი ვცადე–მეთქი..
– სახლში დაბრუნდით, მის..  ვერ გაგატარებთ, მისს..“
„ ჩხაკ–ჩხაკ–ჩხაკ“ – არ ჩერდებოდნენ ფოტო–კამერები.
მორჩა, მეტი აღარ შემეძლო, ბირდისთვის და ოსკარისთვისაც აღარ შემეძლო. შემოვტრიალდი. მზე თვალებში მაჭერდა, მაგრამ კარგად ვხედავდი მათ სახებს, დაგრძელებულებს, თვალებდაწვრილებულებს, წარბებდაგრეხილებს, ისე მიცქერდნენ როგორც ქუჩის შფოთს, ტანსაცმელებშემოფლეთილს, მთვრალს და ჭუჭყიანს – სეირი რომ გაუმართავს  –  აკი გახამებული გამოსასვლელი კაბა მეცვა, კრიალა კაბა, ბირდი რომ ორი საათი აუთოვებდა გუშინ, ლითლ როკში ყველაზე ლამაზი გოგოც, აკი მე ვიყავი.. ყველაზე კარგი მოსწავლე ჩემს სკოლაში!
თავ–ბრუ  დამეხვა. ვიღაც მოხუცმა ქალმა ჩემსკენ  ნაბიჯი გადმოდგა და მომეჩვენა, რომ უნდოდა ხელი შემოეშველებინა –  მისკენ შევრბუნდი –  შემომაფურთხა – წაეთრიე, ბინძურო გომბიოო – დაიკივლა და ჩანთა ჰაერში მოიქნია..
ჯერ ჩქარი ნაბიჯით წავედი, მერე გავიქეცი. ფერად–ფერადი კაბების და პერანგების ალმები გზას მითმობდნენ, ყვიროდნენ, იცინოდნენ და უშვერ სიტყვებს მომძახოდნენ.. თუმცა, უკვე არაფერი მესმოდა. ფოტო–რეპორტიორები კამერების ჩხაკუნ–ჩხაკუნით დამტრიალებდნენ, ზურგიდან, წინიდან, გვერდიდან – ჩხაკ–ჩხუკ.. თავი მძულდა, ეს ხალხიც მძულდა! ნეტავ ის კანონი საერთოდაც არ მიეღოთ და  მეც, ჩემს ძველ სკოლაში წავსულიყავი–მეთქი – ამდენი ხნის დაგუბებული ცრემლები ერთბაშად გადმომცვდა.
–    არ იტირო! – მითხრა ვიღაც შლაპიანმა კაცმა და ჩემს წინ აისვეტა –  ამათ ცრემლებს ნუ დაანახებ.  ჩემსა და რეპორტიორებს შორის ისე ჩადგა, ცრემლის მოწმენდა რომ მომეხერხებინა. მერე ავტობუსის გაჩერებაზე, სკამზე მიმითითა და გვერდით მომიჯდა –  ნუ შეგვიძულებ  ამის გამო, კარგი?.. გგონია თვითონ ხვდებიან რას აკეთებენ? გგონია იმიტომ ყვირიან და მოგდევენ, რომ მართლა ცუდი ხარ, ან აუტანელი?  უბრალოდ, ჩვენ ყველანი მშიშრები ვართ და გაუბედავები.. ყველაფრის გვეშინია და აი, ასე ვცდილობთ პასუხისმგებლობების თავიდან აცილებას.. – მერე კორესპოდენტებს მიუტრიალდა – დაანებეთ თავი, ბავშვია, ანერვიულდა!
– მისმინე, ჩემო პატარავ, ვიცი, ეს სულაც არ არის საკმარისი, მაგრამ, ბოდიშს გიხდი ამათი საქციელის გამო  –  მითხრა ვიღაც ქერა ქალმა, პატარა ჩანთას ხელებით რომ ჭმუჭნიდა  და ლამაზად დაჩითული კაბა რომ ეცვა. როდის და როგორ მოგვიახლოვდა, ვერც კი შევნიშნე. იმ წუთას მართლაც არ იყო ეს სიტყვები საკმარისი ჩემთვის, იმ წუთას მეგონა ვერავინ და ვერაფერი შეძლებდა ჩემი ტკივილის და დამცირების გამოსყიდვას  –  ვიცი არ დამიჯერებ, მაგრამ, სულ მალე, აუცილებლად ყველაფერი შეიცვლება.. – მხარზე ხელის დადება უნდოდა, მაგრამ, შეშინებულმა უკნა გავიწიე და მანაც, ხელი მორჩილად დაუშვა.   სახეში შემომცქეროდა – იცი, ჩემი გოგოც შენი ხნის იქნება.. რამდენის ხარ – თოთხმეტის ან ჰა–ჰა თხუთმეტის, ხომ?
– დიახ, მემ – დავუქნიე თავი და ვიგრძენი, რომ უკვე აღარაფერი მემუქრებოდა – გამიღიმა და მისი ღიმილი ისეთი თბილი, ისეთი გულწრფელი იყო, ძალაუნებურად ისევ გამახსენდა ოსკარის სიტყვები, რომ ყველანი ერთმა ღმერთმა გაგვაჩინა, რომ ერთნაირად ვიბადებით და ვკვდებით, ერთიდაიგივე ავადმყოფობებით ვავადდებით, ერნაირად  გვტკივა და გვიხარია, ერთნაირად გვიყვარს და გვძულს, თანაბრად ვართ კეთილებიც და ბოროტებიც – სახლამდე მიგაცილებ, თუ წინააღმდეგი არ იქნები – თითქმის ჩურჩულით მითხრა ქალმა.
კარგი–მეთქი, თავი დავუქნიე.  ქუჩის ბოლოში ავტობუსი გამოჩნდა. შლიაპიანი კაცი კიბეზე ასვლაში დამეხმარა და დამშვიდობების ნიშნად ხელი დამიქნია. ხელში ფანქარი და ბლოკნოტი ეჭირა.

……………………………………..

უილ ქაუნთსის ფოტო/ინდიანას უნივერსიტეტის არქივი

უილ ქაუნთსის ფოტო/ინდიანას უნივერსიტეტის არქივი

15 წლის ელიზაბეტ ენ ეკფორდი  ერთ–ერთი იყო იმ  ცხრა ფერადკანიან მოწაფეს შორის, რომლებსაც პირველად 1952 წელს   დართეს ნება თეთრკანიან ბავშვებთან ერთად ესწავლათ ლითლ როკ ცენტრალში, არკანზასში.  ისინი 4 სექტმებრის დილით სკოლასთან უნდა შეკრებილიყვნენ და ერთად შესულიყვნენ სკოლის შენობაში, რადგან, ვარაუდობდნენ, რომ შეიძლებოდა მათთვის წინააღმდეგობა გაეწიათ ან სიტყვიერი შეურაცხყოფა მიეყენებიათ. მოხდა ისე, რომ შეხვედრა დილის ნაცვლად შუა დღისთვის გადაიდო, როცა, სავარაუდოდ, სკოლასთან მოწაფეების და მშობლების რაოდენობა მოიკლებდა – რაც, სამწუხაროდ, ტელეფონის არქონის გამო ელიზაბეტს ვერ ეცნობა და მას სრულიად მარტო მოუხდა შეჯახებოდა ინტერგრირების მოწინააღმდეგე ახალგაზრდების, მშობლების, ათობით კორესპოდენტის და არკანზასის ნაციონალურ დაცვის აგრესიას, რომელმაც საშუალება არ მისცეს გოგონას სკოლაში შესულიყო.

ყველაფერი

ის მაროკოში დაიბადა. დედამისი მაროკოელი მოცეკვავე იყო. მამამისი ფრანგი ჯარისკაცი. ისინი ერთად არ ცხოვროდბენ.

იზრდებოდა ტრადიციულ ბერბერულ ოჯახში, გარშემორტყმული ბიძებით, დეიდებით და ბიცოლებით, ჭრელ–ჭრელი ფარჩეულით, საკმაზიანი და სურნელოვანი საჭმელებით..

ეს ყველაფერი მანამ, სანამ 15 წლისა სკოლას მიატოვებდა და საფრანგეთში წავიდოდა მამასთან. იქ დაიწყო სიმღერების წერა და შესრულება, სწავლობდა სხვადასხვა ინსტრუმენტზე დაკვრას.. პარალელურად მუშაობდა, ხან სად, ხან სად, რომ თავი გაეტანა.

ახლა 33 წლის არის. მღერის ინგლისურ, ფრანგულ და ბერბერულ ენებზე.

2010 წელს გამოვიდა მისი პირველი ალბომი “Handmade”.
დღემდე მიღებული აქვს სხვადასხვა მუსიკალური პრემიები და ჯილდოები. ამ რაღაცეებში ვერ ვერკვევი და ასე რომ, დიდად არც დავინტერესებულვარ.

ის არ არის ლამაზი, მაგრამ არის მაცდური.
არის ცოტა ველური და ეგზოტიკური აზიელი ქალებივით, ცოტა სენტიმენტალური და ცოტაც გამომწვევი დასავლეთელი გოგონებივით.
მოკლედ, კარგი ნაზავია. :)

მისი სახელია ჰინდი ზაჰრა (ან ინდი ზარა – მაინც ვერ გავიგე, ეს ჰ–ები იკითხება თუ არა..).

მათთვის, ვისაც ჩემსავით მოეწონება ჰინდი, მისი ერთ–ერთი კონცერტის ერთსაათიანი ჩანაწერი.. ძალიან ისიამოვნებთ! :)

%d bloggers like this: