Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for აპრილი, 2012

(პროექტი “მომავალი წიგნის გვერდი”)

ეს იყო სქელ და  შინდისფერყდიანი წიგნი. 
ჩემი–შენი პირველი წიგნი.  ან, იქნებ – შენი–ჩემი.
ბიბლიოთეკიდან მოპარული. ასე გამოვიდა.. იმიტომ  გამოვიდა, რომ უკან დასაბრუნებლად ვერ გავიმეტე.

ზაფხული იყო.  პაპანაქება.
სასკოლო არდადეგები.
მე – ხურვებ –ცხელებიანი. აკაწკაწებული.
ჩვენი სოფლური, ხის სახლის მეორე სართულზე, საბანში შეფუთული ვიწექი და შინდისფერ–სქელყდიან წიგნს ვკითხულობდი. ფურცლების კიდეებზე მინაწერებს ვაკეთებდი. ახლა, როცა ამ მინაწერებს ვკითხულობ , მეცინება და მრცხვენია კიდეც…

ერთგან გიწერია – წიგნი ისეთი უნდა იყოს, მისი წაკითხვის მერე, ხელში ყურმილის აღება და ავტორთან დარეკვა გინდებოდესო. და იქაც ჩემი მინაწერები – „მე მინდა, მინდა, მინდა შენთან დავრეკო!“
შენ იყავი პირველი მწერალი და ვგონებ უკანასკნელიც, ვისთვისაც ოდესმე მდომებია წერილი მიმეწერა (ან დამერეკა, მენახა, დავლაპარაკებოდი) –  არა როგორც ბრძენი და გამოცდილი ადამიანისთვის, დიდი მოაზროვნისა და საზოგადო მოღვაწისათვის, გამოჩენილი ფიგურისა თუ აღიარებული მწერლისათვის – არა. მე მინდოდა  ჩვენ მეგობრები ვყოფილიყავით, მე მინდოდა გცოდნოდა, რომ ვარსებობდი და ძალიან მიყვარდი, შენი პერსონაჟებივით მიყვარდი. მინდოდა შენც გყვარებოდი.

ეს რომ ათი წლით გვიან მომხდარიყო.. ის წიგნი რომ ათი წლით გვიან წამეკითხა და შენც ცოცხალი ყოფილიყავი, ალბათ, არც ელექტრონული ფოსტის გაგება გამიჭირდებოდა, არც ნამდვილი მისამართის, ან ფან–გვერდი გექნებოდა გახსნილი.. ჰოდა მოგწერდი კიდეც. ალბათ კი არა – აუცილებლად მოგწერდი.

ძვირფასო ჯერომ,

მას მერე, რაც ხელში ის შინდისფერყდიანი წიგნი ჩამივარდა, წიგნი, რომლის პირველ გვერდზე შავ–თეთრი ჰოლდენი ეხატა, ლაბადის საყელოში ცხვირჩარგული, სიგარეტით ხელში –  ჩემი სურვილი.. არა, ჩემი ოცნება გახდა შენსავით წერა შემძლებოდა და ჰოლდენივით ადამიანს შევხვედროდი.. შენს გამოჩენამდე  ჰემინგუეის ვაღმერთებდი და ვიცი, რომ შენც.  მაგრამ, ის ისეთია  –  ყველასია, შენ კი მარტო ჩემი ხარ.

მე ვიცხოვრე შენს მოთხრობებში, ვიყავი ფიბი, ვიყავი ესმე, ვიყავი სიბილი, ჯიმი ჯიმერინო… ეს დიალოგები, ვისკი და სიგარეტის კვამლი, სურნელები, გემოები, ფერები.. ყველაფერი, რასაც ზედმეტი ახსნა არ უნდა, რასაც კითხულობ, წარმოიდგენ და ხვდები – ახლა ჩემია.

„ჭერი ასწიეთ დურგლებო, სიძე მოდის სანაქებო…“

ჰო, სანაქებო. მარტოსულიც.

მინდა იცოდე, რომ ჰოლდენი ჩემი პირველი, ნამდვილი სიყვარული იყო. მე მიყვარდა მისი დაწერილი ესსე ბეისბოლის ხელთათმანზე. ჩვენ დღემდე ვმეგობრობთ. ის ისეთივეა, როგორიც მაშინ იყო. და მგონი მეც ისეთივედ დავრჩი, მაშინ რომ ვიყავი…  დღემდე მგონია, რომ არაფერია იმაზე უფრო მნიშვნელოვანი, ჭვავის ყანაში მოთამაშე ბავშვებს თვალყური ადევნო, რომ სადმე არ გადაიჩეხონ, არაფერი იტკინონ… ბავშვები ხომ რაღაცნაირები არიან, სასაცილოები და დაუდევრები… ხან მუხლს იყვლეფენ, ხან იდაყვს..

კიდევ მინდოდა მეთქვა, რომ დღემდე ვერ ვარჩევ ერთმანეთისგან ცხენებს –  ლურჯა ფაშატი, წაბლა ულაყი, ქურანა, მერანი… დღემდე მგონია, რომ გაცილებით მნიშვნელოვანი რამეების გარჩევაა საჭირო და რათქმაუნდა, ეს ცხენებს სულაც არ ეხება.. პატარა ზღაპარი, სიმორი რომ უკითხავდა ფრენის, იმ შინდისფერყდიანი წიგნის მერე, ჩემთვის იმად გადაიქცა, ცხოვრების ფილოსოფიას რომ ეძახიან.

მიყვარხარ, მიყვარხარ, ისევე სულელურად, როგორც შინდისფერყდიანი წიგნის გვერდებზე მიყვარდი.
სიყვარული და ჭკვიანური, სად გაგონილა..

აუცილებლად შევხვდებით ერთმანეთს ოდესმე და რახან ის უკვე ვიცი, რას ეუბნება კედელი კედელს, ამჯერად იმას გავიგებ – მოთხრობაში – „შენი მწვანე თვალები და ლამაზი ტუჩები“  – ლისთან რომ ქალია, ის მართლა ართურის ცოლი არის თუ არა…

Advertisements

Read Full Post »

%d bloggers like this: