Feeds:
ჩანაწერები
Comments

2012 წელს დაწერილი და გამოუქვეყნებელი :))

ამბავი პირველი – არ მახსოვს ზუსტად რომელ კლასში ვიყავი, ალბათ მე–6 ან მე–7..  ჩემს კლასელთან ერთად ქუჩაში მივსეირნობდი.. რაღაცაზე ვჭუკჭუკებდით და გულიანად ვიცინოდით.. იქვე, ოპტიკის მაღაზიის წინ ქალი გვიდა. თავი აიღო, გაბოროტებულმა შემოგვხედა – რა გაცინებთო და მოგვაწყევლა..

ამბავი მეორე – ისევ სკოლის მოსწავლე ვიყავი, ისევ ჩემს კლასელებთან ერთად, ამჯერად ტროლეიბუსში ვისხედით, ვტლიკინებდით და გულიანად ვიცინოდით.. ცოტა წყნარად, ბავშვებოო, ვიღაცამ შენიშვნა მოგვცა. მის გვერდით ქალი იჯდა, რომლმაც მიუგო – ნახე რა გემრიელად იცინიან, რა ჯობს მაგათ ყურებას და აცადეო..

 ამბავი მესამე – გუშინ ახლობელი მირეკავს და მეუბნება, რომ გაიგონა ჩემი სხვა ახლობელი როგორ ამბობდა ჩემზე არც თუ ისე სახარბიელო რაღაცეებს. და ბოლოს დაუმატებია ქირქილით – რა სულ იკრიჭება, ნორმალურია ეგო?

თუ დაუფიქრდები, აქ აღნიშნულ არც ერთ შემთხვევაში ჩემს სიცილის არც ერთი იმ ადამიანისთვის, რომლისგანაც “უკუგება” მივიღე არავითარი ზიანი არ მოუტანია.. ამის მიუხედავად, ადამიანებს სხვისი გაღიმებული სახის დანახვა, მით უფრო გაცინებულის – იშვიათად ახარებთ და სიამოვნებთ..

აი, ასეთების ჯინაზე, უფრო ხშირად რომ გავიცინო – ფრაბლემ? :))

ამ ამბის დაწერა მომინდა.
პირქუში და ბნელი ოთხმოცდაათიანების დასასრული და არანაკლებ საშინელი ორიათასიანების დასაწყისი იყო.
ქუთაისში ვცხოვრობდი მაშინ.
დედაჩემთან დედაქალაქიდან სტუმრად ჩამოვიდა მისი სტუდენტობის მეგობარი. საუკეთესო მეგობარი. უნივერსიტეტის დამთავრების მერე რომ წავიდ–წამოვიდნენ, დაოჯახდნენ და დაეკარგნენ ერთმანეთს.  ორი შვილი ახლდა – ბიჭი და გოგო. ორი ცნობისმოყვარე გიჟი.
ჩვენთან სტუმრობის პირველ საღამოს გაუჩერებლად დარბოდნენ სასტუმრო ოთახში “პოლიხრონიონ–პოლიხრონიონის” ძახილით. კინაღამ ჭკუიდან ამწიეს. ვიფიქრე, ამათგან ხეირს არ უნდა ელოდეს კაცი–მეთქი და ოთახში ჩავიკეტე პროტესტის ნიშნად.
მოგვიანებით მაინც დავმეგობრდით.  განსაკუთრებით მე და ბიჭი, მიუხედავად იმისა, რომ, ჩემზე კარგა უმცროსი იყო. ყველგან ერთად დავდიოდით. ჩემს ლექციებს ესწრებოდა, ჩემს დაქალებს ემეგობრებოდა.
ერთხელაც, გამოცდებისთვის ვემზადებოდი. შუაღამე იყო. როგორც ყველა სტუდენტი, ყველა საგამოცდო საკითხის დასწავლას ორ ღამეში ვგეგმავდი. მამაჩემის ერთი ბეწო, იატაკიდან ჭერამდე წიგნებით გაძეძგილ კაბინეტში ვიყავი შეყუჟული და ლამფის შუქზე ვმეცადინეობდი. სახლში ყველას ეძინა.
არ ვიცი რომელი საათი იყო, საპირფარეშოში გავედი. დავბრუნდი, სკამზე მოვკალათდი და კითხვა გავაგრძელე. რამოდენიმე წამში ოთახის ბნელი კუთხიდან უზარმაზარი ბანჯგვლიანი არსება ღმუილით წამოიმართა..
წარმოგიდგენიათ რა დამემართებოდა?!
რაღაც ამოვიხროტინე და კინაღამ სული გავაცხე შიშით!
ეს ჩემი სულელი მეგობარი ოთახის კუთხეში მიგდებულ (ოდესღაც მამაჩემისთვის მონადირის ნაჩუქარ) დათვის ტყავში იყო გამოხვეული და იჭაჭებოდა!
საერთოდ არ გამეცინა.. მეტიც. შიშისგან ისტერიკები დამემართა, რამოდენიმე წუთი ვტიროდი და ერთიანად ვკანკალებდი. აზრზე რომ მოვედი, იცოცხლე, ქოქოლა დავაყარე და ოთახიდან მივაბრძანე.
როგორც იქნა ელეთ–მელეთებმა გამიარა და კონსპექტებს დავუბრუნდი. უცებ, ვხედავ რომ ოთახის კარზე (რომელიც ნაწილობრივ შუშის იყო) თეთრი თავის ქალა გამოისახა..
ისევ ხრიალი დამაწყებინა..
ის კიდევ სიცილით იჭაჭებოდა.  შუშისთვის მოზრდილი ფორმატის წიგნი მიუდევს, რომელის მთელ ყდაზეც  მერაბ კოსტავას სახე იყო გამოსახული.. სიბნელეში მხოლოდ სახის თეთრი ნაკვთები ჩანდა, ჰოდა, კაცი იფიქრებდა,  შუშის მიღმა ადამიანის თავის ქალაა და ოთახში ცნობისმოყვარედ იჭყიტებაო.
ადამიანად აღარ ვვარგობდი. ვფიქრობდი, ნამდვილად შიშისგან ან სისხლი გამითეთრდა, ან დიაბეტი დამემართა–მეთქი.
მაგრამ გადავრჩი.
მას მერე ბევრმა წელმა გაიარა.
რამოდენიმე წლის წინ  ბიძა გახდა. ცოტა ხნის წინ – მამა. როგორც ხდება ხოლმე, ვფიქრობდი – ხვალ მივალ, ზეგ მივალ, ამ კვირაში, იმ თვეში, გაზაფხულზე, ზაფხულზე.. მერე, დრო რომ გადის, უფრო და უფრო გერიდება ადამიანს, ითრევ და ითრევ ფეხს..
ჰოდა დღეს გავიგე, რომ ავარიაში მოყვა. და ძალიან უნდა იყოჩაღოსო..
არ ვიცი, ან კი რას შევცლიდა ჩემი მასთან სტუმრობა, მაგრამ, გული მეწურება ჩემი უპასუხისმგებლობის გამო.
როგორც კი გამოჯანმრთელდება და სტუმრებს მისი მონახულების უფლებას მისცემენ, აუცილებლად უნდა ვეწვიო.
და საერთოდაც. არ შეიძლება ასე. შეიძლება გადადო ფეხსაცმლის შეკეთება, კინოში წასვლა, ახალი ტანსაცმელების ყიდვა, რემონტის გაკეთება. მაგრამ, ადამიანთან შეხვედრა არ უნდა გადადო. არა!

შვიდ დღეში ახალი წელია.
ჩემი შვილები მოუთმენლად ელიან. კარგა ხანია სანტას წერილი მისწერეს, თუ რა სურთ მიიღონ საჩუქრად, ერთს ლეგო კუ ნინძები უნდა, მეორეს სათამაშო ძაღლი..
რომელი გინდათ რომ მოვიდეს, სანტა თუ თოვლის ბაბუ–მეთქი, ვკითხე და ჩაფიქრდნენ. სანამ ისინი ფიქრობდნენ, მე ჩემი ბავშვობა მომაგონდა და ვურჩიე – ისევ სანტა ჯობს, თოვლის ბაბუს სამი ცალი მანდარინის და უგემური კანფეტის მეტი არაფერი მოაქვს–მეთქი. გაოცებული მიყურებდნენ და მე ჩემს ნათქვამზე მეცინებოდა..
განა ვტყუოდი? მწარე გამოცდილება მალაპარაკებდა – ჩემს ბავშვობაში, თეთწვერა და დიდხურჯინიანი თოვლის ბაბუ ბაღის თუ სასკოლო საახალწლო ზეიმების ბოლოს, პატარა პარკში გამოკრულ სამ ცალ მანდარინს და სამ ცალ უგემურ კანფეტს გვირიგებდა ბავშვებს.
ახალი წლის მოსვლა რომ მიხაროდა, ეს კარგად მახსოვს, მაგრამ აშკარად არა საჩუქრების და თოვლის ბაბუს გამო.
იცით რის გამო მიხაროდა?
იმ ფუსფუსის გამო მიხაროდა, წინასაახალწლოდ რომ იწყებოდა ჩვენს 16 მ/კვ, პაწაწუნა სახლში. ოთახებში იდგა დედაჩემის გამომხვარი “ზღაპრის”, იგივე თაფლის ნამცხვრის სურნელი, რომელიც უზომოდ მიყვარდა! შემეძლო გვიანობამდე არ დამეძინა და დედაჩემს დავხმარებოდი კვერცხის ადღვებაში, ნამცხვრის დაკრემვაში, სახაჭაპურე ცომის დაბრტყელებაში, ემალის ღრმა თასში დარჩენილი ნამცხვრის ბისკვიტის თუ კრემის თითით ამოპრიალებაში, სალათის ინგრედიენტების დაჭრაში, რაღაც–რუღაცეების არევ–დარევასა და აზელ–დაზელაში.. ახალი წელი მიხაროდა მამაჩემის მიერ გაწყობილი ჭერამდე ნაძვის ხის გამო, ფანჯარას და ტელევიზორს შორის რომ  იდგა ხოლმე (სხვაგან ვერ ეტეოდა) და ბნელ ოთახში ფერადი ნათურების წყალობით თვალისმომჭრელად ბჟღვიალებდა..
სულ ეს იყო. ასე ცოტა კმაროდა ჩემი,  ქართული ოთხმოციანების პირმშოს ბედნიერებისათვის. რა  აიპადი, რის აიფოუნ ექვსი და ლეპტოპი… მიხაროდა და მორჩა! :)
ცოტა რომ წამოვიზარდე, ევროპულ თუ ამერიკულ ფილმებში ნანახი ნაძვის ხის გარშემო შემოწყობილი პიწკინა, ლამაზ ქაღალდებში შეფუთული საჩუქრებით ეშხით, გადავწყვიტე მე თვითონ მეკისრა თოვლის ბაბუობა – ახალ წლამდე ცოტა ხნით ადრე ფულის შეგროვებას ვიწყებდი. ეს ფული ჩემი მშობლების მიერ სკოლაში სახარჯოდ მოცემული “კაპიკებისგან” შედგებოდა ბნელ და ცივ ოთხმოცდაათიანებში.
მოკლედ, ავად თუ კარგად, ჩემი ოჯახის წევრებს საჩუქრებს ვყიდულობდი, ვფუთავდი და ნაძვის ხის ქვეშ ვაწყობდი. როგორც წესი ეს იყო ხელთათმანები, წინდები, კალმები და მსგავსი უმსგავსობები :))))
ჰოდა, ახალი წელი რომ დგებოდა, ნებას ვრთავდი ჩემებს საჩუქრები გაეხსნათ. მე გაბადრული ვიდექი, ისინი კი ხსნიდნენ, ატრიალებდნენ ხელში ამ უსახურ და ხშირად სრულიად გამოუსადეგარ ნივთებს და უხერხული სახით მიღიმოდნენ…
მახსოვს, ერთხელ საშინელი ბარბი ვუყიდე ჩემს დას, რომელიც პატარა და სულელი იყო მაშინ. 12–ის მერე ზღურბლთან დავდე და კარზე დავაკაკუნე. კარი ჩემს დას გავაღებინეთ (რომელსაც, სხვა დროს რათქმაუნდა არავინ აძლევდა კარის გაღების უფლებას) და მან დაიჯერა, რომ უშნო ბარბი სწორედ თოვლის ბაბუმ მოუტანა :))

რაც დრო გადის, უფრო და უფრო მაღიზიანებს ქართული ტრადიციების თუ წეს-ჩვეულებების რაღაც ნაწილი, მეტისმეტად ტრაფარეტული, ყალბი, სიაფანდური და ფასადური.

აი, თუნდაც ქართული სუფრა ავიღოთ, გაზეპირებულ-გაზუთხული სადღეგრძელოებით, იცოცხლე-გაგიმარჯოებით, ვახტანგურებით და ალავერდებით.. ერთმანეთისთვის სიყვარულის ახსნებით და ზურგსუკან გაკილვებით, ან მინიმუმ უძირო გულგრილობით.. ქალის ვითომ პატივისცემით, დედების და მეუღლეების ვირტუალური ნაფეხურების კოცნით და რეალურად მათი ოფლით და ნერვით მორწყულ სუფრაზე ღრეობით, სადაც დიასახლისს დაჯდომის დალხინის გაზიარების არც დრო აქვს და არც თავი; სამშობლოს და მამულის დღეგრძელობით, ყოველივე არაქართულის გინებით, დაკნინებით  და მერე დაბუნძურებული ქუჩებით, გაჩეხილი ტყეებით, ფანჯრებიდან გადმოტყორცნილი ნაგვით სავსე პარკებით.. სულმნათი (რა საოცარი სიტყვაა! ქართველის მეტი ვინ იტყოდა!) ილიას სადღეგრძელოს თქმით და საქმითა და აზროვნებით ილიასვე სიტყვებზე, ხსოვნაზე და ფასეულობებზე გადავლა-გადმოვლით..

მოკლედ, რაღა ბევრი გავაგრძელო. ადრე რა იყო და როგორი იყო არ ვიცი, მაგრამ, თანამედროვე ქართული სუფრა ნამდვილი სიყალბის და ვულგარულობის აპოთეოზია.

მაგრამ, არსებობს კიდევ უფრო საოცარი ქართული სუფრის ფენომენი!.. უფრო განსაცვიფრებელი და გამაოგნებელი თავისი არსითა და ბუნებით.. ეს არის ლუდის სუფრა!

ღვინის თუ სხვა ტიპის ალკოჰოლური სასმელის სმის დროს, გულწრფელად თუ მლიქვნელურად ადამიანები ერთმანეთს, სიცოცხლეს, მშვიდობას ლოცავენ, ადიდებენ და ადღეგრძელებენ. მართალია მეტისმეტად, მაგრამ ერთმანეთს აქებენ, ხშირად სულაც არ სურთ, მაგრამ ირგვლივმყოფებს სიკეთეს უსურვებენ..

აი, ნამდვილი ქართველი ვაჟკაცი რომ ლუდის კათხით დაჯდება, ის სუფრა ნამდვილი წყევლისა და კრულვის პოლიგონი ხდება.. არ ვიცი სადმე არსებობს თუ არა ტრადიცია უკუღმა სადღეგრძელოების თქმის, გული მიგრძნობს ესეც ჩვენი ენდემური ფენომენია, როცა “იმათ გაუმარჯთო!” ამბობენ და იგულისხმება რომ იმ ადამიანის მიმართ ყველაზე ცუდი, ყველაზე ნეგატიური სურვილები  აქვთ და სიამოვნებას გვრით კიდეც, ეს ყველაფერი უსურვონ ვიღაცას და ალბათ უფრო გაიხარებენ, თუ კი ეს სურვილები აუსრულდებათ..

და მთელი ე.წ. “ნადიმის” განმავლობაში , რომელიც საათობით გრძელდება, ერთადერთი რაც ისმის, ეს სხვების წყევლა და კრულვაა.. და ის უფრო მაგარი ტიპია, ვინც უფრო ენამოსწრებულად დაწყევლის სხვას, ვინც უფრო კვიმატი და ბევრი წყევლა იცის.

ქართველი “ვაჟკაცები” ნებისმიერ მაწყევარ დედაკაცს უჯოკრავენ!

კი, როგორ არა, ივერია გაბწყინდება! მაგრამ, მხოლოდ მას მერე რაც ქართული ნეგატივის და ბოღმის მორევს გადაცურავს. თუ მოახერხებს, რა თქმა უნდა.

 

 

USA2GEORGIA-ზე ბევრი თქმულა და დაწერილა. ამ ბოლო დროს ხშირად მესმის გაბერილ ფასებზე, ზომებზე და აშ… და ჩემი სანაცნობოც ინტენსიურად გადადის სხვა, ნაკლებად გამოცდილ, მაგრამ შედარებით არაწუწკ გადამზიდ კომპანიებზე,
არ ვიცი მერამდენე წელია USA2GEORGIA–ს სერვისით ვსარგებლობთ მე და ჩემი ოჯახის წევრებიც. შეიძლება ნახევარ ამერიკას და ვერც მის მესამედს ვერ ვეზიდებოდეთ და ძაან VIP კლიენტები არ ვიყოთ, მაგრამ, საკმაოდ სტაბილური და ინტენსიური მომხმარებლები ვართ..
მოკლედ, გუშინ USA2GEORGIA–ს საიტზე შევედი, ამანათის ჩამოსვლას ველოდებოდი და ინვოისის ფასს რომ დავხედე, თვალები რამოდენიმეჯერ მოვიფშვნიტე..
არც მეტი, არც ნაკლები – 99 ლარი ეწერა.. და კიდევ თეთრები, კარგად ვერ დავიხსომე..
არადა, გმოწერილი მქონდა ბავშვებისთვის 2 წყვილი ფეხსაცმელი და ორიც სასკოლო, მსუბუქი და ფარატინა ზურგჩანთა. ალბათ, ჯამში, გასწიე–გამოსწიე 1 კილო..
ჯერ ვიფიქრე, გადაფუთვის მონიშვნა დამავიწყდა–მეთქი. ერთხელ დამემართა და მას მერე არის თუ არა საჭირო, სულ ვუთითებ.. არა, ნამდვილად, ნამდვილად ვიცი რომ მივუთითე. ბოლოს, რო, ვერ მივხვდი რა პრინციპით ჯდებოდა ჩემი ბარგის ჩამოტანა თითქმის ასი ლარი, ავდექი და ოფისში მივედი, ქავთარაძეზე.
გამომიტანეს ლამის ჩემხელა მუყაოს ყუთი, აი შენი ბარგი ამაშიაო.
ვუთხარი, რომ გადაფუთვა მითითებული მქონდა და ბარგი ყუთით არ უნდა ჩამოსულიყო.
შეამოწმეს და აღმოჩნდა, რომ ასეც იყო.
გახსნეს ყუთი და მეტი რომ ვერაფერი მოიფიქრეს – ზყრგჩანთები გადაფუთვას არ ექვემდებარებოდა და ამიტომაც გამოვზავნეთ ყუთითო, მითხრეს.. არადა, აქამდე ჩანთებიც მიყიდია, ზურგჩანთებიც, არასდროს ჩამომსვლია ყუთით, თორე ასე როგორ მივქარავდი..
ესეც ვუთხარი..
მიპასუხეს – ალბათ ის ზურგჩანთები ამერიკის მისამართზე ცელოფნით მოვიდა, ხოლო ეს ყუთებითო. არადა,ზურგჩანთები არავითარ ყუთში არ იდო (ამას ფოტოზეც ნახავთ), როგორც ჩვეულებრივი გადაფუთული ამანათი, პარკებში იყო გახვეული და ერთმანეთზე მჭიდროდ “მისკოჩილი”..
სხვა ვერაფრით დაგეხმარებით, ყუთში ცარიელი ადგილი არის და ხელახლა ავწონითო მითხრეს.
წაიღეს ჩემი ბარგი და რამოდენიმე წუთში მეორე, ამჯერად შედარებით მომცრო ყუთით ამომიტანეს. 99 ლარიდან ტრანსპორტირების ღირებულება უმალ 77 ლარზე ჩამოვიდა!
ჯერ ერთი, იმ ბარგის ჩამოტანაში 77 ლარიც კი მეტისმეტი იყო. კიდეც რომ, ასე ყოფილიყო, 22 ლარს, რაც ბარგის ჩამოტანის ღირებულებას ხელახლა გადაფუთვის  თუ აწონის დროს ჩამოაკლდა, პრეტენზია რომ არ გამომეთქვა უბრალოდ არაფერში მახევდნენ???
22 ლარი ფული არ არის, თუ ძალიან ცოტა და უმნიშვნელოა?
და ვინ იცის რამდენისთვის აუხევიათ და ვინ იცის რამდენჯერ?
ვალები აქვს ამ ფირმას თუ რა სჭირს??
გასაგებია რო საახალწლოდ პრემიები აქვთ დასარიგებელი.. მარა ჩემი რა საქმეა?
მსგავსი ყვლეფა და სიხარბე მე არ გამიგია.. არც მომხმარებლის ლოიალურობა, არც გრძელვადიანი მარკეტინგული გათვლები,არც კორპორატიული ეთიკა თუ პატიოსნება, თუ კულტურა, თუ რა ვიცი რა დავარქვა.. გაგვდის და რატომაც არაო??
უბრალოდ, გაითვალიწინეთ, სანამ “აქლემს თქვენს კართანაც ჩაუმუხლავს”.
შეეშვით რა ამ გაუმაძღარ კომპანიას, რომელმაც არ იცის მომხმარებლის ფასი და გადადით სხვაზე.

Image

Image

Image

რომელია შენი საყვარელი ფერი? რომელი ფერი გამშვიდებს და გახალისებს? ლურჯი, მწვანე, იქნებ წითელი?

წარმოიდგინე რომ ყველა და ყველაფერი მხოლოდ იმ ფერისა იყოს, რომელიც ასე მოგწონს. წითელი პური, წითელი კარაქი, წითელი ფისო, წითელი ყავა, წითელ გზაზე წითელ ავტომობილს წითელი ქალი მიაქროლებს, წითელი ბავშვები წითელ სკევრში დარბიან და წითელ ნაყინს მიირთმევენ, წითელი ბებო წითელ წინდას ქსოვს..

რომელია თქვენი საყვარელი ხილი? – ნესვი? ან იქნებ მარწყვი? იქნებ გარგარი?

წარმოიდგინეთ, რომ ყველა ხე, რაც კი დედამიწაზე ხარობს მხოლოდ გარგარს ისხამს. წარმოიდგინეთ მშვენიერი შემოდგომა სოფელში, გლეხები ვენახში გარგარს კრეფენ და გოდრებით სატვირთო მანქანებში ყრიან. ხეებზე ღუის გარგარი და ისევ გარგარი.. გარგრის ჯემი, გარგრის მურაბა, გარგრის ნაყენი, გარგრის ჩირი, ჩემო გარგარო, ჩემო გარგარტუჩება, ჩემო თვალებგარგარა და აშ

და რომელია თქვენი საყვარელი მსახიობი ქალი? მონიკა ბელუჩი, იქნებ ანჯელინა ჯოლი, იქნებ იუნონა რაიდერი..

წარმოიდგინე რომ ყველა ქალი იუნონა რაიდერია.. დედაშენი იუნონაა, შენი და, შენი მამიდაშვილებიც კი იუნონები არიან, ის გოგოც, შენს წინა კორპუსში რომ ცხოვრობს და ფანჯრიდან უთვაალთვალებ, იუნონას გავს.. შენი ლექტორი, დამლაგებელი ქალი, უბრალოდ გამვლელი და გამომვლელი, ყველა ქალი იუნონაა..

რომელია შენი საყვარელი ქვეყანა? იტალია? მექსიკა? საქართველო?

წარმოიდგინე, რომ სამოგზაუროდ მიდიხარ, იფრინე შვიდი საათი, თბილისიდან ჩაფრიდნი თბილისის აეროპორტში, გადაჯექი მეორე თვითმფრინავში და კიდევ რამოდენიმე საათი იფრინე.. და ისევ. ტბილისში ჩაფრინდი, ან ქუთაისში, ან ლანჩხუთში.. არ არის პირამიდები, არ არის ეიფელის კოშკი, არ არის მაჩუ პიკჩუ, არ არის ტაჯ მაჰალი.. არის მარტო ქართლის დედა, სათაფლია, გელათი, ვარძია და მოკლედ რაც არის..

გავაგრძელო? შორს წაგვიყვანს ეს აბსურდი.

იმის თქმა მინდოდა, რომ მშვენიერია ადამიანის თვალი, ამდენ ფერს რომ აღიქვამს,  წითლად მზის ჩასვლას, იისფრად ამოსვლას, ქათქათა თოვლს, მწვანე მინდორს, ჭრელ მინდვრის ყვავილებს.. მშვენიერია ადამიანის სახე, ზოგი მრგვალი, ზოგი ოვალური, ზოგი თეტრი, ზოგი ხორბლისფერი, ზოგიც შოკოლადისფერი, თხელტუჩება, სქელტუჩება, ცისფერ და თაფლისფერთვალებიანი… თავად ადამიანები, მაღლები, დაბლები, თხელები, სქელები, ნაირ-ნაირები.. უყურებ დდა ეძებ შენს საყვარელს და რომელიც შენი საყვარელია, ყველაზე ლამაზიც ის ხდება.. და ალბათ სიტყვა “ლამაზიც”არ იარსებებდა, რომ არა ყველაფერი განსხვავებული და არაერთნაირი..

განსხვავებული ტრადიციები, ლანდშაფტი, კულტურა, ისტორია, ცივილიზაციები, ადამიანები, გემოვნება, წარმოდგენები, კონფესიები, რიტუალები,  შეხედულებები… სწორდ განსხვავებულობა, მრავალფეროვნება და არაიდენტურობა არის ის, რის გამოც სიცოცხლე ღირს და მშვენიერია.

ამიტომ, უბრალოდ იდიოტიზმი და სიბრიყვეა, გინდოდეს ყველაფრის გაერთფეროვნება,  ყველაფერი განსხვავებულის უარყოფა, განდევნა, მოკვეთა, ძაგება და გინება.

ფაშისტური ხორცის საკეპი მანქანა, რომელიც ჩემს ირგვლივ ადამიანებს ნთქავს, ისრუტავს და ერთ უსახო, უღიმღამო და უსიხარულო მასად აქცევს, ძალიან მაშინებს.

სულ ეს იყო, რისი თქმაც მინდოდა.

დღეს სტუმრად მიგვიწვიეს.
ასე 2 საათისთვის უკვე ვიყავით იმ ქუჩაზე და იმ კორპუსში, სადაც გვითხრეს მოდითო.
დიდი, თეთრი და რკინის კარის წინ ვიდექით მე, მამაჩემი და ჩემი ორი შვილი. ზარი დავრეკეთ ორჯერ. მესამე ცდაზე კარი გაიღო და მომღიმარი მოხუცი ქალის ჭაღარა თავი გამოჩნდა.
– მობრძანდით, მობრძანდით!  კარი ყურთამდე გამოაღო და შეგვიპატიჟა. ცხვირი წამაძრო წამლების სუნმა, კიდევ აი ისეთმა, მარტოსული მოხუცების სახლებში რომ იცის..
შევაბიჯეთ კი არა – შევლაგდით. რიგრიგობით.
მოხუცმა ქალმა სასტუმრო ოთახისკენ მიგვითითა, თან ბავშვებს გაეთამაშა და ისე, სხვათაშორის იკითხა – მეზობლები ხართო?
სახტად დავრჩი… ჰოდა მასპინძელი მოვიკითხეთ. ანუ, ის ადამიანი ვისთანაც მივდიოდით. ქალის ღიმილიანი გამომეტყველება არც შეცვლია – შეგეშალათ? აჰ, შეიძლება, ჰო შეიძლება ზემოთ ცხოვრობდეს…
აქ ჩვენი ბოდიშების კორიანტელი წამოვიდა და უკანსვლა დავიწყეთ. სამზარეულოდან კიდევ უფრო მოხუცი კაცი გამოჩლაჩუნდა ძველებური “შოფრული” ტვიდის ქუდით და ფაჩუჩების ფრატუნით – ჩვენც გვესიამოვნება თქვენი სტუმრობა და თუ შეიძლება ცოტა ხანი დარჩითო..
მოკლედ, კი იქნება, არ იქნება და როგორც იქნა გამოვაღწიეთ მარტოობის და წამლებისსუნიანი სახლიდან.
კიბეზე ავდიოდით და უკან ამ ქალის ლოცვა მოგვყვებოდა. თან მადლობას გვიხდიდა – ეს პატარა ანგელოზები რომ  შემოიყვანეთ ჩვენს სახლში და გვანახეთო..

მოკლედ, ამ ორი ადამიანის სახე თვალებიდან არ ამომდის.
სტუმრებით გახარებულების… ბავშვების ნახვით გაბედნიერებულების..
ადამიანებთან კონტაქტს მონატრებულების…
კიდევ გამახსენდა პატარა ხის სახლი წყალტუბოში გზის პირას. მისი მორყეული ღობის წინ მუდამ იჯდა მოხუცი კაცი, რომელიც ყველა გამვლელსა და გამომვლელს საათს ეკითხებოდა.. შინ ხმის გამცემი არავინ ჰყავდა.

მერე გამახსენდა ყველა ჩემი ნაცნობი და ახლობელი, რომელიც სხვადასხვა მიზეზების გამო ოჯახის შექმნას არ აპირებს თუ თავს არიდებს, გადაწყვეტილების მიღება უჭირს, ან არ უნდა, შვილების გაჩენა უაზრობად მიაჩნია, ან არ ვიცი…
ჰო, ვის არ უნდა იყოს Forever Young…

იქნებ იკითხოთ, სად მოხუცი ცოლ–ქმარი და სად ადამიანები, ვისაც ოჯახის შექმნა არ უნდათო..
ამათ ერთმანეთი მაინც ყავდათ…
მერე რომელიღაც დაასწრებს.. თუ გაასწრებს.. და მერე, ალბათ უარესი მარტოობა დაიწყება, რისი ამოვსებაც მარტო ადამიანებს თუ შეუძლიათ, ადამიანებს და მათ ყოველდღიურ ხმაურს, ქვაბების რახუნს, ბავშვების ჭყივილს, მტვერსასრუტის ხმას, ჩხუბს, სიცილს, ტირილს…
თუ თავიდანვე ჩაჭრი ადამიანებთან ურთიერთობების ძაფებს, მერე მეეჭვება მისი აღდგენა მოუნდეს ვინმეს. მერე, როცა მარტო დარჩები.
რაც არ უნდა მარტივი იყოს მხოლოდ საკუთარი თავისთვის ცხოვრება, დასასრული არა მგონია სასიამოვნო ჰქონდეს.
თუმცა, ვინ იცის… იქნებ ვცდები..
პრინციპში, მე რას მისმენთ, იცხოვრეთ ისე, როგორც საჭიროდ ჩათვლით.

გამოწერა

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 453 other followers

%d bloggers like this: