Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for the ‘გვეშველება, ვითომ?!’ Category

რაც დრო გადის, უფრო და უფრო მაღიზიანებს ქართული ტრადიციების თუ წეს-ჩვეულებების რაღაც ნაწილი, მეტისმეტად ტრაფარეტული, ყალბი, სიაფანდური და ფასადური.

აი, თუნდაც ქართული სუფრა ავიღოთ, გაზეპირებულ-გაზუთხული სადღეგრძელოებით, იცოცხლე-გაგიმარჯოებით, ვახტანგურებით და ალავერდებით.. ერთმანეთისთვის სიყვარულის ახსნებით და ზურგსუკან გაკილვებით, ან მინიმუმ უძირო გულგრილობით.. ქალის ვითომ პატივისცემით, დედების და მეუღლეების ვირტუალური ნაფეხურების კოცნით და რეალურად მათი ოფლით და ნერვით მორწყულ სუფრაზე ღრეობით, სადაც დიასახლისს დაჯდომის დალხინის გაზიარების არც დრო აქვს და არც თავი; სამშობლოს და მამულის დღეგრძელობით, ყოველივე არაქართულის გინებით, დაკნინებით  და მერე დაბუნძურებული ქუჩებით, გაჩეხილი ტყეებით, ფანჯრებიდან გადმოტყორცნილი ნაგვით სავსე პარკებით.. სულმნათი (რა საოცარი სიტყვაა! ქართველის მეტი ვინ იტყოდა!) ილიას სადღეგრძელოს თქმით და საქმითა და აზროვნებით ილიასვე სიტყვებზე, ხსოვნაზე და ფასეულობებზე გადავლა-გადმოვლით..

მოკლედ, რაღა ბევრი გავაგრძელო. ადრე რა იყო და როგორი იყო არ ვიცი, მაგრამ, თანამედროვე ქართული სუფრა ნამდვილი სიყალბის და ვულგარულობის აპოთეოზია.

მაგრამ, არსებობს კიდევ უფრო საოცარი ქართული სუფრის ფენომენი!.. უფრო განსაცვიფრებელი და გამაოგნებელი თავისი არსითა და ბუნებით.. ეს არის ლუდის სუფრა!

ღვინის თუ სხვა ტიპის ალკოჰოლური სასმელის სმის დროს, გულწრფელად თუ მლიქვნელურად ადამიანები ერთმანეთს, სიცოცხლეს, მშვიდობას ლოცავენ, ადიდებენ და ადღეგრძელებენ. მართალია მეტისმეტად, მაგრამ ერთმანეთს აქებენ, ხშირად სულაც არ სურთ, მაგრამ ირგვლივმყოფებს სიკეთეს უსურვებენ..

აი, ნამდვილი ქართველი ვაჟკაცი რომ ლუდის კათხით დაჯდება, ის სუფრა ნამდვილი წყევლისა და კრულვის პოლიგონი ხდება.. არ ვიცი სადმე არსებობს თუ არა ტრადიცია უკუღმა სადღეგრძელოების თქმის, გული მიგრძნობს ესეც ჩვენი ენდემური ფენომენია, როცა “იმათ გაუმარჯთო!” ამბობენ და იგულისხმება რომ იმ ადამიანის მიმართ ყველაზე ცუდი, ყველაზე ნეგატიური სურვილები  აქვთ და სიამოვნებას გვრით კიდეც, ეს ყველაფერი უსურვონ ვიღაცას და ალბათ უფრო გაიხარებენ, თუ კი ეს სურვილები აუსრულდებათ..

და მთელი ე.წ. “ნადიმის” განმავლობაში , რომელიც საათობით გრძელდება, ერთადერთი რაც ისმის, ეს სხვების წყევლა და კრულვაა.. და ის უფრო მაგარი ტიპია, ვინც უფრო ენამოსწრებულად დაწყევლის სხვას, ვინც უფრო კვიმატი და ბევრი წყევლა იცის.

ქართველი “ვაჟკაცები” ნებისმიერ მაწყევარ დედაკაცს უჯოკრავენ!

კი, როგორ არა, ივერია გაბწყინდება! მაგრამ, მხოლოდ მას მერე რაც ქართული ნეგატივის და ბოღმის მორევს გადაცურავს. თუ მოახერხებს, რა თქმა უნდა.

 

 

Read Full Post »

USA2GEORGIA-ზე ბევრი თქმულა და დაწერილა. ამ ბოლო დროს ხშირად მესმის გაბერილ ფასებზე, ზომებზე და აშ… და ჩემი სანაცნობოც ინტენსიურად გადადის სხვა, ნაკლებად გამოცდილ, მაგრამ შედარებით არაწუწკ გადამზიდ კომპანიებზე,
არ ვიცი მერამდენე წელია USA2GEORGIA–ს სერვისით ვსარგებლობთ მე და ჩემი ოჯახის წევრებიც. შეიძლება ნახევარ ამერიკას და ვერც მის მესამედს ვერ ვეზიდებოდეთ და ძაან VIP კლიენტები არ ვიყოთ, მაგრამ, საკმაოდ სტაბილური და ინტენსიური მომხმარებლები ვართ..
მოკლედ, გუშინ USA2GEORGIA–ს საიტზე შევედი, ამანათის ჩამოსვლას ველოდებოდი და ინვოისის ფასს რომ დავხედე, თვალები რამოდენიმეჯერ მოვიფშვნიტე..
არც მეტი, არც ნაკლები – 99 ლარი ეწერა.. და კიდევ თეთრები, კარგად ვერ დავიხსომე..
არადა, გმოწერილი მქონდა ბავშვებისთვის 2 წყვილი ფეხსაცმელი და ორიც სასკოლო, მსუბუქი და ფარატინა ზურგჩანთა. ალბათ, ჯამში, გასწიე–გამოსწიე 1 კილო..
ჯერ ვიფიქრე, გადაფუთვის მონიშვნა დამავიწყდა–მეთქი. ერთხელ დამემართა და მას მერე არის თუ არა საჭირო, სულ ვუთითებ.. არა, ნამდვილად, ნამდვილად ვიცი რომ მივუთითე. ბოლოს, რო, ვერ მივხვდი რა პრინციპით ჯდებოდა ჩემი ბარგის ჩამოტანა თითქმის ასი ლარი, ავდექი და ოფისში მივედი, ქავთარაძეზე.
გამომიტანეს ლამის ჩემხელა მუყაოს ყუთი, აი შენი ბარგი ამაშიაო.
ვუთხარი, რომ გადაფუთვა მითითებული მქონდა და ბარგი ყუთით არ უნდა ჩამოსულიყო.
შეამოწმეს და აღმოჩნდა, რომ ასეც იყო.
გახსნეს ყუთი და მეტი რომ ვერაფერი მოიფიქრეს – ზყრგჩანთები გადაფუთვას არ ექვემდებარებოდა და ამიტომაც გამოვზავნეთ ყუთითო, მითხრეს.. არადა, აქამდე ჩანთებიც მიყიდია, ზურგჩანთებიც, არასდროს ჩამომსვლია ყუთით, თორე ასე როგორ მივქარავდი..
ესეც ვუთხარი..
მიპასუხეს – ალბათ ის ზურგჩანთები ამერიკის მისამართზე ცელოფნით მოვიდა, ხოლო ეს ყუთებითო. არადა,ზურგჩანთები არავითარ ყუთში არ იდო (ამას ფოტოზეც ნახავთ), როგორც ჩვეულებრივი გადაფუთული ამანათი, პარკებში იყო გახვეული და ერთმანეთზე მჭიდროდ “მისკოჩილი”..
სხვა ვერაფრით დაგეხმარებით, ყუთში ცარიელი ადგილი არის და ხელახლა ავწონითო მითხრეს.
წაიღეს ჩემი ბარგი და რამოდენიმე წუთში მეორე, ამჯერად შედარებით მომცრო ყუთით ამომიტანეს. 99 ლარიდან ტრანსპორტირების ღირებულება უმალ 77 ლარზე ჩამოვიდა!
ჯერ ერთი, იმ ბარგის ჩამოტანაში 77 ლარიც კი მეტისმეტი იყო. კიდეც რომ, ასე ყოფილიყო, 22 ლარს, რაც ბარგის ჩამოტანის ღირებულებას ხელახლა გადაფუთვის  თუ აწონის დროს ჩამოაკლდა, პრეტენზია რომ არ გამომეთქვა უბრალოდ არაფერში მახევდნენ???
22 ლარი ფული არ არის, თუ ძალიან ცოტა და უმნიშვნელოა?
და ვინ იცის რამდენისთვის აუხევიათ და ვინ იცის რამდენჯერ?
ვალები აქვს ამ ფირმას თუ რა სჭირს??
გასაგებია რო საახალწლოდ პრემიები აქვთ დასარიგებელი.. მარა ჩემი რა საქმეა?
მსგავსი ყვლეფა და სიხარბე მე არ გამიგია.. არც მომხმარებლის ლოიალურობა, არც გრძელვადიანი მარკეტინგული გათვლები,არც კორპორატიული ეთიკა თუ პატიოსნება, თუ კულტურა, თუ რა ვიცი რა დავარქვა.. გაგვდის და რატომაც არაო??
უბრალოდ, გაითვალიწინეთ, სანამ “აქლემს თქვენს კართანაც ჩაუმუხლავს”.
შეეშვით რა ამ გაუმაძღარ კომპანიას, რომელმაც არ იცის მომხმარებლის ფასი და გადადით სხვაზე.

Image

Image

Image

Read Full Post »

რომელია შენი საყვარელი ფერი? რომელი ფერი გამშვიდებს და გახალისებს? ლურჯი, მწვანე, იქნებ წითელი?

წარმოიდგინე რომ ყველა და ყველაფერი მხოლოდ იმ ფერისა იყოს, რომელიც ასე მოგწონს. წითელი პური, წითელი კარაქი, წითელი ფისო, წითელი ყავა, წითელ გზაზე წითელ ავტომობილს წითელი ქალი მიაქროლებს, წითელი ბავშვები წითელ სკევრში დარბიან და წითელ ნაყინს მიირთმევენ, წითელი ბებო წითელ წინდას ქსოვს..

რომელია თქვენი საყვარელი ხილი? – ნესვი? ან იქნებ მარწყვი? იქნებ გარგარი?

წარმოიდგინეთ, რომ ყველა ხე, რაც კი დედამიწაზე ხარობს მხოლოდ გარგარს ისხამს. წარმოიდგინეთ მშვენიერი შემოდგომა სოფელში, გლეხები ვენახში გარგარს კრეფენ და გოდრებით სატვირთო მანქანებში ყრიან. ხეებზე ღუის გარგარი და ისევ გარგარი.. გარგრის ჯემი, გარგრის მურაბა, გარგრის ნაყენი, გარგრის ჩირი, ჩემო გარგარო, ჩემო გარგარტუჩება, ჩემო თვალებგარგარა და აშ

და რომელია თქვენი საყვარელი მსახიობი ქალი? მონიკა ბელუჩი, იქნებ ანჯელინა ჯოლი, იქნებ იუნონა რაიდერი..

წარმოიდგინე რომ ყველა ქალი იუნონა რაიდერია.. დედაშენი იუნონაა, შენი და, შენი მამიდაშვილებიც კი იუნონები არიან, ის გოგოც, შენს წინა კორპუსში რომ ცხოვრობს და ფანჯრიდან უთვაალთვალებ, იუნონას გავს.. შენი ლექტორი, დამლაგებელი ქალი, უბრალოდ გამვლელი და გამომვლელი, ყველა ქალი იუნონაა..

რომელია შენი საყვარელი ქვეყანა? იტალია? მექსიკა? საქართველო?

წარმოიდგინე, რომ სამოგზაუროდ მიდიხარ, იფრინე შვიდი საათი, თბილისიდან ჩაფრიდნი თბილისის აეროპორტში, გადაჯექი მეორე თვითმფრინავში და კიდევ რამოდენიმე საათი იფრინე.. და ისევ. ტბილისში ჩაფრინდი, ან ქუთაისში, ან ლანჩხუთში.. არ არის პირამიდები, არ არის ეიფელის კოშკი, არ არის მაჩუ პიკჩუ, არ არის ტაჯ მაჰალი.. არის მარტო ქართლის დედა, სათაფლია, გელათი, ვარძია და მოკლედ რაც არის..

გავაგრძელო? შორს წაგვიყვანს ეს აბსურდი.

იმის თქმა მინდოდა, რომ მშვენიერია ადამიანის თვალი, ამდენ ფერს რომ აღიქვამს,  წითლად მზის ჩასვლას, იისფრად ამოსვლას, ქათქათა თოვლს, მწვანე მინდორს, ჭრელ მინდვრის ყვავილებს.. მშვენიერია ადამიანის სახე, ზოგი მრგვალი, ზოგი ოვალური, ზოგი თეტრი, ზოგი ხორბლისფერი, ზოგიც შოკოლადისფერი, თხელტუჩება, სქელტუჩება, ცისფერ და თაფლისფერთვალებიანი… თავად ადამიანები, მაღლები, დაბლები, თხელები, სქელები, ნაირ-ნაირები.. უყურებ დდა ეძებ შენს საყვარელს და რომელიც შენი საყვარელია, ყველაზე ლამაზიც ის ხდება.. და ალბათ სიტყვა “ლამაზიც”არ იარსებებდა, რომ არა ყველაფერი განსხვავებული და არაერთნაირი..

განსხვავებული ტრადიციები, ლანდშაფტი, კულტურა, ისტორია, ცივილიზაციები, ადამიანები, გემოვნება, წარმოდგენები, კონფესიები, რიტუალები,  შეხედულებები… სწორდ განსხვავებულობა, მრავალფეროვნება და არაიდენტურობა არის ის, რის გამოც სიცოცხლე ღირს და მშვენიერია.

ამიტომ, უბრალოდ იდიოტიზმი და სიბრიყვეა, გინდოდეს ყველაფრის გაერთფეროვნება,  ყველაფერი განსხვავებულის უარყოფა, განდევნა, მოკვეთა, ძაგება და გინება.

ფაშისტური ხორცის საკეპი მანქანა, რომელიც ჩემს ირგვლივ ადამიანებს ნთქავს, ისრუტავს და ერთ უსახო, უღიმღამო და უსიხარულო მასად აქცევს, ძალიან მაშინებს.

სულ ეს იყო, რისი თქმაც მინდოდა.

Read Full Post »

ორი დღის წინ საინტერესო შეხვედრას ვესწრებოდი.
ამერიკელი ქალბატონი, კენდრა ოლბრაითი, რომელიც GIPA–ს სტუდენტებს  გვსტუმრობდა სამხრეთ კაროლინის უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი გახლდათ. ფრიად სასიამოვნო ადამიანი იყო, სამი თუ ოთხი შვილის დედა, ძველი როკერი, ძირძველი დემოკრატების ოჯახიდან, ობამას პოლიტიკურ კურსს უჭერდა მხარს და ზოგადად, ამაზეც და კიდევ ბევრ რამეზე ისაუბრა. ერთი, რაც ყველაზე მეტად დამამახსოვრდა (ახლა ნუ დაიწყებთ კირკიტს – რატომ მაინცადამაინც ეგო, დამასრულებინეთ ჯერ თხრობა) იყო საუბარი გენდერულ ბალანსზე (რამდენადაც მახსოვს, აღნიშნა – ამ თემაზეც ვკითხულობ ლექციებსო, ) და გარკვეულ (წყარო უცნობია ჩემთვის) სტატისტიკურ მონაცემებზე დაყრდნობით მან თქვა, რომ ბოლო დროს ამერიკაში ტენდენციაა გაცილებით მეტი ქალი იყოს დასაქმებული, ვიდრე მამაკაცი; გაცილებით მეტი ქალი აგრძელებდეს სწავლას კოლეჯებში, ვიდრე მამაკაცები, ოჯახებში ქალი ხდება დომინანტური, საზოგადოებაში ქალები უფრო აქტიურები არიან, ვიდრე მამაკაცები და აშ.. ეს ქალბატონი, ამას რომ ამბობდა, წუხდა, რომ გენდერული ბალანსი ირღვევაო და ჩვენ ვაპირებთ სხვადასხვა პროექტების ამოქმედებას მამაკაცების როლის გასააქტიურებლადო..
მეთქი –  სადა ვბანაობთ.
ხო.
აქვე მეორე ამბავი..  რამდენად არის კავშირში ამ ამერიკელ ქალთან და მის მონათხრობთან, ამის გარკვევა თქვენთვის მომინდვია.
დღეს სილამაზის სალონში გახლდით. ეს ხშირად არ ხდება. მეტიც – ეს ხდება საკმაოდ იშვიათად. გამაოგნებელი ფასების გამო, რომლითაც გამოირჩევიან თბილისური “დონე სალონებე” , მათზე უარს ვამბობ, იქნებ ამიტომაც, სანამ თავზე საღებავი მედო და ნახევარი საათის გასვლას მოუთმენლად ველოდი, გავხდი მოწმე სალონის თანამშრომლების შორის გამართული რიგითი და არაფრით გამორჩეული საუბრისა.
სამნი იყვნენ.

ერთი, ახალი გათხოვილი და ფეხმძიმე საუბრობდა ოქროს სამაჯურზე, რომელიც უყიდეს და რომელშიც ათას ლარამდე გადაიხადეს. სთხოვდა მეორეს, რომ მის მეუღლესთან არაფერი წამოსცდენოდა მეორადებში ნაყიდ რვალარიან მაისურზე, წუხდა ორსულობისას მომატებული წონის გამო და ამბობდა, რომ გაისად აუცილებლად დაისვენებს ზღვაზე, ბავშვს დედამისს მიაბარებს, თვითონ კი თავს მოიწესრიგებს და კლუბში წავა.

მეორე, გაუთხოვარი, მორიდებული გოგონა ამბობდა, რომ ფულს დააგროვებს და გაისად საცურაო აუზზე ივლის. ზღვაზე წასვლისაგან თავს იკავებდა, რადგან, როგორც მისი სიტყვებიდან გაირკვა, არ ყავდა არავინ, რომ წაყოლოდა.. მარტო წასვლა კი არ მინდაო.

მესამე, რომლის კლიენტიც მე გახდლით სრული შემთხვევითობის წყალობით, თავიდან დედაჩემის ხნის მეგონა – ძალიან გაბრაზებული იყო ქმარზე, რომელსაც დებილი უწოდა რამოდენიმეჯერ, იმიტომ, რომ ის აპირებდა გამოეტანა სესხი ამ ქალის საკერდიტო ბარათით, რომ დროებით მიეცა ვიღაცისთვის და ამბობდა, ნეტავი ის ვიღაც ფულს საერთოდ არ დაუბრუნებდესო… მან ისიც თქვა, რომ სალონი  როგორც წესი 20:00 საათამდე მუშაობს, თუმცა, რადგანაც კლიენტები სწორედ საღამოს საათებში მოდიან, ის სახლში 10–11 საათისთვის ბრუნდება, აპურებს ოჯახის წევრებს (მინიმუმ სამს, რადგან თქვა, რომ 24 წლის ასაკში უკვე 6 წლის ბიჭი და 3 წლის გოგო ყავდა) და რადგან სხვა აღარაფრის თავი არ აქვს წვება, თუმცა კიდევ ორი–სამი საათი დაძინებას ვერ ახერხებს, ხოლო გათენებამდე სამჯერ–ოთხჯერ გადის საპირფარეშოში (სავარაუდოდ ჯანმრთელობის პრობლემების გამო. ავტ. შენიშ.). დილით 7:00–ზე აღვიძებს შვილების შარი–შური და აქედან იწყება მისი დღე, ალაგებს სახლს, ამზადებს საჭმელს და მიდის სამსახურში.
საუბრის დროს ახსენეს რამოდენიმე დღის წინანდელი ამბავი, როცა მას გული წაუვიდა, სალონში, კლიენტის მომსახურების დროს. მან თქვა, რომ ეს იმის ბრალია, წელს რომ არ დაუსვენია და რომ ძალიან სჭირდება დასვენება. სინანულით აღნიშნა, რომ, როცა შინ მიიყვანეს, ცუდად მყოფს ქალიშვილი დაადგა თავზე და “სნიკერსის” ფული სთხოვა.
რამოდენიმეჯერ ახსენა ჟურნალში “და ქალი” ამოკითხული ინფორმაცია სირბილის და კალორიების დაწვის შესახებ. რამდენადაც აწუხებდა ჭარბი წონა, ძალიან უნდოდა დილაობით ევარჯიშა, თუმცა, ფეხები ძალიან მტკივა და ვერ ვირბენ, მხოლოდ ვივლიო, აღნიშნა. ხოლო, როცა კალორიების დიეტაზე ჩამოვიუგდე სიტყვა, გაეცინა –დღეში მხოლოდ ერთხელ ვახერხებდა ჭამას და ის რასაც ვჭამ 1500 კლკალორია არც კი იქნებაო.
როგორც უკვე ავღნიშნე, ეს ადამიანი თავიდან დედაჩემის ხნის მეგონა, თუმცა, რეალურად ჩემზე მაქსიმუმ 5–8 წლით თუ იქნებოდა უფროსი, ანუ, დაახლოებით 35–38 წლისა..

მოკლედ, სულ ეს იყო რისი დაწერაც მინდოდა.
უბრალოდ, იმ ამერიკელი ქალბატონის გამოსვლიდან კიდევ ერთ ფრაგმენტს გავიხსენებდი, სადაც საუბარი იყო ქალისა და მამაკაცის შრომაზე და მან აღნიშნა, რომ მსოფლიო კვლევების თანახმად, ქალები მამაკაცებზე გაცილებით დიდხანს შრომობენ და გაცილებით მძმე სამუშაოს ასრულებენ; რომ მამაკაცებს აქვთ განსაზღვრული სამუშაო საათები, ხოლო ქალები შრომობენ გაღვიძებიდან დაძინებამდე.

Read Full Post »

სანამ ამ პოსტს წაიკითხავდეთ (თუ კი წაკითხვას აპირებთ, რათქმაუნდა, თორე, ისე ვინ გაძალებთ..), მინდა დაბეჯითებით განვაცხადო (კიდევ ერთხელ და მემილიონედ), რომ მართლმადიდებელი ვარ, თუმცა, რიგი შეხედულებების გამო და რიგიც შემთხვევითობის გამო, კარგად არ ვარ გათვითცნობიერებული ჩემს რელიგიაში, სჯულის კანონებში და აშ..
მოკლედ, ჩათვალეთ, რომ ეს პოსტი არის პირველ რიგში გულწრფელი შეკითხვა.. მეორე რიგში – გულწრფელი აღშფოთება.

ორი თვე არ არის გასული, რაც ჩემი ბავშვობის ერთ–ერთ მეგობარს შვილი შეეძინა. ჩემსა და მის ერთ საერთო მეგობარს, რომელიც კიდევ უფრო ახლობელი და დიდი ხნის მეგობარია ახალშობილის მამის და დედისაც კი, მათი შვილი უნდა მოენათლა. ამას, წინ უსწრებდა, როგორც ხდება ხოლმე ჩვენთან ჯვრისწერაზე მეჯვარეობა. მოკლედ, ეს ამბავი ამ ჩვენი მეგობრის დაოჯახებიდან მწიფდება და ყველანი ერთად ველოდით ჯერ ბავშვის გაჩენის, ხოლო შემდეგ ნათლობის დღეს.

სულ რამოდენიმე დღის წინ ეს დღეც დადგა. სამწუხაროდ, აღმოჩნდა რომ, ჩემს მეგობარს, რომელსაც ბავშვი უნდა მოენათლა ე.წ “დედათა წესი” დაეწყო. ამ დროს მართლმადიდებელ ქალებს ტაძარში შესვლა ეკრძალებათ, რადგან უწმინდურებად მოიაზრებიან (მენსტრუაცია, რაც ჩემთვის საკრალური პროცესია საშოს სანაყოფედ მოსამზადებლად რატომ ითვლება უწმინდურობად ნამდვილად არ მესმის, თუმცა, ამას შევეშვათ). ამის მიუხედავად, ჩემი მეგობარი ნათლობაზე მაინც წავიდა, იმ იმედით, რომ ტაძრის გარეთ მომლოდინეს, მას ნათლიად “მოიხსენიებდნენ” (ნათლიად მოხსენიება, კი, მოგეხსენებათ, ცხრა მთას იქეთ გადაკარგული კაცისაც შეიძლება).
არაფერიც!  როგორც შემდეგ თავად აღნიშნა, შეწუხებულმაც, გაბრაზებულმაც, გაკვირვებულმაც – მამაომ, რომელმაც ბავშვი მონათლა და რომელიც 30 წელზე დიდი ხნისა არ იქნებოდაო, ისიც და კიდევ ერთი მეჯვარე გოგონა, რომელსაც ასევე დედათა წესი ჰქონდა, ნათლიებად არც მოიხსენია, სწორედ იმ მიზეზით,რაზეც ზემოთ ვისაუბრეთ!

რამდენადაც არც მოძღვარი მყავს რომ ვკითხო, არც ვიცნობ ვინმეს ღრმად კომპეტენტურს (ისეთს მაინც, ვინც გააზრებულად არის მართლმადიდებელი.. მართლა არ ვიცნობ.. ჩემი მართლმადიდებელი ნაცნობების აბსოლიტური უმრავლესობა იმ კატეგორიის ადამიანებს მიეკუთვნება, რომლებიც ნებისმიერი მამაოს ნათქვამს, უბრალოდ, დაფიქრების გარეშე ჭეშმარიტებად მიიჩნებს, რადგან მათ შესამოსელი აცვიათ და წვერს ატარებენ), ამიტომ, ეს შეკითხვა დავწერე პირწიგნაკზე არსებულ თეოლოგიურ გვერდზე  Orthodox Theology, სადაც ისე დაემთხვა, რომ სწორედ ამ თემაზე მიდიოდა დებატები. არ ვიცნობ იმ ადამიანებს, ვინც ამ ჯგუფში წერს, თუმცა, ფაქტია, რომ მათი ნაწილი მაინც კარგადაა გარკვეული იმ საკითხში, რაზეც საუბრობს.

მოკლედ, ერთ–ერთისაგან (მხოლოდ ერთისგან, სხვამ არ ჩათვალა შეკითხვა თუ ფაქტი ყურადსაღებად, ალბათ) პასუხი ასეთი იყო: სოფიო, მე მოკლედ მოგწერ, მოძღვრის მიერ არმოხსენიებაც ზედმეტი სიმკაცრე იყო, რაც სამწუხარო რეალობაა, რომელიც იმედია ნელნელა გამოსწორდება.
ბ-ნ ლევანს მადლობა, რომ დიალოგი კორექტულად მიმდინარეობს, უბრალოდ იმედია მალევე მივალთ დასკვნებამდე, რომ ძალიან არ გაიწელოს კამათი, და მართლა კამათი კამათისათვის არ გამოვიდეს.
საკითხი სენსიტიურია და ზედმეტად ნუ დავძაბავთ, დასვკვნებისაკენ მოგიწოდებთ :)”

მოკლედ, ალბათ მიხვდით, რომ ამ პასუხის მხოლოდ პირველი აბზაცი შეეხებოდა ჩემს შეკითხვას.
რადგანაც ვთვლი, რომ პასუხი ძალიან ზოგადი იყო, ვეცადე კითხვა სხვანაირად დამესვა: “მალობა პასუხისათვის, მაგრამ, ნამდვილად არ არის ჩემთვის ეს პასუხი ამომწურავი. როგორ, ნებისმიერი ადამიანის მიერ “სამსახურეობრივი მოვალეობის გადამეტება” თუ ისჯება, სულ მცირე საყვედურით მაინც, ეს ასე უნდა დარჩეს? ადამიანმა ბავშვს ნათლია დაუკარგა, ნათლიას ნათლული. და ეს არაფერს ნიშნავს? ასეთი “ცოტა სიმკაცრე” ძალიან ბევრი გამიგია. არაფერი არ “სწორდება” თავისთავად, გაუარესებით კი ბატონო.. გაუარესდება თუ ამ ამბავს არ მიეხედა”

მოკლედ, ჩემი ამ კომენტარის ქვემოთ დებატები ისე გაგრძელდა, თითქოს არც ვარსებულიყავი და ვთვლი, რომ იქ ისევ რაიმეს დაწერას აზრი აღარ აქვს, იქაურობამ “ოლიმპო” მომაგონა, სადაც ჩემსავით “უბრალო მოვკვდავებს” არაფერი ესაქმებათ და ერთმანეთს ბუმბულიანი კალმებით ეფარიკავებიან; ამიტომ, ბოდიშს ვუხდი (გულწრფელად) ჩემს მეგობრებს, რომლებსაც ეს ისტორია გადახდათ (განსაკუთრებით “დაწუნებულ” ნათლიას, რომელიც თავიდან არ იყო მომხრე ამ ამბავზე საჯაროდ საუბრის, თუმცა, მერე მთხოვა, შენც გაიკითხე და გაარკვიეო) და გეკითხებით, ყველას, ვინც კი ასე თუ ისე კომპეტენტური ხართ ამ საკითხში –

1.იყო თუ არა ზემოთხსენებული მამაო სწორი, როდესაც დედათა წესიანი ქალები ნათლიებად არ მოიხსენია?

2. თუ არ იყო სწორი, რამდენად ნორმალურია  და აქვს უფლრბა მამაოს, თავად ღებულობდეს მსგავს გადაწყვეტილებას?

3. და თუ ასე იქცევა (ხელოვნურად ამკაცრებს და ამძიმებს მართლმადიდებლურ კანონებს), უნდა იყოს თუ არა რაიმე ბერკეტი, ამ საქციელის აღმოსაფხვრელად?

სამწუხაროდ, ეს არ არის პირველი შემთხვევა.. ჩემდა გასაოცრად, ხშირად გამიგია, რომ ერთ მამაოს მრევლისთვის “აუკრძალავს” ან ძალიან მკაცრად მოუთხოვია  რაღაც, რასაც სხვა მამაოები დიდ ყურადღებას ან საერთოდ ყურადღებას არ ანიჭებენ (მაგალითად, რამოდენიმე წლის წინ, ჩემს ნაცნობებს და მათი ეკლესიის დანარჩენ მრევლსაც კურთხევა ჰქონდათ გაეუქმებინათ “ოდნოკლასნიკები”, რადგან, თურმე იქ ოჯახები ინგრევა, სამაგიეროდ, შიგვე ასობით საეკლესიო და მართლმადიდებლური ჯგუფია გახსნილი, რომლებსაც სასულიერო პირები მართავენ. სამაგიეროდ, იგივე ნაცნობის მამაოს არ აუკრძალავს ქალებისთვის ეკლესიის გარეთ შარვლის ტარება, რაც კატეგორიულად აუკრძალეს მეორე მეგობარს, რომლისთვისაც სოციალური ქსელებიდან გამოსვლა არ მოუთხოვიათ და აშ).  ერთის მხრივ, გამიგია მრევლს ეს სიმკაცრე როგორ ემაყება, მეორეს მხრივ კი, მიჩნდება კითხვა – თუ მართლმადიდებლობა ამას არ ითხოვს, რატომ უნდა წყვეტდეს რიგითი მამაო რა აუკრძალოს ხალხს და რისი კურთხევა მისცეს?

დიდი მადლობა პოსტის წაკითხვისათვის. ველი (კომპეტენტურ) პასუხებს.

Read Full Post »

6 წლის ვიყავი, როდესაც მართლმადიდებლურად მოვინათლე.
ჩემი მშობლები ღრმად მორწმუნეები არ ყოფილან, იმიტომ, რომ მათი მშობლებიც არ ყოფილან ღრმად მორწმუნეები, არც მათი მშობლების მშობლები და არც მათი მშობლების მშობლების მშობლები.. თუმცა, ფაქტია, რომ ყველანი მართლმადიდებლები იყვნენ და მეც ტრადიციისამებრ მომნათლეს, ისე, როგორც ამას წესი და რიგი მოითხოვდა. მართლმადიდებლური წესი და რიგი. მამაჩემი ისტორიკოსია და, გულწრფელად რომ გითხრათ, ყველაფერ ქართულზე ყურებამდე შეყვარებული ამ ადამიანისთვის, ქრისტიანობა თუნდაც მარტო ის ხატია, ქართველებმა ფეხი რომ არ დაადგეს და ამის გამო, ჯალალედინმა ყველანი მტკვარში გადაუძახა.

პატარა რომ ვიყავი, ღამით კოშმარები მესიზმრებოდა. ვიღვიძებდი და ვტიროდი. მართალია, დედაჩემი მეუბნებოდა – არ არსებობენ გუდიანები და ოჩოკოჩები, სუ ზღაპრებია და მოგონილიო, მაგრამ ამან არ მიშველა. ერთხელაც,  მითხრა – ძილის წინ პირჯვარი გადაიწერე და ლოცვა თქვიო, თან პატარა ლოცვა მასწავლა, რომლის მარტო პირველი სტრიქონი მახსოვს – ” მე ვერ მაცდენს მაცდური, მე მწამს წმინდა გიორგი, ჯვარი პატიოსანი..”
ამის მერე, სწორედ ასე ვიქცეოდი, წილის წინ ამ სიტყვებს ვიმეორებდი და წარმოიდგინეთ, ის საშინელი სიზმრებიც აღარ მესიზმრებოდა.

ახლა, ამას “brainwashing”–ს ეძახიან, ანუ – ტვინის რეცხვას…
მე კი ვიცი ერთი რამ – ამ “ლოცვის” წყალობით მშვიდად ვიძინებდი. ძალიან კარგად ვიცი, რომ ეს ფსიქოლოგიური მომენტია, რწმენა რაღაცის, თუ ვიღაცის, რომელიც თავდაჯერებას გმატებს.. ჰოდა, სწორედ ამ რწმენაზე მინდა ახლა დავწერო, ჩემს რწმენაზე.

ახლაც ისე ვარ, როგორც ხუთი წლის ასაკში.. მწამს ღმერთის არსებობა, თუმცა, ეს სულაც არ მიშლის ხელს მჯეროდეს დარვინის თეორიების, მჯეროდეს ევოლუციის, მჯეროდეს კოსმოსის, მჯეროდეს მეზოზოური და პალეოზოური ერის, ისტორიის, არქეოლოგიის, ფიზიკის, ქიმიის, მედიცინის, ფროიდის… და აინშტაინის თქმის არ იყოს – “Science without religion is lame, religion without science is blind.”

მე ადამიანი ვარ. ინდივიდი. ჩემს უფლებებს კონსტიტუცია იცავს და ადამიანთა უფლებების საყოველთაო დეკლარაცია. ჩემი უფლებები ბუნებითია (ყველა ადამიანი დაბადებით თავისუფალია და კანონის წინაშე თანასწორია განურჩევლად რასისა, კანის ფერისა, ენისა, სქესისა, რელიგიისა, პოლიტიკური და სხვა შეხედულებებისა, ეროვნული, ეთნიკური და სოციალური კუთვნილებისა, წარმოშობისა, ქონებრივი და წოდებრივი მდგომარეობისა, საცხოვრებელი ადგილისა.” საქართველოს კონსტიტუცია, მუხლი 14).

მე მიყვარს ჩემი რწმენა, ღმერთი, ჩემი ოჯახი და კიდევ ბევრი რამ, უმეტესწილად, მხოლოდ კარგი რამეები, თან ისეთი, სხვას რომ ზიანს არ აყენებს…
კიდევ, ძალიან მიყვარს ჩემი შეხედულებები, აზრები, შეკითხვები, ბევრი შეკითხვები, პროტესტის გრძნობები, წინააღმდეგობის გაწევის სურვილები და მინდა ადამიანები პატივს სცემდნენ ჩემს უფლებას, გამაჩნდეს ეს ყველაფერი….

მე პატივს ვცემ სხვის აზრებს და შეხედულებებს. ზოგჯერ, ძალიანაც მიჭირს, მაგრამ მაქსიმალურად ვცდილობ.. ხან გამომდის, ხან ალბათ არა..   თუმცა, ეს არასდროს გამხდარა მიზეზი ადამიანის დასამცირების, შეურაცხყოფის, დაცინვის. მე მაინც მგონია, რომ არ შეიძლება სიმართლე მარტო ერთი იყოს. მით უფრო – მარტო ჩემი, ან, ჩემი და ჩემი მეგობრების.

ცოტა ხნის წინ გიორგი მაისურაძის ბლოგს გადავაწყდი, კლარა ცეტკინზე წერდა.  წუხდა – რატომ ეძახიანო 8 მარტს კომუნისტურს და ადამიანის უფლებების მებრძოლ ქალბატონზე საუბრობდა.. ბოლოს კი ასე ამთავრებდა – “ალბათ პარადოქსი უნდა იყოს, რომ დღევანდელ საქართველოში 8 მარტს საბჭოთა გადმონაშთს უწოდებენ და ის, როგორც კლარა ცეტკინის მოგონილი დღესასწაული, ანაქრონიზმად მიაჩნიათ. და, ამავე დროს, იგივე „პროგრესული ადამიანები“ სრული სერიოზულობით აღნიშნავენ ურჩხულებთან მეომარი წმინდანების დღესასწაულებს…”

ანუ, უკაცრავად, ბ/ნ გიორგი, თქვენ ფიქრობთ, რომ ვინც ამ დღესასწაულს აღნიშნავს არაპროგრესულია? :)

ისე, ძალიან ტენდენციურია (ბოლო რამოდენიმე წლის მანძილზე ხომ განსაკუთრებით!) პროგრესულ ადამიანად და ათეისტად ერთდროულად (ან თანმიმდევრობით) თავის გამოცხადება თანამედროვე ქართულ–ლიბერალურ სივრცეში (ბრტყელი ტერმინისთვის – პარდონ).
თუ შეგნებული  და კაი ტიპი ხარ, “კანეშნა” ბლოგერი (რომელმაც, ხშირად ქართული მართლწერაც არ იცის, მარა მაინც წერს), აწყობ საპტორესტო პერფომანსებს, იბრძვი გეების უფლებებისთვის, რელიგიების თანასწორობისათვის, სტუდენტების და ზოგადად ადამიანების კეთილდღეობისთვის, სამართლიანობისათვის, სიყვარულისთვის, მეობისთვის, გაგებისთვის და რუდუნისთვის – რათქმაუნდა ათეისტი უნდა იყო..
როგორ შეიძლება ადამიანს გწამდეს ღმერთი და იყო პროგრესული?! იბრძოლო უსამართლობის წინააღმდეგ? არ შეიძლება ღმერთი გწამდეს და აზროვნებდე, არა და არა! (თურმე) ერთი ცნება ავტომატურად უკვე გამორიცხავს მეორეს..(“და, ამავე დროს, იგივე „პროგრესული ადამიანები“ სრული სერიოზულობით აღნიშნავენ ურჩხულებთან მეომარი წმინდანების დღესასწაულებს”…გ.მ.)
არადა, რა სამწუხაროა..

უფრო სამწუხაროა, რომ ამით, ეს განსხვავებულია აზრისთვის მებრძოლი ადამიანები მათგან განსხვავებულ აზრს საძირკველშივე კვეთენ, სრულიად იდიოტურ საზღვარს ავლებენ ე.წ. “პროგრესულ” და “არაპროგრესულ” (ჩამორჩენილ, განუვითარებელ, გაუნათლებელ) ადამიანებს შორის.. დაგცინიან და გეუბნებიან – შენ დებილი ხარ, ბრმა ხარ, ველური ხარ, მხოლოდ იმიტომ, რომ ისე არ ფიქრობ, როგორც მე.. და რა მნიშვნელობა აქვს შენ რას ფიქრობ, ან არ გკიდია, მე რას ვფიქრობ?! – მთავარი ისაა, რომ შენ ჩემნაირი არ ხარ, შესაბამისად – შენ არაპროგრესული ხარ!

არადა, სხვა შემთხვევაში, ხშირად გავმხდარვარ მოწმე, ეს ადამიანები როგორ თავგამოდებით იცავენ სხვა კონფესიის წარმომადგენლების უფლებებს (რაც ცუდი სულაც არ არის, თუ ეს თავგამოდება ნამდვილად საჭიროა).. ჰოდა, როგორ მაინტერესებს, მაჰმადიან ძმებსა და დებს თუ ეტყოდნენ ნეტავ – მუჰამედი არ არსებობდაო.. ან არსებობდა და გიჟი იყოო.. მის კარიკატურებს თუ დაულაგებდნენ ცხვირწინ და დასცინებდნენ.. ინდუისტს თუ ეტყონენ – სპილოსთავა განეშა და მაიმუნისსახა ჰანუმანი, არა იხვის ტოლმაო.. შივას თუ აიგდებდნენ მასხრად, ან ბუდას – თქვენ შიგ ხომ არ გაქვთ, რეების ეთაყვანებით, რეებს მიაც–მოაცუმთო…

არა, არ ეტყოდნენ.. ისინი ხომ დიადი ჰუმანიზმის კარიბჭესთან ფხიზლად მგომი ქართველი ლიბერალები არიან! ადამიანების უფლებების უბადლო ქომაგები (უბრალოდ, შინაურ ბერს არ ინდობენ. რა მოხდა, დიდი ამბავი, ეს ხომ გავრცელებული ქართული სენია..)!
სამაგიეროდ, მე, რიგითი მართლმადიდებელი დამიბრიყვეს, არაპროგრესულად და ჩამორჩენილად მომნათლეს, ჩემს რელიგიას ყველაზე ბრმას და ყრუს ეძახიან (ჰაჰა!), ყველანაირად ცდილობენ, იმას, რაც ჩემთვის წმინდაა – ზემოდან დააოხრონ, ჩემს ღმერთს საჯაროდ დასცინონ, ჩემს ხატებს აფურთხონ – თან ჩემს თვალწინ (უფრო რომ მეტკინოს და მეწყინოს), ან სულაც საჯაროდ და სიამაყით, გიჟური აღტკინებით..  და როგორ სიამოვნებთ ეს ყველაფერი!

გაამოთ, ჩემო კარგებო, გაამოთ…

მე უბრალოდ მგონია, რომ ადამიანი, რომელიც სხვებს უჩიჩინებს, აქციებს უწყობს, თითს უქნევს, ტრანსფარანტებს სახეზე აფარებს – განსხვავებულ აზრს და შეხედულებას პატივი ეცითო, სულ მცირე, საჯაროდ მაინც არ უნდა იქცეოდეს საკუთარი “მრწამსის” საპირისპიროდ.. გულში ჯანდაბას, იფიქროს რაც უნდა..

კიდევ, მგონია, რომ იმდენად გაქვთ გამჯდარი იმის რწმენა, რომ უმრავლესობა, ანუ, ე.წ “მასის” ნაწილი არ უნდა იყოთ (ცოცხალი თავით! აუ, რას ტეხავს!), ყოველთვის სხვებისაგან განსხვავებულად უნდა იაზროვნოთ, განსხვავებული აზრის ძიებაში იმ უკიდურესობაში ვარდებით, იმაზე გაცილებით უარესი რომ არის, რასაც თავად აკრიტიკებთ და აძაგებთ…
და რაც ყველაზე ცუდია, ამ ადამმიანების რაღაც ნაწილი ძალიან მაგონებთ ელოჩკა ლუდოედოჩკას (სულ ოცდაათი სიტყვა რომ ჰქონდა ლექსიკონში) – **ზე მკიდია, ყველაფერს ვ****ამთ, ეს გამო****ბი, მო***ე, შე**ი და მისთ…

ოე, ოეე…ფშშ–ფშშშშ!! ასჰგმჯგჰჯკფგდაკჯფგნაკდჯჰგყრ9ე85უტქპეიტმცჰგ!
მარტო იდიოტს თუ ეგონება, რომ ამ სიტყვების თქმა კაი ტიპობაა.. საკუთარი უკომპლექსობის და თავისუფლების ხარისხის ამ გზით ხაზგასმა! კაცი არ მეგულება ეგ სიტყვები არ იცოდეს, მაგათ გარეშე რამდენად ეფექტურად შეგიძლია მეტყველება და აზრის გადმოცემა, ეგ კიდევ სხვა საკითხია. შეგიძლია რო?

ისე, რა სასაცილოა მართლმადიდებლურ გვერდებს უვარდებოდე და ლანძღვა–გინებით, ზიზღის დორბლისდენით იკლებდე იქაურობას (“პროფილის” და” ნანუკას შოუს” კეკლუცი და ინწელეკწუალი მაყურებლებივით – აუ, რა დონეაო, არადა ერთ გადაცემასაც არ ტოვებენ!), მაშინ, როცა სწორედ სხვის მიერ გამოყენებული ბრძოლის ასეთი მეთოდების წინააღმდეგ ილაშქრებ ყველაზე ხშირად…

უცნაური კია, მე რომ მიხდება ამ ყველაფრის დაწერა. არც მე მომწონს ეგ გვერდები. არც “ვალაიქებ”.. თუ ჩემი მეგობარ–ნაცნობები ყოველ დღე “აშეარებენ” სურათებს, სადაც წერია – თუ საპყარს ეხმარებით, ამით ქრისტეს უდებთ ფულს ხელშიო, ქრისტე რომ მოგდგომოდა კარს, თუ გაუღებდი – გააზიარეო და ამდაგვარი უცნაურობები, მათ უბრალოდ ვმალავ (მადლობა მარკს, ეს ფუნქცია ფრიად ხელმისაწვდომია) და ამ სურათების სიუხვე სულაც არ ვნებს ჩემს რწმენას და არც ამ ადამიანებთან ურთიერთობას..
არც თქვენც  მოგწონთ?! – კეთილი ინებეთ და ნუ შეყოფთ ცხვირს იქ, სადაც არ გეპატიჟებიან!

დავიჯერო ბევრს ვითხოვ?  – მინდა პატივი სცენ ჩემს აზრს და ჩემს ღმერთს, ისევე, როგორც მე ვცემ პატივს სხვების აზრებს და ღმერთებს, თუ უღმერთობას.. მინდა თავზე არ დამაოხრონ ადამიანის უფლებების და საღი აზრის დაცვის სახელით! მინდა მაფასებდნენ იმის მიხედვით, თუ ვინ ვარ და რა შემიძლია, და არა იმის მიხედვით, მწამს თუ არა ვინმე, ან რამე (ეს მხოლოდ ჩემი საქმეა!)..

სხვა შემთხვევაში, თქვენი წყალ–წყალა და მოდური პიზდეცპროგრესულობის თავზეც გავიარეთ მე და კიდევ დანარჩენმა (რომელი კონფესიისაც გინდა) მორწმუნე სამყარომ..

P.S.  ჩემს სოფელში (ლეჩხუმშია) ერთი პატარა სალოცავი ყოფილა. კომუნისტებს დაუბარებიათ სოფლელები ამ სალოცავთან და გამოუცხადებიათ –  სოფლის კლუბი უნდა გავხსნათ აქო. ხალხი შეშფოთებულა. მათ დასამშვიდებლად ერთ–ერთი აქტივისტი–კომუნისტი (თუ ვინც იყო) – ასულა სალოცავის სახურავზე, ხვანჯარი გაუხსნია და ყველას თვალწინ გემოზე გადმოუშარდავს..  – აბა, სად არის თქვენი ღმერთი, რათ არ დამსაჯაო..
ჰოდა, ვიღაც კაცს ჩაუბურტყუნებია – შენ რაღა დასჯა გინდა, ჭკუა არ გქონიაო…

Read Full Post »

რამოდენიმე დღის წინ, გვიან ღამით კომპიუტერთან შემორჩენილი “პირწიგნაკში” დავძვრებოდი და სწორედ ამ დროს, ჩემი ყურადღება ერთმა ფბ რეკლამამ მიიპყრო (ეს ის რეკლამაა, ეკრანის მარჯვენა მხარეს რომ ჩნდება პერიოდულად, ან სისტემატურად, როდესაც თქვენი პირწიგნაკის (Facebook) “კედელზე” იმყოფებით).

ეს გარემოსა დაცვის ოფიციალური გვერდის რეკლამა იყო, სლოგანით “გვერდი, სადაც მინისტრი საკუთარი ფეხით დადის..”

რამდენადაც, თუნდაც ჯგუფ “სახესთან” დაკავშირებული ჩემი ბავშვობის “ტკბილი” მოგონებების გამო, და კიდევ ერთი გარემოსდაცვითი აქციის გამო, რომელიც მე და ჩემმა მეგობრებმა დედამიწის დღეს, 22 აპრილს ჩავატარეთ და რომლის დროსაც, სავსებით მოულოდნელად დამირეკეს ზემოთხსენებული სამინისტროდან და უბრალოდ მითხრეს, რომ “აქციას ვერ დავესწრებით, მაგრამ, თქვენთან გვიგულეთო” – გარკვეული სიმპათიებით ვარ გამსჭვალული, როგორც სამინისტროს, ასევე ჩვენი სიმპატიური და ახალგაზრდა მინისტრის მიმართ – დაუფიქრებლად შევედი სამინისტროს გვერდზე და ნახევრად ხუმრობით და ნახევრად სერიოზულად, შემდეგი კომენტარი გავაკეთე:

“კარგია გარემოს დაცვა, მაგრამ, გვერდს სარეკლამო სლოგანი აქვს ცუდი..
1. აზრად ვის მოუვიდა?
2. ვინ გადაწყვიტა, რომ ეს სლოგანი გაეშვათ?
ორივე მოხსენით :) )))
სადაც მინისტრი საკუთარი ფეხით დადის….:|:|:|
გაგიჟდები რა..”

ნება მიბოძეთ აგიხსნათ, რატომ არის ეს სლოგანი ცუდი.. და უბრალოდ ცუდი კი არა – ძალიან ცუდი! პრინციპში, მშვენივრად გამოდგება იმის ნიმუშად, თუ როგორი არ უნდა იყოს სლოგანი.. მით უფრო – სახელმწიფო უწყების!

ყველამ ძალიან კარგად იცით, რა არის ის ადგილი, სადაც მეფენიც კი თავისი ფეხით დადიოდნენ.. დიახ – ტუალეტი! ანუ, ადგილი – სადაც მეფენიც კი კუჭში გადიოდნენ! და ეს არის სწორედ ის, რაც ადამიანს გონებაში ამოუტივტივდება ამ სლოგანის წაკითხვისთანავე…

და ზოგადად, რა არის სლოგანი? – ადვილად დასამახსოვრებელი ფრაზა, მოწოდება, რომელსაც იყენებენ პოლიტიკოსები, ფირმები, სარეკლამო კამპანიების დროს და აშ…
სლოგანი სასურველია იყოს მოკლე, მაგრამ, ყველაზე მნიშვნელოვანი ის არის, რომ სლოგანი არ უნდა იყოს ნეგატიური (გარკვეული გამონაკლისების გარდა და ახლა ამ გამონაკლისებს ნუ ჩამომათვლევინებთ, პლზ)!

რაც შეეხება ჩვენს ზემოთხსენებულ სლოგანს, უფრო ნეგატიურის მოფიქრება ძალიან გაუჭირდებოდა ადამიანს – მობრძანდით, დაალაქიეთ საზოგადოებრივი ტუალეტი ფბ–ზე, სადაც მინისტრიც კი საკუთარი ფეხით დადის.. და რა “სასიამოვნო” და უცნაური დამთხვევაა, რომ ეს სამინისტრო ბუნების დაცვისაა..

მოკლედ, აი, რა მოხდა რამოდენიმე წუთში (იხ. ფოტო) –

სამინისტრომ ძალიან ზრდილობიანად მომაწოდა ფსიქიატრიულის კოორდინატები.. ანუ, მოკლედ რომ ვთქვათ – დავაიო, რა..

ნამდვილად არ გამკვირვებია, ვირტუალურ სივრცეშიღა დარჩა ჩვენს სახელმწიფოს წესრიგი დასამყარებელი, ისე, ხომ ყველაფერი “აჟურშია”..

მორიგი კომენტარი გავაკეთე და რამდენადაც რამოდენიმე წუთის მანძილზე პასუხი არ მიმიღია, გვერდზე დავბრუნდი ამ მოკლე მიმოწერის “დასასქრინად” (შთამომავლობისთვის რომ შემენახა!), მაგრამ, ის უკვე წაშლილი დამხვდა.

სამაგიეროდ, რამოდენიმე წამში უცნაური მიმოწერის მოწმე გავხდი – ჩემი მოკლე დიალოგი სამინისტროსთან უკვე დაუფიქსირებია ერთ–ერთ ბლოგერს, აუტვირთავს საკუთარ პროფილზე და სავსებით ლოგიკურ კითხვას სვამდა (ვციტირებ) – “გარემოს დაცვის სამინისტროს ფეიჯის ადმინი ვინაა? შიგ აქვს?”

მოკლედ, პასუხი ბევრნაირი გაიცა.. ზოგს სამინისტროს გვერდის ადმინისტრატორის ოხუნჯობა მოეწონა, ზოგს არ მოეწონა, ზოგს ჩემი კომენტარი მოეჩვენა არაადექვატურად და ა.შ.. აღსანიშნავი ის არის, რომ ამ პოლემიკაში თავად ის ადამიანიც იღებდა მონაწილეობას, რომელმაც ეგზომ ზრდილობიანად გამისტუმრა ფსიქიატრიულში სამინისტროს სახელით.. ის ძალიან კმაყოფილი იყო საკუთარი თავით (მე ასე მომეჩვენა, ყოველ შემთხვევაში).

მე პირადად ვთვლი, რომ სამინისტრო თავის სიმაღლეზე ვერ დგას, თუ კი რიგითი დაქირავებული თავს უფლებას აძლევს სამინისტროს სახელით, საკუთარი ინიციატივით რაღაც–რაღაცეები წეროს.. თუმცა, ჩემი საქმე არ არის, რახან ასეთი უნდათ, ყავთ კიდეც და ღმერთმა მშვიდობაში მოახმაროთ!

უბრალოდ, აი რა გამახსენდა, როდესაც მთელ ამ დისკუსიას ვადევნებდი თვალს – რამოდენიმე თვის წინ, ბლოგერებმა აკვაპარკის ფბ გვერდის ადმინისტრატორი ჰომოფობიაში “ამხილეს”.. რამდენადაც მახსოვს, აქცია იყო, ერთ შეძენილ ბილეთზე შეიძლებოდა პარტნიორის წაყვანა, გვერდის ადმინისტრატორი კი თვლიდა, რომ გოგონას პარტნიორი აუცილებლად მამრობითი სქესის უნდა ყოფილიყო და პირიქით…

ო, ნუ გამახსენებთ ამას რა მოყვა! დიდი ამბავი… მთელს ინტერნეტ სივრცეში მიმოიფანტა სქრინები გვერდის ადმინისტრატორთან დიალოგებისა… ბლოგერი არ დარჩენილა ამ თემისათვის პოსტი არ მიეძღვნა. მაშინ შედარებით აქტიურად ვეცნობოდი ქართულ ბლოგოსფეროს – რამოდენიმე დღის მანძილზე სხვა თემაზე არაფერი დაწერილა…

შედეგად გვერდი დაიხურა. ადმინისტრატორს რა ბედი ეწია – ეს არ მახსოვს…

აი, ასე, ამ ორი შემთხვევის შედარება და დასკვნების გაკეთება თქვენთვის მომინდვია საყვარელო ქართველო ბლოგერებო… ჩემო კეთილებო და ლამაზებო… ძალიან ობიექტურებო და ძალიან სამართლიანებო.. “ძაღლი ძაღლის ტყავს არ დაგლეჯსო” – ნათქვამია… დიდება ბრძენ და ძველ ქართველს, ეს რომ პირველად წარმოთქვა! დიდება!

P.S. აი, ბარემ ესეც აქ იყოს… გოგონა, რომელმაც კომენტარი დაწერა სამინისტროს კედელზე, ერთ–ერთი იმ იშვიათ

ეგზემპლართაგანია, მარტო, საკუთარი ინიციატივით რომ დადის ბაღებში და სკვერებში და ნარჩენებს აგროვებს, ძალიან ხშირად და ამის აფიშირებას საერთოდ არ აკეთებს… ის ერთ–ერთი აქციის დროს გავიცანი, ძალიან აქტიურად მოგვეხმარა ვერის პარკის დასუფთავებისას.
საინტერესოა, თავად გვერდის ადმინისტრატორს რა გაუკეთებია გარემოს დასაცავად? ეპიკ ტონი! ეპიკ პასუხი! საღოლ! :)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: