Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for ივნისი, 2015

2012 წელს დაწერილი და გამოუქვეყნებელი :))

ამბავი პირველი – არ მახსოვს ზუსტად რომელ კლასში ვიყავი, ალბათ მე–6 ან მე–7..  ჩემს კლასელთან ერთად ქუჩაში მივსეირნობდი.. რაღაცაზე ვჭუკჭუკებდით და გულიანად ვიცინოდით.. იქვე, ოპტიკის მაღაზიის წინ ქალი გვიდა. თავი აიღო, გაბოროტებულმა შემოგვხედა – რა გაცინებთო და მოგვაწყევლა..

ამბავი მეორე – ისევ სკოლის მოსწავლე ვიყავი, ისევ ჩემს კლასელებთან ერთად, ამჯერად ტროლეიბუსში ვისხედით, ვტლიკინებდით და გულიანად ვიცინოდით.. ცოტა წყნარად, ბავშვებოო, ვიღაცამ შენიშვნა მოგვცა. მის გვერდით ქალი იჯდა, რომლმაც მიუგო – ნახე რა გემრიელად იცინიან, რა ჯობს მაგათ ყურებას და აცადეო..

 ამბავი მესამე – გუშინ ახლობელი მირეკავს და მეუბნება, რომ გაიგონა ჩემი სხვა ახლობელი როგორ ამბობდა ჩემზე არც თუ ისე სახარბიელო რაღაცეებს. და ბოლოს დაუმატებია ქირქილით – რა სულ იკრიჭება, ნორმალურია ეგო?

თუ დაუფიქრდები, აქ აღნიშნულ არც ერთ შემთხვევაში ჩემს სიცილის არც ერთი იმ ადამიანისთვის, რომლისგანაც “უკუგება” მივიღე არავითარი ზიანი არ მოუტანია.. ამის მიუხედავად, ადამიანებს სხვისი გაღიმებული სახის დანახვა, მით უფრო გაცინებულის – იშვიათად ახარებთ და სიამოვნებთ..

აი, ასეთების ჯინაზე, უფრო ხშირად რომ გავიცინო – ფრაბლემ? :))

Read Full Post »

ამ ამბის დაწერა მომინდა.
პირქუში და ბნელი ოთხმოცდაათიანების დასასრული და არანაკლებ საშინელი ორიათასიანების დასაწყისი იყო.
ქუთაისში ვცხოვრობდი მაშინ.
დედაჩემთან დედაქალაქიდან სტუმრად ჩამოვიდა მისი სტუდენტობის მეგობარი. საუკეთესო მეგობარი. უნივერსიტეტის დამთავრების მერე რომ წავიდ–წამოვიდნენ, დაოჯახდნენ და დაეკარგნენ ერთმანეთს.  ორი შვილი ახლდა – ბიჭი და გოგო. ორი ცნობისმოყვარე გიჟი.
ჩვენთან სტუმრობის პირველ საღამოს გაუჩერებლად დარბოდნენ სასტუმრო ოთახში “პოლიხრონიონ–პოლიხრონიონის” ძახილით. კინაღამ ჭკუიდან ამწიეს. ვიფიქრე, ამათგან ხეირს არ უნდა ელოდეს კაცი–მეთქი და ოთახში ჩავიკეტე პროტესტის ნიშნად.
მოგვიანებით მაინც დავმეგობრდით.  განსაკუთრებით მე და ბიჭი, მიუხედავად იმისა, რომ, ჩემზე კარგა უმცროსი იყო. ყველგან ერთად დავდიოდით. ჩემს ლექციებს ესწრებოდა, ჩემს დაქალებს ემეგობრებოდა.
ერთხელაც, გამოცდებისთვის ვემზადებოდი. შუაღამე იყო. როგორც ყველა სტუდენტი, ყველა საგამოცდო საკითხის დასწავლას ორ ღამეში ვგეგმავდი. მამაჩემის ერთი ბეწო, იატაკიდან ჭერამდე წიგნებით გაძეძგილ კაბინეტში ვიყავი შეყუჟული და ლამფის შუქზე ვმეცადინეობდი. სახლში ყველას ეძინა.
არ ვიცი რომელი საათი იყო, საპირფარეშოში გავედი. დავბრუნდი, სკამზე მოვკალათდი და კითხვა გავაგრძელე. რამოდენიმე წამში ოთახის ბნელი კუთხიდან უზარმაზარი ბანჯგვლიანი არსება ღმუილით წამოიმართა..
წარმოგიდგენიათ რა დამემართებოდა?!
რაღაც ამოვიხროტინე და კინაღამ სული გავაცხე შიშით!
ეს ჩემი სულელი მეგობარი ოთახის კუთხეში მიგდებულ (ოდესღაც მამაჩემისთვის მონადირის ნაჩუქარ) დათვის ტყავში იყო გამოხვეული და იჭაჭებოდა!
საერთოდ არ გამეცინა.. მეტიც. შიშისგან ისტერიკები დამემართა, რამოდენიმე წუთი ვტიროდი და ერთიანად ვკანკალებდი. აზრზე რომ მოვედი, იცოცხლე, ქოქოლა დავაყარე და ოთახიდან მივაბრძანე.
როგორც იქნა ელეთ–მელეთებმა გამიარა და კონსპექტებს დავუბრუნდი. უცებ, ვხედავ რომ ოთახის კარზე (რომელიც ნაწილობრივ შუშის იყო) თეთრი თავის ქალა გამოისახა..
ისევ ხრიალი დამაწყებინა..
ის კიდევ სიცილით იჭაჭებოდა.  შუშისთვის მოზრდილი ფორმატის წიგნი მიუდევს, რომელის მთელ ყდაზეც  მერაბ კოსტავას სახე იყო გამოსახული.. სიბნელეში მხოლოდ სახის თეთრი ნაკვთები ჩანდა, ჰოდა, კაცი იფიქრებდა,  შუშის მიღმა ადამიანის თავის ქალაა და ოთახში ცნობისმოყვარედ იჭყიტებაო.
ადამიანად აღარ ვვარგობდი. ვფიქრობდი, ნამდვილად შიშისგან ან სისხლი გამითეთრდა, ან დიაბეტი დამემართა–მეთქი.
მაგრამ გადავრჩი.
მას მერე ბევრმა წელმა გაიარა.
რამოდენიმე წლის წინ  ბიძა გახდა. ცოტა ხნის წინ – მამა. როგორც ხდება ხოლმე, ვფიქრობდი – ხვალ მივალ, ზეგ მივალ, ამ კვირაში, იმ თვეში, გაზაფხულზე, ზაფხულზე.. მერე, დრო რომ გადის, უფრო და უფრო გერიდება ადამიანს, ითრევ და ითრევ ფეხს..
ჰოდა დღეს გავიგე, რომ ავარიაში მოყვა. და ძალიან უნდა იყოჩაღოსო..
არ ვიცი, ან კი რას შევცლიდა ჩემი მასთან სტუმრობა, მაგრამ, გული მეწურება ჩემი უპასუხისმგებლობის გამო.
როგორც კი გამოჯანმრთელდება და სტუმრებს მისი მონახულების უფლებას მისცემენ, აუცილებლად უნდა ვეწვიო.
და საერთოდაც. არ შეიძლება ასე. შეიძლება გადადო ფეხსაცმლის შეკეთება, კინოში წასვლა, ახალი ტანსაცმელების ყიდვა, რემონტის გაკეთება. მაგრამ, ადამიანთან შეხვედრა არ უნდა გადადო. არა!

Read Full Post »

%d bloggers like this: