Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for მაისი, 2012

დიდი ხანი არ გასულა იმ ამბის შემდეგც, რაც მე ჩემს გარდაცვლილი წიწილაზე და შინაური ცხოველებისა და ფრინველების მიმართ არასერიოზულ დამოკიდებულებაზე დავწერე პოსტი, რომ პირწიგნაკზე, ერთმა გოგონამ, სახელად მზია, სტატუსი დადო – ამადინების ბარტყები ხომ არავის გინდათ, გაჩუქებთო.. იქვე ჩიტუნების ფოტოც მოაყოლა.

ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, 1 აპრილს ორი ძალიან მოსიყვარულე პაწია ჩიტუნა ჩემი ოჯახის წევრი გახდა.

სულ რაღაც სამ კვირაში შვიდი კვერცხი დადეს და ერთ მშვენიერ დღეს, დიდი ლოდინის შემდეგ, შვიდივე გამოჩეკეს. პატარა დინოზავრებივით პირდაბჩენილი, ტიტველა, მაგრამ, მაინც საყვარელი ბარყები.

რამოდენიმე დღის შემდეგ გალიაში მკვდარი ბარტყი ვიპოვნე.. ორი დღის მერე კიდევ ერთი.. მერე კიდევ..
თავიდან ვიფიქრე, რომ ბარტყი ბუდიდან თავისით გადმოვარდა და რახან დროზე ვერ შევამჩნიე, შიმშილით და სიცივით მოკვდა. მეორე ბარტყის ნახვის შემდეგ მივხვდი, რომ დედა და მამა თავად აგდებდნენ მკვდარ ბარტყს.. მეტიც, ერთხელ დავინახე, როგორ გამოათრიეს ბუდიდან ცოცხალი, მაგრამ ყველაზე სუსტი ბარტყი და სასიკვდილო განაჩენიც გამოუტანეს.
სიმართლე გითხრათ, ძალიან ავღშფოთდი და გავბრაზდი..
ორი დღის წინ ვერ მოვითმინე და ბუდეში ცხვირი ჩავყე. დარჩენილი ოთხი ბარტყიდან ორი უკვე სამკმაოდ დიდია, შეიბუმბლენ კიდეც და პატარა დინოზავრებსაც აღარ გვანან. ორი კი, მიუხედავად იმისა, რომ ბუმბულის ამოსვლა დაეწყოთ, მაინც ძალიან პატარებად მომეჩვენენ.. თან, შევნიშნე, რომ დიდი ბარტყებისგან განსხვავებით ამ ორს ჩიჩახვი საკვებით სავსე არ ჰქონდა..
მივხვდი, რომ ეს ორიც სასიკვდილოდ იყო განწირული.. ალბათ, ჩემმა ამადინებმა შენიშნეს, რომ მათი ორი ბარტყი ისე სწრაფად ვერ იზრდებოდა, როგორც სხვები და დროსაც აღარ ხარჯავენ მათ გამოკვებაზე.

გამახსენდა, ბავშვობაში ბებიაჩემი როგორ აჭმევდა ხელით სუსტ წიწილებს. ორივე ბარტყი ამოვსვი და ვცადე წარბების  პინცეტით  როგორმე გამომეკვება, რაც საკმაოდ რთული აღმოჩნდა.. ბარტყებს საოცრად პატარა პირები აქვთ, მით უფრო, რომ საკვები ღრმად, ლამის ჩიჩახვამდე უნდა ჩაუდო. ძალიან გავწვალდი, მაგრამ ცოტ–ცოტა ორივეს ვაჭამე და ბუდეში დავაბრუნე..
ამ გამოკვების დროს მივხვდი, რომ ტყულად ვბრაზობდი ჩემს ჩიტუნებზე, ჩემზე უკეთ იციან რა და როგორ გააკეთონ… ბარტყი, რომელსაც საერთოდ აღარ კვებავდნენ ნამდვილად მომაკვდავი იყო და დღეს დილით გალიაში მისი პატარა და გაფშეკილი სხეულის ნახვა არ გამკვირვებია.

შეიძლება სულელურად ჟღერს, მაგარმ ეს დღეებია სულ ამაზე ვფიქრობ – ადამიანები სელექციის მეთოდით არ ხელმძღვანელობენ შვილებთან ურთიერთობისას.. ეგ კი არა, ხშირად ხდება, რომ ავადმყოფი და სუსტი შვილი უფრო უყვართ, თუ უფრო მფარველობენ..
ჩემს ჩიტებს სავარაუდოდ ორი ბარტყიღა დარჩებათ.. ყველაზე ჯანმრთელები და სიცოცხლისუნარიანები..  არ ვიცი რამდენად სამართლიანია სელექციის მეთოდი, მაგრამ, ფაქტია, რომ ბუნება სწორედ ამ მეთოდით ხელმძღვანელობს. მაძღარი ის არის, ვინც ყველაზე ხმამაღლა წივის, პირს აბჩენს და საჭმელს პირველი ეტანება.. ცოცხალიც სწორედ ის გადარჩება.
ისწავლეთ ადამიანებო.

Advertisements

Read Full Post »

%d bloggers like this: