Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for the ‘წალიტერატურულო’ Category

ამერიკის საელჩო საქართველოში წარმოგიდგენთ
ქალთა ისტორიის თვისადმი მიძღვნილ საუკეთესო ამბების კონკურსს.

იმ დილას თვალებგახელილი შევხვდი.
დედაჩემის გაფრთხილებების მიუხედავად , წვეთი არ მძინებია. ვიცოდი, არც მას დაეძინებოდა. მესმოდა ჩემი დების მშვიდი და თანაბარი სუნთქვა და თავს ვანუგეშებდი, რომ ყველაფერი კარგად ჩაივლიდა, რომ ეს ყველაზე კარგი დღე იქნებოდა ჩემს ცხოვრებაში. დღე, რომელსაც, ჩემზე უფრო დიდი ხანი ბებერი ბირდი და ოსკარი ელოდნენ..
სამზარეულოდან წყლის ჩხრიალი და ბირდის ხალათის შარი–შური შემომესმა. ფრთხილად გადმოვდგი ფეხები საწოლიდან და ფაჩუჩებში გავუყარე. დედაჩემი ყავას ხარშავდა, ოთახში გახუხული შავი პურის და ყავის გემრიელი სუნი იდგა. ვინმე უცნობს რომ შემოეხედა ჩვენთვის, იტყოდა, შავების ერთი ჩვეულებრივი დილა გათენებულაო.. არადა, ორივე უგერგილოდ ვიქცეოდით, ყველაფერი ძირს გვივცვიოდა, ხელები გვიცახცახებდა. დედაჩემი თვალებს კი მარიდებდა, მაგრამ ეტყობოდა ძალიან ბედნიერი და ამაყი იყო. ბედნიერი, ამაყი და ცოტათი შეშფოთებულიც..
გახუხულ პურზე კარაქი სქლად გადაუსვა და თეფშზე დამიდო. ადრე ასე სქლად არასდროს გადაუსვამს. ეგ კი არა, არც მახსენდება, ბოლოს როდის გადაუსვა ჩემთვის პურზე კარაქი .. არ მინდა–მეთქი, ჩავიბურტყუნე და მაშინვე ვინანე. ლუკმა უგემურად ჩავღეჭე. თვალი საათისკენ გამექცა –  6:21 უჩვენებდა.
–    შენთან ერთად ხომ არ წამოვიდე? – მითხრა და თვალებში ჩამაცქერდა. ალბათ, უნდოდა დარწმუნებულიყო, რომ არ მეშინოდა. არა–მეთქი, თავი გავაქნიე.  მხარზე ხელი მომითათუნა  და ოთახიდან გავიდა.
სახლი ნელ–ნელა ახმაურდა. სამზარეულოში ფეხშისველა სამუელი გამოტანტალდა.  ჩემი პურის ნარჩენი უკითხავად ჩაბღუჯა და დედას გაყვა.
ჩემს ერთადერთ გამოსასვლელ თეთრ პერანგს და უჯრულა ნაჭრით გაწყობილ ტილოს ქვედაბოლოს დედაჩემი ორ საათზე დიდხანს აუთოვებდა წუხელ.  ბებერი ბირდი ყოველ დღე ათობით შავ უსინათლოს ასწავლის ტანსაცმელების რეცხვას და გაუთოვებას; ჩემი და ჩემი ექვსი და–ძმის სარეცხსაც თვალისდახამხამებაში ატკიცინებს, მაგრამ, ჩემი კაბის გაუთოვებას, მაინც, რატომღაც, თითქმის ორი საათი მოანდომა..  აუჩქარებლად აუთოვებდა და ღიღინებდა. მისი შემყურე, ადამიანი იფიქრებდი,  ამაზე უფრო სასიამოვნო საქმე დედამიწაზე არ არსებობსო.
ერთნაირ, სასაცილო ღამის პერანგებში გამოწყობილი ბავშვები  ერთმანეთს წამდაუწუმ რაღაცეებს ეჩურჩულებოდნენ და თვალს არ მაშორებდნენ. ჩემი საწოლის თავთან დაკიდებულ პატარა სარკეში თავი შევათვალიერე  და თმებიდან სარჭების მოხსნა დავიწყე – დღეს ისეთი ლამაზი უნდა ვიყო, როგორც არასდროს! – ვუთხარი ჩემს თავს.
პერანგი გულმოდგინედ ჩავიკეცე კაბის სათავეში. რუთმა ჩემი თეთრი წინდები და ლაქის ფეხსაცმელები მომიტანა და მოწიწებით დამიწყო ფეხებთან – ღმერთო, როგორი ლამაზი ხარ, ენი – პატარა ხელები გულზე დაილაგა და ნატვრით შემომხედა – ყველაზე ლამაზი გოგო ხარ ლითლ როკში! რომ გავიზრდები, მეც შენსავით ლამაზი ვიქნები!
იმ წუთას გულით მჯეროდა მისი – მარტო ლითლ როკში კი არა, მთელ არკანზასში ყველაზე ლამაზი გოგო ვიყავი!
ბებერმა ოსკარმა, სასადილოს მაგიდასთან რძიან ყავას რომ ხვეპდა,  შუბლზე  მაკოცა. ჭაღარა ხვეული თმები საფეთქეთან კლოუნივით ასწეწოდა. დაწითლებულ თვალებზე ცრემლი ადგა. რკინიგზის ჟანგიანი ვაგონების შეკეთებისგან დაკოჟრილი ხელებით გულში ჩამიკრა და ჩემს და–ძმებს სთხოვა სათითაოდ ეკოცნათ ჩემთვის.  რკინის კიბეებზე ხმაურით ჩავირბინე. ჯამალის დედა, დეიდა დოროთი ეზოში თეთრეულს ქოშინით ავლებდა. წმინდა მარიამი გფარავდესო, მომაძახა და კოტიტა თითებით გაურკვეველი ფიგურა მოხაზა ჰარეში…
სექტემბრის თბილი და მზიანი დილა იდგა. ლითლ როკში გრილი სიო ქროდა.  ავტობუსების გაჩერებისკენ გავეშურე. ჩემი ორი თვის დანაზოგით შეძენილი ლამაზი მზის სათვალეები ცხვირზე მოვირგე და სუფთა ჰაერი ღრმად ჩავისუნთქე – არა, ეს დღე აუცილებლად ყველაზე კარგი დღე უნდა იყოს ჩემს ცხოვრებაში!

ლითლ როკ სენტრალის სკოლასთან ბუზივით ირეოდა ხალხი. სასწავლებლის ეზო მოგუგუნე ფუტკრების სკას გავდა. ვუახლოვდებოდი და გუგუნი უფრო და უფრო ძლიერდებოდა. ხეებზე მიმაგრებული რადიო–სასმენებიდან გადმოღვრილ მუსიკის ხმებს სკოლის დირექტორის მისასალმებელი სიტყვა შეენაცვლა. თვალებით ვეძებდი ერნსტს, ჯეფერსონს, ტერენსს, შარლოტას, მინიჯინს, გლორიას, ტელმას და მელბა პატილოს. ჩვენ მე–14 ქუჩის შესახვევთან უნდა შევხვედროდით ერთმანეთს, ისინი კი არსად ჩანდნენ.
ხელით მზე მოვიჩრდილე და კიდევ ერთხელ გადავავლე თვალი ხალხით გაჭედილ ეზოს. მზით განათებული ლითლ როკ სენტრალის სკოლა უშველებელ ტაძარს უფრო გავდა, თაღებიანი შესასვლელით, ორნამენტებიანი ფანჯრებით, ლამპიონებითა და ქანდაკებებით..  ერთი წამით ისიც ვიფიქრე, ნეტავ ბირდი მართლა გამომყოლოდა მეთქი, მაგრამ მაშინვე საკუთარი  უმწეობის შემრცხვა – უკვე დიდი ხარ ენი, დიდი გოგო, მთელი თხუთმეტი წლის!
სკოლის ეზოში ლამაზი სტუდენტების ფერადი კაბები და პერანგები პატარა ალმებივით ფრიალებდნენ. ქერა, წითური თუ ყავისფერი, საფეთქლებთან დახვეული, კეფასთან აწეულ თუ დაშვებულ თმებიანი ლამაზი და მოცინარი სახეები, თხელი წვივები და მბზინავი ლაქის ფეხსაცმელები ერთმანეთში ირეოდა და ბედნიერებისგან სული მიგუბდებოდა – ისეთი ლამაზები არიან, ისეთი ლამაზები არიან… ისეთი ლამაზები ვართ!
ყოველთვის, როცა ბირდის ვეკითხებოდი, რატომ არის მეთქი, რომ ავტობუსში მარტო უკან შეგვიძლია დავჯდეთ,  რატომ არის, რომ იმ ონკანიდან წყლის დალევა არ შეგვიძლია, რომლიდანაც თეთრები სვამენ, რატომ არის, რომ მე და ბობ მაკფერინს,  რომლის დედაც ხშირად მოდიოდა ჩვენთან და გასარეცხ თეთრეულს უტოვებდა დედაჩემს – ერთად თამაში არ შეგვიძლია, მპასუხობდა –  გული ნუ დაგწყდება, ჩემო გოგონი.. ეს ყველაფერი დროებითია..
– როგორ დროებით – ოდესმე ჩვენც გავთეთრდებით?
– არა, გოგონი.
– აბა, ისინი გაშავდებიან?
– არა, ენი, ყველანი ისეთებად დავრჩებით როგორებიც ვართ. იმისთვის რომ ადამიანებს ერთმანეთი უყვარდეთ, არ არის აუცილებელი ერთი ფერის კანი ჰქონდეთ. ოდესმე უფრო მეტად გავიცნობთ და შევიყვარებთ ერთმანეთს, ეს არის და ეს.
– ეგ როდის მოხდება, დედა?..
– მალე, ენი, მალე..
აი, ის დროც მოვიდა, ვფიქრობდი ჩემთვის. მართალი იყო ბებერი ოსკარი, როცა მეუბნებოდა, რომ ტყუილია, თითქოს თეთრები განსხვავდებიან შავებისაგან – აი, ორი ხელი გვაქვს ჩვენც და იმათაც, ორი თვალი, ორი ყური.. ჭრილობიდან ჩვენც და თეთრებსაც წითელი სისხლი გვდის! აბა, შეხედე – ფერის გარდა  ხედავ რაიმე განსხვავებას?
– ვერა– მეთქი, თავს ვაქნევდი მე.
– ასეა, ასე, ერთი ტალახისგან ვართ მოზელილები და ერთ ტალახად გადავიქცევით ბოლოს.. – ღიღინებდა ოსკარი და ეზოს ონკანთან ხელებს იბანდა, დაკოჟრილ და ნამუშევარ ხელებს –  ფეხებში ჩემი და–ძმები ებლანდებოდნენ. ხან რუთს დაისვამდა მხრებზე, ხან მაიკლს და ასე ღიღინ–ღიღინითვე აუყვებოდა რკინის კიბეებს.

–    ჰეი, შენ, ზანგო! – დაიძახა ვიღაცამ. წამით ვერ მივხვდი, მომეჩვენა თუ მართლა გავიგონე.  – შენ გეუბნები, ხო, შენ – სად მოეთრევი, ვერ დაეტიე შენს წვინტლიან ამხანაგებთან? – სიტყვები გამოტყორცნილი მძიმე საგანივით მომხვდა ზურგში. წავბარბაცდი. უკან მოხედვის შემეშინდა. ერთი წამით შევყოვნდი. რვეული მთელი ძალით ჩავიკარი. ტყუილია, თითქოს გაქცევა დავაპირე  – უბრალოდ, დრო მჭირდებოდა რეალობაში დასაბრუნებლად, ლითლ როკ სენტრალის სკოლის ეზოში დასაბრუნებლად, სადაც ის დრო, რომელზეც დედაჩემი მიყვებოდა, როცა ერთმანეთი უკეთ გვეცოდინებოდა და გვეყვარებოდა – ჯერაც არ დამდგარიყო..
სკოლამდე ორასიოდე მეტრი იყო. ახლა ეს მანძილი უსასრულობად მეჩვენებოდა. მით უფრო, რომ ისტერიულად გამკივანი ხმა, რომელიც ფეხდაფეხ მომდევდა, უფრო და უფრო მიახლოვდებოდა..
– აფრიკაში დაბრუნდი, ბინძურო ზანგო! – არ ცხრებოდა ვიღაც.
ნუთუ ამათ აფრიკა ჩემი პატარა ბინა ჰგონიათან, ან სულაც ჩემი და ჩემი დების საძინებელი, სადაც შეიძლებოდა შევვარდნილიყავი და  კარი საგულდაგულოდ გადამერაზა?!.  ნეტავი თუ იციან, რომ ნამყოფიც არ ვარ აფრიკაში, ნათესავიც კი არავინ მყავს იქ.. და შემოვრუნდი, რომ ხმამაღლა მეთქვა – მე აფრიკელი კი არა, ამერიკელი ვარ–მეთქი – ამერიკელი!  შემოვბრუნდი და სიტყვა შემაცივდა –  ღიმილიანი და ბედნიერი სახეები უკვალოდ გამქალიყო, ფერად–ფერადი პერანგები და კაბები უსიამოდ ფრიალებდნენ..
– „ენ, ვინ, ზენ, თან – ჩვენ არ გვინდა ზანგებთან!“ – ხმაშეწყობით მღეროდა ხელჩაკიდებული ოთხი გოგო…  კამერებმომარჯვებულმა ფოტო–რეპორტიორებმა ჩემს ირგვლივ  ცოცხალი ჯაჭვი შეკრეს,  წინ და უკან დარბოდნენ და კამერებს სახეში მჩრიდნენ.
„გაიქეცი ენ, გაიქეცი..“  – თითქოს ვიღაც ყურთან ჩამჩურჩულებდა – „არა, ფეხს არ მოვიცვლი, სკოლაში უნდა შევიდე!“ – მოკუმული ბაგეებით ვპასუხობდი მე – „ სახლში წადი, ენ, ბირდთან წადი, ოსკართან წადი“  – „არა, ბირდს გული გაუსკდება სახლში რომ მივიდე“ – „დაიმალე ენ, დაიმალე და ტირილით გული მოიჯერე“ – „არ ვიტირებ! პატარა აღარ ვარ, არ ვიტირებ!“
– შენთან ერთად გაკვეთილებს არ დავესწრებით! შენი ადგილი სამრეცხაოშია… წადი შენს აფრიკაში! მოგვწყდი თავიდან!  – გუგუნით მომდევდნენ სიტყვები და ის–ის იყო სკოლას მივუახლოვდი, რომ  ჩემს წინ რამოდენიმე შეიარაღებული და ფორმიანი აისვეტა – ვერ გაგატარებთ, მის – კბილებში გამოსცრა ერთმა.
ყელში მობჯენილი ბურთი სუნთქვას მიკრავდა.  მთელი ძალით მივაწექი ჩემს წინ აღმართულ ცოცხალ კედელს და მუდარით ვთხოვე –  გთხოვთ, გამატარეთ, სკოლაში მივდივარ!
– ვერ გაგიშვებთ, მის, ბრძანებაა! – ცივად გამიმეორა ხმამ.
რამოდენიმე წამი უშედეგოდ ვცდილობდი ამ ადამიანებს დავსხლტომოდი. თითქოს, მხოლოდ ის მინდოდა ბირდის და ოსკარის წინაშე მართალი ვყოფილიყავი, თუ მკითხავდნენ, მეთქვა – ყველაფერი ვცადე–მეთქი..
– სახლში დაბრუნდით, მის..  ვერ გაგატარებთ, მისს..“
„ ჩხაკ–ჩხაკ–ჩხაკ“ – არ ჩერდებოდნენ ფოტო–კამერები.
მორჩა, მეტი აღარ შემეძლო, ბირდისთვის და ოსკარისთვისაც აღარ შემეძლო. შემოვტრიალდი. მზე თვალებში მაჭერდა, მაგრამ კარგად ვხედავდი მათ სახებს, დაგრძელებულებს, თვალებდაწვრილებულებს, წარბებდაგრეხილებს, ისე მიცქერდნენ როგორც ქუჩის შფოთს, ტანსაცმელებშემოფლეთილს, მთვრალს და ჭუჭყიანს – სეირი რომ გაუმართავს  –  აკი გახამებული გამოსასვლელი კაბა მეცვა, კრიალა კაბა, ბირდი რომ ორი საათი აუთოვებდა გუშინ, ლითლ როკში ყველაზე ლამაზი გოგოც, აკი მე ვიყავი.. ყველაზე კარგი მოსწავლე ჩემს სკოლაში!
თავ–ბრუ  დამეხვა. ვიღაც მოხუცმა ქალმა ჩემსკენ  ნაბიჯი გადმოდგა და მომეჩვენა, რომ უნდოდა ხელი შემოეშველებინა –  მისკენ შევრბუნდი –  შემომაფურთხა – წაეთრიე, ბინძურო გომბიოო – დაიკივლა და ჩანთა ჰაერში მოიქნია..
ჯერ ჩქარი ნაბიჯით წავედი, მერე გავიქეცი. ფერად–ფერადი კაბების და პერანგების ალმები გზას მითმობდნენ, ყვიროდნენ, იცინოდნენ და უშვერ სიტყვებს მომძახოდნენ.. თუმცა, უკვე არაფერი მესმოდა. ფოტო–რეპორტიორები კამერების ჩხაკუნ–ჩხაკუნით დამტრიალებდნენ, ზურგიდან, წინიდან, გვერდიდან – ჩხაკ–ჩხუკ.. თავი მძულდა, ეს ხალხიც მძულდა! ნეტავ ის კანონი საერთოდაც არ მიეღოთ და  მეც, ჩემს ძველ სკოლაში წავსულიყავი–მეთქი – ამდენი ხნის დაგუბებული ცრემლები ერთბაშად გადმომცვდა.
–    არ იტირო! – მითხრა ვიღაც შლაპიანმა კაცმა და ჩემს წინ აისვეტა –  ამათ ცრემლებს ნუ დაანახებ.  ჩემსა და რეპორტიორებს შორის ისე ჩადგა, ცრემლის მოწმენდა რომ მომეხერხებინა. მერე ავტობუსის გაჩერებაზე, სკამზე მიმითითა და გვერდით მომიჯდა –  ნუ შეგვიძულებ  ამის გამო, კარგი?.. გგონია თვითონ ხვდებიან რას აკეთებენ? გგონია იმიტომ ყვირიან და მოგდევენ, რომ მართლა ცუდი ხარ, ან აუტანელი?  უბრალოდ, ჩვენ ყველანი მშიშრები ვართ და გაუბედავები.. ყველაფრის გვეშინია და აი, ასე ვცდილობთ პასუხისმგებლობების თავიდან აცილებას.. – მერე კორესპოდენტებს მიუტრიალდა – დაანებეთ თავი, ბავშვია, ანერვიულდა!
– მისმინე, ჩემო პატარავ, ვიცი, ეს სულაც არ არის საკმარისი, მაგრამ, ბოდიშს გიხდი ამათი საქციელის გამო  –  მითხრა ვიღაც ქერა ქალმა, პატარა ჩანთას ხელებით რომ ჭმუჭნიდა  და ლამაზად დაჩითული კაბა რომ ეცვა. როდის და როგორ მოგვიახლოვდა, ვერც კი შევნიშნე. იმ წუთას მართლაც არ იყო ეს სიტყვები საკმარისი ჩემთვის, იმ წუთას მეგონა ვერავინ და ვერაფერი შეძლებდა ჩემი ტკივილის და დამცირების გამოსყიდვას  –  ვიცი არ დამიჯერებ, მაგრამ, სულ მალე, აუცილებლად ყველაფერი შეიცვლება.. – მხარზე ხელის დადება უნდოდა, მაგრამ, შეშინებულმა უკნა გავიწიე და მანაც, ხელი მორჩილად დაუშვა.   სახეში შემომცქეროდა – იცი, ჩემი გოგოც შენი ხნის იქნება.. რამდენის ხარ – თოთხმეტის ან ჰა–ჰა თხუთმეტის, ხომ?
– დიახ, მემ – დავუქნიე თავი და ვიგრძენი, რომ უკვე აღარაფერი მემუქრებოდა – გამიღიმა და მისი ღიმილი ისეთი თბილი, ისეთი გულწრფელი იყო, ძალაუნებურად ისევ გამახსენდა ოსკარის სიტყვები, რომ ყველანი ერთმა ღმერთმა გაგვაჩინა, რომ ერთნაირად ვიბადებით და ვკვდებით, ერთიდაიგივე ავადმყოფობებით ვავადდებით, ერნაირად  გვტკივა და გვიხარია, ერთნაირად გვიყვარს და გვძულს, თანაბრად ვართ კეთილებიც და ბოროტებიც – სახლამდე მიგაცილებ, თუ წინააღმდეგი არ იქნები – თითქმის ჩურჩულით მითხრა ქალმა.
კარგი–მეთქი, თავი დავუქნიე.  ქუჩის ბოლოში ავტობუსი გამოჩნდა. შლიაპიანი კაცი კიბეზე ასვლაში დამეხმარა და დამშვიდობების ნიშნად ხელი დამიქნია. ხელში ფანქარი და ბლოკნოტი ეჭირა.

……………………………………..

უილ ქაუნთსის ფოტო/ინდიანას უნივერსიტეტის არქივი

უილ ქაუნთსის ფოტო/ინდიანას უნივერსიტეტის არქივი

15 წლის ელიზაბეტ ენ ეკფორდი  ერთ–ერთი იყო იმ  ცხრა ფერადკანიან მოწაფეს შორის, რომლებსაც პირველად 1952 წელს   დართეს ნება თეთრკანიან ბავშვებთან ერთად ესწავლათ ლითლ როკ ცენტრალში, არკანზასში.  ისინი 4 სექტმებრის დილით სკოლასთან უნდა შეკრებილიყვნენ და ერთად შესულიყვნენ სკოლის შენობაში, რადგან, ვარაუდობდნენ, რომ შეიძლებოდა მათთვის წინააღმდეგობა გაეწიათ ან სიტყვიერი შეურაცხყოფა მიეყენებიათ. მოხდა ისე, რომ შეხვედრა დილის ნაცვლად შუა დღისთვის გადაიდო, როცა, სავარაუდოდ, სკოლასთან მოწაფეების და მშობლების რაოდენობა მოიკლებდა – რაც, სამწუხაროდ, ტელეფონის არქონის გამო ელიზაბეტს ვერ ეცნობა და მას სრულიად მარტო მოუხდა შეჯახებოდა ინტერგრირების მოწინააღმდეგე ახალგაზრდების, მშობლების, ათობით კორესპოდენტის და არკანზასის ნაციონალურ დაცვის აგრესიას, რომელმაც საშუალება არ მისცეს გოგონას სკოლაში შესულიყო.

ყველაფერი

Advertisements

Read Full Post »

”მებადურო ძველო, ქათმებს იჭერ ხელით,
ცხრაკლიტულში კეტავ – რას უპირებ, ნეტავ?
გუნდში სამი ბატი გყავს, მეტი არ გაბადია –
ერთი მოფრინდა, ერთი გაფრინდა –
გუგულის ბუდეზე სხვა გადაფრინდა!”

”გუგულის ბუდე” მეგონა წაკითხული მქონდა, დიდი ხნის წინ, ისევე როგორც ბევრი სხვა წიგნი, რომლებიც ბუნდოვნად, ან საერთოდ არ მახსენდება. აქამდე, ”გუგულის ბუდე”-ს რომ ახსენებდნენ, სოფელში, ხის უშველებელ მაგიდაზე მიგდებული გვერდებშემოცრეცილი, სქელყდიანი, მონაცრისფრო წიგნი მიტივტივდებოდა გონებაში. ყდაზე, თუ არ ვცდები გადამფრენი ჩიტები ეხატა შავად… კიდევ ფორმანის ფილმი მახსენდებოდა, აი ის, ნიკოლსონი რომ თამაშობს, მაგრამ ისიც ბუნდოვნად, იმიტომ რომ, ისიც, დაახლოებით ასი წლის წინ მაქვს ნანახი…

რამოდენიმე დღის წინ ”დიოგენეს” გამოცემული ”გუგულის ბუდე” შემომეყიდა. შემომეყიდა, თუნდაც იმიტომ, რომ ჩემი საყვარელი, კვერცხის გულისფერი ყდა ქონდა, კიდევ იმიტომ, რომ კარგა ხანია მინდოდა ეს წიგნი მქონოდა. სათაური  ცოტა უცნაურად კი მომეჩვენა – ”გუგულის ბუდეს სხვამ გადაუფრინა” ეწერა, მაგრამ, ჯანდაბას-მეთქი და.. წუხელ, ღამის ორზე დავასრულე კითხვა. არ ვიცი წიგნის ბრალია, არ ვიცი ჩემი სუპერ-დუპერ ემოციურობის  – კინაღამ დავიხრჩე ცრემლებისგან! მერე ძლივს დავიძინე…

დილით ჩემი ნოუთბუქი გავხსენი და იუთუბზე ფილმის ნაგლეჯების ყურება დავიწყე, თან ვცდილობდი გამომეცნო, რომელი მსახიობი რომელ პერსონაჟს განასახიერებდა, ან ნაწარმოების რა მონაკვეთს ვუყურებდი..
მართალია, ბევრი ადამიანი ჩემს ირგვლივ ამტკიცებს, წიგნებს მომავალი არ აქვთო, მაგრამ, დღეს საბოლოოდ დავრწმუნდი, რომ წიგნიცა და საერთოდ, ფურცელზე მოთხრობილი ამბავიც მანამ (და იქნებ უფრო მეტი ხანიც) იარსებებს, სანამ ადამიანთა მოდგმა იჭაჭანებს დუნიაზე!
ფილმს ”ვიღაცამ გუგულის ბუდეს გადაუფრინა” მგონი ყველა ნომინაციაში აქვს ოსკარი აღებული, მასში არაჩვეულებრივი მსახიობები თამშობენ, ახარხარებული და ეშთ-თი აძაგძაგებული ნიკოლსონიც ერთნაირად განუმეორებელია.. მაგრამ, დაიჯერებთ?! –  ყველაფერი გაცილებით უკეთესი იყო ჩემს წარმოსახვაში! ჩემი წარმოსახვა გაცილებით მეტ პრიზსა და ”გრან პრის” იმსახურებს, ვიდრე ფორმანი, მისი გადამღები ჯგუფი და ნიკოლსონი ერთად! 
კარგად თუ ძალიან კარგად – ნიკოლსონი მაინც როლს ერგება და თამაშობს… ყველა სცენის ნახვის მერე, მრჩებოდა შთაბეჭდილება, რომ კამერების, გადამღების, რეჟისორის უკანაც კი ვიდექი და ვხედავდი როგორ იძახდნენ – ”დუბლი 46! ”, ”არა, არ ვარგა… მეტი ცინიზმი, მეტი ირონია!”, ”კარგია, კარგია, ასე გააგრძელე, გაიცინე, გაიცინე” – ან რაღაც ამდაგვარი… წიგნის კითხვისას ასეთი  რამ ხდება! ამ დროს, თითქოს ხორცის საკეპი მანქანასავით მოწყობილობა გაქვს თავში – ხორცის ნაჭრების ნაცვლად  ასოები, სიტყვები და წინადადებები გიცვივა და დახვრეტილი პირიდან, ფარშის ნაცვლად მშვენიერი ფილმი გამოსდის!

თუმცა, უნდა ვაღიარო, რომ დასასრული ფილმისა უფრო დახვეწილი და სრულყოფილია, ვიდრე რომანის!

წიგნში, პაციენტები ვერ ცნობენ ნაოპერაციებ მაკს, რაც თავისთავად დაუჯერებელია. მოგვიანებით, ბელადი თითქმის უემოციოდ გუდავს მის კერპსა და სათაყვანებელ ადამიანს.. სამაგიეროდ, ფილმში საოცარი სცენაა, სადაც ის გულში იკრავს გათიშულ მაკმერფის.. წიგნში – მეგობრის გაგუდვის მერე ბელადი საწოლს უბრუნება და აქ იმართება მოკლე, უაზრო და სრულიად უსარგებლო დიალოგი მასსა და ”ჭ” ხარისხის ერთ-ერთ პერსონაჟს შორის, სადაც სწორედ ეს პერსონაჟი დაარწმუნებს მას გალეწოს გისოსები და გაიქცეს.. რასაც აკეთებს კიდეც ინდიელი – ხტება ფანჯრიდან და უკანმოუხედავად გარბის… ფილმის დასასრული კი უზადოა (მიუხედავად იმისა, რომ ფანჯარას გისოსების მსგავსიც კი არაფერი აქვს!), აი ისიც


ისე კი, კ. კიზმა საოცარი ადამიანის პორტრეტი შექმნა (ამბობენ, რამოდენიმე წიგნმა შეძრა მსოფლიო და ერთ-ერთი ”გუგულის ბუდეაო”)… თავის კატუნისა და როლის გადამეორების გარეშე – წითური, გაბურძგნულ ბაკენბარდებიანი, ნაიარევი ცხვირით, ცისფერი თუ ლურჯი თვალებით, დიდრონი ტორებით, წითურბაჯგვლიანი მკერდით და ბევრი სხვირინგებით…. (ნიკოლსონი კი არც წითურია, არც ლურჯთვალება, არც მოხეული მუტრუკია, არც ნაიარევი ცხვირი აქვს… მოკლედ… ოდნავ გავს, რაღაცით… გმონი, უფრო სიცილით.. ეგ არის და ეგ!)

– “ძმაო – ეუბნება ელისს ხალისიანად (ელისი კედელზე მიჭედებული, ოცდათხუთმეტ წლამდე ავადმყოფია, რომელიც ქვეშ იფსამს) –  მე რ.პ. მაკმერფი მქვია და მაგრა არ მომწონს, როცა შენი ხნის ვაჟკაცი კაცი თავისივე დაქცეულ სითხეში დატივტივებს.. რატო არ მოაწმენდინებ?”

ჰოო, რომანის გმირზე შეყვარება თუ შეიძლება, შემყვარებია და ეგ არის – მისთა რ.პ. მაკმერფი!

ისე, კითხვას რომ მოვრჩი და გაბოროტებულმა წიგნი სახეზე დავიფარე, გამახსენდა რამოდენიმე წლის წინ, კოჯორში ვისვენებდი. წაღებული რაც მქონდა, შემომეკითხა და მამაჩემს ვთხოვე, ”მორიგი პარტია” ამომიტანე-მეთქი. ხუთიოდე წიგნი მოიტანა, ერთი რაღაც ძველისძველი, თუთუნისფერი, გადაყვითლებული იყო – ”სიგიჟესთან მებრძოლი კაცი” ერქვა, თუ არ ვცდები (არც იოცნებოთ ავტორის სახელი გამახსენდეს!)… ამ წიგნში მოთხრობილი იყო ერთ ექიმზე, რომელმაც აშშ-ში, რომელიღაც ფსიქიატრიულში დაიწყო მუშაობა, ბინძური, მოუსწერიგებელი შენობა მალევე დაასუფთავა და მწყობრში მოიყვანა, თანამედროვე აპარატურით აჭღურვა და ყვავილებით გაალამაზა, არჩია-არჩია და ბოლო-ბოლო საუკეთესო და ერთგული, პაციენტებზე გულანთებული პერსონალი დაიქირავა (სხვათაშორის, აღწერილობით ის დაწესებულება ძალიან გავდა გუგულის ბუდის ფსიქიატრიულს, ექიმი კი მის რეჩიდს).. და რას აკეთებდა? – ზუსტად იმას, რასაც მთავარი ექთანი, მის რეჩედი ”გუგულის ბუდეში” – რაღაც წამლებით ჭყეპდა და ადამბლავებდა პაციენტებს, იმ დონემდე, სანამ მათი უკან, საზოგადებაში დაბრუნება უსაფრთხო არ იქნებოდა. მართალია ისინი კარგავდნენ სიხარულის, მომავლის განცდის და გაგების აღქმას, მაგრამ, სამაგიეროდ ცხოვრობდნენ თავიანთ ოჯაბებში შინაური ცხოველებივით… თუ რაღაც დროის მერე მათ ისევ აბრუნებდნენ და თუ მედიკამენტური დადამბლავება აღარ იყო საკმარისი, მათ სწორედ იმას უკეტებდნენ, რისიც ასე ეშინოდათ გუგულის ბუდის პაციენტებს – ჯერ ეთშ და ბოლოს ლობოტომიას – ანუ, ტვინის რაღაც ნაწილებს აჭრიდნენ, რითაც საბოლოოდ ადებილებდნენ და აკონსერვებდნენ ადამიანებს…
მაგრამ, საქმე ის იყო, რომ ამ ყველაფერს წერდნენ სიყვარულით, სიამაყით, აქებდნენ  ”სიგიჟესთან მებრძოლი” ამ ადამიანის დაუღალავ, ფაქტიურად აუნაზღაურებელ შრომას და ამაგს და რამდენადაც მახსოვს, ავტორი ერთ-ერთი მისი პაციენტთაგანიც კი გახლდათ, რომელიც წინზე მუშაობის დროსაც კი რაღაც მედიკამენტებს ღებულობდა (მათ ქიმიურ შემადგენლობასა და ეფექტებზე დავწრილებით საუბარიც არ დაზარებია)….

პრინციპში, ”გუგულის ბუდე” მართლაც საოცრად სიმბოლურია… ამას იდიოტიც კი ადვილად მიხვება. მე პირადად ბევრი ვინმე და რამე გამახსენა, თუმცა ამ თემის გავრცობა არც მინდა და რომც მინდოდეს, ძალიან შორის წამიყვანს.. უბრალოდ, ორ წიტატას მოვიყვან დასასრულისთვის:

”ჩვენ აქ იმიტომ კი არ მოგვიყარეს თავი, კურდღლები რომ ვართ – ჩვენ ყველგან კურდღლები ვიქნებოდით – არამედ იმიტომ, საკუთარ კურდღლობასთან შეგუება რომ არ შეგვიძლია” – ჰარდინგი, გუგულის ბუდის პერსონაჟი.

”კომბინატის” მოძღვრება – ”როგორ უნდა მიეჩვიოს კაცი ჯგუფში არსებობას, ვიდრე ნორმალურ საზოგადოებაში ფუნქციონირებას შეძლებს, როგორ შეუძლია ჯგუფს, ნებისმიერ თავის წევრს საკუთარი ზადი დაანახოს; როგორ წყვეტს საზოგადოება და მხოლოდ საზგადოება  – ვინ ნორმალურია და ვინ არა, შენ კი, საზოგადოების ერთ-ერთო რიგითო წევრო, კეთილი ინებე და მოერგე, შეეწყვე ამ საზოგადოებას!”

და როგორაა თქვენი საქმე – კეთილი უკვე ინებეთ თუ ახლო/შორეულ მომავალში აპირებთ ინებოთ? :)
ნუ, თავისთავად, ვიცი რაც იქნება თქვენი პასუხი… ოღონდ, ნუ გამიწყრებით და მთლად ვერ დავიჯერებ.. :)

Read Full Post »

იყო დრო, სანამ ერთი წიგნის კითხვას არ დავასრულებდი, არაფრით არ ვიწყებდი მეორეს.

ეს დრო წარსულს ჩაბარდა. ახლა, სუბიექტური თუ ობიექტური მიზეზების გამო, თაროზე (და რა ვიცი კიდევ სად არა) ათამდე დაწყებული და დაუსრულებელი წიგნი მიდევს.

ცოტა ხნის წინ ”ულისე” დავიწყე (არადა, სულაც არ ვაპირებდი რაიმეს დაწყებას, ზაფხულამდე მაინც არ უწერიათ ჩემს წიგნებს  ბოლომდე წაკითხვა). მიზეზი ჩემი პირწიგნაკელი მეგობრის კომენტარი გახლდათ ერთ ფოტოზე, რომელზეც მერლინ მონრო, საკმაოდ შინაურულად, მაგრამ მაინც სექსუალურად ”ულისეს” ჩაჰკირკიტებს.

”გაიგებს, უეჭველიო” – ასეთი იყო კომენტარი და იყო ამაში რაღაც სტერეოტიპულიც.

რატომაც არა-მეთქი. იმან კიდევ – ”კოჭებში ეტყობა, ყველანაირი მნიშვნელობითო”.

სექსუალური ქალი, დიდი მკერდით, წვრილი წელით და თხელი კოჭებით არ შეიძლება ჯოისს გებულობდეს?
გამოდის, ჯოისი მამაკაცების და უშნო ქალების ხვედრია – მეთქი?

პასუხი საკმაოდ სარკასტული იყო — ჯოისს მამაკაცები და უშნო ქალებიც კი ვერ გებულობენ, მხოლოდ უშნო მამაკაცებიო!

უბრალოდ დამაინტერესა, რამდენად ”უშნო” ვიყავი და მეორე დღესვე შევუდექი (ჯოისის მხოლოდ ”დუბლინელები” მაქვს წაკითხული და არ მახსენდება მისი კითხვისას ან აღქმისას რაიმე სირთულე შემხვედროდეს) ”ულისეს” კითხვას.

ჰოდა, ახლა თაროზე თერთმეტი დაუსრულებელი წიგნი მიდევს.

ალბათ არც ისე უშნო ვარ, როგორც მეგონა. თუმცა, რაღა დაგიმალოთ, საქმე სულაც არ ეხება ”ცნობიერების ნაკადის” გაგებას ან ვერ გაგებას (აი, ფოლკნერის ”ცნობიერების ნაკადი” ჩემთვის ძალიან ახლობელი და ადვილი ასაკინძი აღმოჩნდა), თხრობის სტილიც ძალიან ”ფოტოგრაფიული” და შესაბამისად, ჩემთვის საინტერესოა. უბრალოდ, ჩემი აზრით,  წიგნი იმათთვის იქნება ადვილი წასაკითხი, ვინც ჯოისის დროინდელ ირლანდიელ და ინგლისელ მწერლებსა და პოეტებს, მათ შემოქმედებას და ბიოგრაფიებს კარგად იცნობს (რომანიც მათზეა დაწერილი). კარგად თუ არა, შორიდან მაინც. მე კიდევ დამღალა წამდაუწუმ შენიშვნებში ცქერამ, როცა ვიღაცას ახსენებენ და აზრზე არ ვარ ვინ არის, ან ვიღაცის ციტატას რომელიღაც ნაწარმოებიდან და რომელიც არათუ წამიკითხავს, მის შესახებ არც მსმენია და მოდი ახლა და ქვეტექსტებს ჩახვდი!

მაგრამ, მანამ სანამ დავასრულებ, უბრალოდ მაინტერესებს ვისაც წაუკითხავს ”ულისე” რამდენად ”უშნოდ” თვლის თავს.

P.S. აუ, ისე, ვისოცკის სიმღერაში რომაა — ”Хотели кока, а съели Кука”-ო, ისე მომივიდა სწორედ. ფოლკნერზე მინდოდა დამეწერა და თან სულ სხვა რაღაც…  ჯოისზე კი გამომივიდა.

Read Full Post »

მიუხედავად იმისა, რომ ცნობილი ადამიანების სხეულის ნაწილები და მთლიანად სხეულებიც ხშირად განხილვის და მითქმა-მოთქმის საგანი გამხდარა (იყო, არის და იქნება! დღეს, სადღაც ვკითხულობდი, ანჯელინა ჯოლის ფეხებზე ბევრი ვარჯიშისგან კუნთები დაასხდაო!), მე ვერ ვიხსენებ ჯეი ლოს ტაკუნებზე უფრო გაპოპულარულებულ ორგანოს მსოფლიოს მაშტაბით!
ნუ, დიდი მოყვარული არ გახლავართ ყვითელი პრესის, არც ექსპერტი გახლავართ ვარსკვლავების ცხოვრებაში ქექვისა, ჰოდა, თუ მეშლება, ან ვერ ვიხსენებ რამეს, მზად ვარ შენიშვნებისთვისაც.
მახსოვს, ყველას, დიდსა და პატარას პირზე ეკერა ჯეი ლომ ტაკუნები მილიონ დოლარად დააზღვიაო. დღემდე ვერ მივმხვდარვარ, როგორი შეიძლება ყოფილიყო ჯეი ლოს ტაკუნების სადაზღვევო პაკეტი. რას გულისხმობდა – მოულოდნელად გაჩენილ ბუასილს? უცაბედად გამოჩეკილ ფურუნკულს? ბენ აფლეკის მოუზომავ ნაჩქმეტს? სტრინგისან გახეხილობას? თუ რას??
მოკლედ, ჯეი ლო კარგად მეყოლოს თავისი ტაკუნებიანა, მიშელ უელბეკს ვკითხულობდი ეს კვირა – ”ელემენტარული ნაწილაკები” და ”პლატფორმა”, მეტი ჯერ-ჯერობით ვერაფერი ვიშოვნე. ჰოდა, შეუძლებელია მისი ინტელექტუალური რომანების მთავარ პერსონაჟებსა და თვითონ მას შორის მსუყე პარალელი არ გაავლო, ძალიან ხშირად და ძალიან ბევრ რამეს, აშკარად თავის თავზე ყვება (რათქმაუნდა, არ ვგულისხმობ თავად ისტორიებს). ეს უდავოა! მეტი დამაჯერებლობისთვის შემიძლია გვერდებიც მივუთითო, მაგრამ, რა აზრი აქვს, ლამის მთელი წიგნის ამონიშვნა მომიწევს.
ჰოდა, ფაქტია, რომ ეს კაცი, ანუ უელბეკი, მისი რომანები და რაც მთავარია, მისი სირიც (!) დღესღეობით დიდი პოპულარობით სარგებლობენ! მიშელი, ბრუნო და კიდევ ვიღაცეები კი არა, მისი რომანების მთავარი პერსონაჟი სწორედაც მისი სირია! მილიონობით მკითხველმა იცის, როდის აქვს ერექცია, როგორი ფისუნები მოსწონს, როგორ ქალებზე უდგება (რაც შეიძლება ქორფები და დიდძუძუიანები) და როგორზე არა (შორს მისგან ცელულიტი და მოწელილი ჯიქანი), სად ანძრევს მას პატრონი და ვის უდებს!
მოკლედ, ასეთი პოპულარობა, ჩემი აზრით, მსოფლიოში ჯერ არც ერთ სირს არ ხვდომია წილად (მერე რა, რომ ამბობენ ანრი ტულუზ ლოტრეკს კაბარეს მოცეკვავეები გაგიჟებული ჰყავდა უზარმაზარი პენისით, ხოლო ჩაპლინს ოცდახუთსანტიმეტრიანი ჰქონდაო!)! მართალია, უელბეკი მისი სირუკას სიდიდით მთლად კმაყოფილიც არაა, მაგრამ, პოპულარობა, სახელი, მასების სიყვარული და შარავნდედი კი უდავოდ მოუხვეჭა! :)
ჰოდა, რაღა ჯეი ლოს ტაკო და რაღა უელბეკის სირი!

Read Full Post »

ეს ქალი, ჩემს ბავშვობაში ძალიან ლამაზი იყო.
დიდი ძუძუები ჰქონდა. ისეთი დიდი, რომ, ქუთაისში ყველა მკერდსავსე ქალს მას ადარებდნენ. როგორც წესი, ზეცისკენ ჰქონდა აპყრობილი თვალები, მაგრამ, როცა არავინ აკვირდებოდა, გაოცებით ხელებგაშლილი გადაჰხედავდა იქეთ ზასტავას, აქეთ ზაოდს – რა დავაშავე ასეთმა ლამაზმა, ასეთმა სიცოცხლით სავსემ, აქ რომ მიმაჯაჭვეთ პრომეთესავითო.
თან, თითქოს ჯინაზე, მზეჭაბუკი დაუსვეს წინ. მერე როგორი მზეჭაბუკი! ულაყ ცხენზე ამხედრებული, დაკუნთული, დაძარღვული.. ნახევრად შიშველი! ხელთ ჩირაღდანი ეპყრა და მართალია, დროთა განმავლობაში ჩირაღდანი დაილია და ჩაქვრა – ქალის გულს მაინც ედებოდა მზეჭაბუკის სიყვარულის ცეცხლის ალები..
თმებს ქუთაისური ქარი უქრიალებდა მუდამჟამს. აქეთ-იქედან პატარ-პატარა, მისი მკერდის სურვილისგან აცმუკებული კაცუნები მიუმაგრეს, მაგრამ თავს მათ როგორ გაუყადრებდა. მზეჭაბუკის შემოხედვას ელოდა, უნდოდა დაენახა როგორი იყო მშვენიერი ვაჟკაცი, რომლის ზურგზე ყველა ძარღვი და მტრედის სკორეს ყველა ნაკვალევიც კი ზეპირად იცოდა. ეჭვიც არ ეპარებოდა, მზეჭაბუკს რომ მოეხედა და ის დაენახა, პირს აღარასდროს გაიბრუნებდა.
ასე გადიოდა დღეები, თვეები.. ზამთარში ჭუჭყიან თოვლს მიჰქონდა ზასტავაცა და ზაოდიც. ხალხი სახლებიდან არ გამოდიოდა. საყურებელიც არაფერი იყო. მოწყენილობა, ჟჯანგი და მზეჭაბუკის სიყვარული უხრავდა გულს მკერდსავსე ქალს.
გაზაფხულზე, როგორც კი თოვლი დნობას დაიწყებდა, გამოჩნდებოდნენ პირველი ვიზიტორები – მანქანის მართვის სწავლის მსურველები.. ასობით წრეს შემოუვლიდნენ მემორიალს, ხან ნელა, ხან ჩქარა, ხან ზიგზაგებით.. კიდევ უფრო რო დათბებოდა, საღამოობით ქუჩის გადაღმა კორპუსებიდან ბებიებსა და ბაბუებს ბაჯბაჯა შვილიშვილები მოჰყავდათ, გოგო-ბიჭებიც მოდიოდნენ, ახალამოსულ ბალახებზე კოტრიალობდნენ, კარტს თამაშობდნენ, გვირილისგან გვირგვინებს წნავდნენ, იცინოდნენ, ფლირტაობდნენ.. ზოგჯერ მზეჭაბუკს ააბობღდებოდნენ, ხან უნაგირზე შემოუსკუპდებოდნენ, ხანაც კისერზე შეაცოცდებოდნენ.. ბლანჟეს მიახატავდნენ, ”გიგას + თიკო = ლავე”-ს, ან ”პაცანა და განაბა ბრატები”-ს მიაწერდნენ და შებინდებისას სახლებში წავიდ-წამოვიდოდნენ.. თუმცა, მონახულება ამით როდი მთავრდებოდა, ღამით სწორედ მისი ძუძუების ქვეშ ისმოდა ხვნეშა, კვნესა, გმინვა, კუთვა.. მაგრამ, სახეებს ვერ არჩევდა, ლამპიონები რახანია დალეწილი იყო და ნათურების შეცვლითაც არავინ იწუხებდა თავს. მაგრამ ხმა ხომ ესმოდა.. ჰოდა, შფოთავდა, ნეტავი მზეჭაბუკამდე თუ აღწევსო.. ნეტავი ჩემზე ხომ არაფწერს ფიქრობსო ისეთს.. თან, სულო ცოდვილო და ამ ხმების მერე, ისეთი სიზმრები ესიზმრებოდა.. დილით ერთიორად ევსებოდა მკერდი!

პირველად რომ მოვიდნენ კუნაპეტი ღამე იყო. ვერ გაარჩია ვინ იყვნენ, ვერ გაიგო რა უნდოდათ, რას ერჩოდნენ… ან როგორ ააცოცდნენ.. ან როგორ აკადრეს.. ააგლიჯეს, აახიეს, ააცალეს სამოსიც, მკერდიც.. არავინ მიეშველა, არავინ დაეხმარა. რიჟრაჟზე დაიხედა და სავსე მკერდის ნაცვლად რკინის ჟანგიანი ხარიხები დაინახა.. ჯერ გაოცდა, გული არ მქონიაო, მერე ატირდა. მას მერე აღარც ზასტავას უყურებდა, აღარც ზაოდს. მარტო ზეცაში იყურებოდა – ღმერთო, ნეტავი მზეჭაბუკმა არ მოიხედოსო.. არ დამინახოსო გამოშიგნული და უსასოო, არ გაიგოს, რომ აღარც მკერდი მაქვს და აღარც გულიო.

მეორედ რომ მოვიდნენ, დღე იყო. სისხამი დილა. მზეჭაბუკს ეძგერნენ, კაციც დაშალეს და ბედაურიც – ხელებად, ფეხებად, ბარკლებად, წვივებად.. თავი რომ მოაძრეს და საბარგულის ძარაზე შემოდეს, მაშინღა დაინახა ქალმა მზეჭაბუკის სახე.. როგორი ყოფილა, ჩამოქნილი ცხვირი, ნაკვეთი ტუჩები, ბრიალა თვალები.. ტყუილად არ მიოცნებიაო ამდენი წელი – გაიფიქრა. ნეტავ სად მიჰყავთო, რას უპირებენო.. ჩემზე უარესი ბედი ჰქონიაო ამ საბრალოს.

მერე დაეძინა. სიზმრად ნახა, აბაშიძის ქუჩაზე მზეჭაბუკი ულაყს მოაგელვებდა. მისკენ მოდიოდა, ქარი ხვეულ თმებს უთამაშებდა. მიუახლოვდა, ძლიერი ხელები წვრილ წელზე შემოჰხვია და ბეტონის კედელს ააგლიჯა.. სიმსუბუქე იგრძნო, თურმე რა კარგი ყოფილა თავისუფლება – მზეჭაბუკმა უნაგირზე შემოისვა, წვივები ჰკრა ბედაურს და ყველაზე მაღალი ღრუბლებისკენ გააჭენა.. მიფრინავდა ქალი, მიფრინავდა, ბედნიერებისგან ცრემლები ღაპა-ღუპით სდიოდა, მკერდიც ძველებურად ლამაზი ჰქონდა და საყვარელი მზეჭაბუკიც ჩახუტებული ჰყავდა.

ამის მერე აღარც გაღვიძებია.

„გამარჯვების მემორიალს“ რამდენიმე დღეა, ანგრევენ. უკვე აიღეს მემორიალის წინ აღმართული ცხენოსანი „მზეჭაბუკის“ ქანდაკება, რომელსაც გავრცელებული ინფორმაციით, სპორტის სასახლესთან უპირებენ გადატანას. მემორიალის მთავარი ნაწილი კი განადგურდება. როგორც ამბობენ, მის დანგრევას მხოლოდ აფეთქების გზით თუ შეძლებენ.
მემორიალი ქუთაისში 1980-იანი წლებში დაიდგა და მეორე მსოფლიო ომში ფაშიზმზე გამარჯვებას მიეძღვნა. ” – წერს http://www.humanrights.ge.
”აფეთქების შედეგად, რომლითაც ქუთაისში ”დიდების მემორიალის” დემონტაჟი მოხდა, დედა და მისი 11 წლის გოგო დაიღუპა.” – http://www.civil.ge.

Read Full Post »

%d bloggers like this: